tag:blogger.com,1999:blog-39433390789026376252011-11-26T20:41:14.246+06:30My Possession, My Interest, My Concern, and My WorldPinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.comBlogger4521100tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-4269362911599961892010-01-28T15:25:00.001+06:302010-01-28T15:28:28.307+06:30ကၽြန္မရဲ႕ ဘေလာဂ့္ကို Wordpress ကိုေျပာင္းလိုက္တာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ ရွိေတာ့မယ္ရွင့္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက ဒီအေဟာင္းကိုပဲ လာဖတ္ၾကတာ ေတြ႔ေနရေသးလို႔ ေျခရာခံႏိုင္ေအာင္ လိပ္စာအသစ္ေလး ေပးခ်င္ပါတယ္။<br />http://pinkgold.wordpress.com ကို လာေရာက္ၾကပါလို႔ ဖိတ္ေခၚခ်င္သလို၊ လင့္ခ်ိတ္ထားသူမ်ားကိုလည္း လိပ္စာေလးေျပာင္းေပးၾကပါလို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။<br /><br />ေက်းဇူးပါ<br />ပင့္ဂိုလ္း<div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-426936291159996189?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-70367582956769538102010-01-11T09:41:00.001+06:302010-01-28T17:05:13.032+06:30<p class="mobile-photo"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_C1Gpyzz0euA/S0qXBNcFdjI/AAAAAAAAAHM/Yjn_c2gFuzo/s1600-h/Picture1-724001.jpg"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_C1Gpyzz0euA/S0qXBNcFdjI/AAAAAAAAAHM/Yjn_c2gFuzo/s320/Picture1-724001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425314748164306482" border="0" /></a></p>ျမန္မာႏိုင္ငံ ခရီးသြားလုပ္ငန္းရွင္မ်ားအသင္းမွ ႀကီးမွဴးက်င္းပမည့္ Miss Tourism 2010 ၿပိဳင္ပြဲႀကီး<p style="text-align: justify;">ျမန္မာႏိုင္ငံ ခရီးသြားလုပ္ငန္းရွင္မ်ားအသင္းမွ 2010 ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလတြင္ Miss Tourism ၿပိဳင္ပြဲႀကီးကို ပထမဦးဆံုး အႀကိမ္အျဖစ္ က်င္းပျပဳလုပ္မည္ ျဖစ္ပါသည္။ ဤပြဲကို ျမန္မာႏိုင္ငံ ခရီးသြားလုပ္ငန္းအား<br />ျမွင့္တင္ေပးလိုျခင္း ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းမွ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ ေဒသမ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ကာ အမ်ားသူငွာ သိရွိေစလိုျခင္း ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ ခရီးသြားလုပ္ငန္းအသင္း၏ သံတမန္တစ္ဦးကို ေဖာ္ထုတ္ေပးလိုျခင္း အစရွိသည့္<br />ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားျဖင့္ က်င္းပျပဳလုပ္မည္ျဖစ္သည္။</p><p style="text-align: justify;">Miss Tourism 2010 ၿပိဳင္ပြဲႀကီးကို ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၁၂) ရက္ေန႔တြင္ အင္းလ်ားလိတ္ဟိုတယ္တြင္ က်င္းပျပဳလုပ္သြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ Miss Tourism ၿပိဳင္ပြဲႀကီးႏွင့္အတူ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ ခရီးသြားလုပ္ငန္း<br />ကုမၸဏီအသီးသီးမွ ခင္းက်င္းျပသၾကမည့္ ျပခန္းမ်ားကိုပါ ထည့္သြင္းျပသသြားမည္ျဖစ္သည္။ Miss Tourism 2010 ၿပိဳင္ပြဲကို မည္သူမဆိုလာေရာက္ၾကည့္ရႈႏိုင္ေစရန္အတြက္ ပြဲ၀င္ေၾကးကို အခမဲ့ သတ္မွတ္ထားသည္။</p><p style="text-align: justify;">ၿပိဳင္ပြဲ၀င္လိုၾကသူမ်ားအေနျဖင့္ စိတ္ႀကိဳက္ဝတ္စံုတစ္စံုႏွင့္ ရိုးရာေဒသတစ္ခုခုကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး ဆန္းသစ္တီထြင္ထားသည့္ ဝတ္စံုတစ္စံု စုစုေပါင္းႏွစ္စံုျဖင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကရမည္ျဖစ္သည္။</p><p style="text-align: justify;"><br />ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ေလွ်ာက္တစ္ေစာင္ကို ၅၀၀၀ က်ပ္ျဖင့္ေရာင္းခ်ေပးမည္ျဖစ္သည္။ ေလွ်ာက္လႊာမ်ားကို 2010 ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလမွ စတင္ကာ လျပည့္ဝန္းပလာဇာ (၁၀)ထပ္ရွိ People Media ရံုးခန္းတြင္လာေရာက္၀ယ္ယူႏိုင္ပါသည္။</p><div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-7036758295676953810?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-84350866278860266222009-02-23T18:18:00.001+06:302010-01-28T15:35:15.524+06:30<p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ကၽြန္မတို႔ေတြ လူမႈဘ၀မွာ ရွင္သန္ေနထိုင္ဖို႔ဆိုရင္ ေငြေၾကးေတာင့္တင္းဖို႔အျပင္ က်န္မားေရးေကာင္းဖို႔၊ ရုပ္ရည္ရူပကာ လွပဖို႔၊ လူမႈ႔ဆက္ဆံေရး ေခ်ာေမြ႕ အဆင္ေျပေစဖို႔ စတာေတြကလည္း မလြဲမေသြ လိုအပ္ပါတယ္ရွင္။<br /></span></p><br /><br /><strong><span style="text-decoration: underline;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >က်န္းမာေရး ေကာင္းဖို႔အတြက္ ဆိုရင္</span></span></strong><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br />1. ေရမ်ားမ်ားေသာက္ပါ</span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >2. မနက္စာကို ဘုရင္လိုစား၊ ေန႔လည္စာကိုေတာ့ မင္းသားေလးလိုစား၊ ညစာကိုေတာ့ သူေတာင္းစားလို စားပါတဲ့။ (အားလံုး နားလည္ၾကမွာပါေနာ္) </span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >3. <span> </span>သစ္ပင္ေပၚက ရတဲ့ ဟင္းသီး ဟင္းရြက္ေတြကို မ်ားမ်ားစားေပးပါ၊<br /></span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >4. ဘ၀မွာ 3 E နဲ႔ ရွင္သန္ ေနထိုင္ပါ -- Energy, Enthusiasm နဲ႔ Empathy တို႔ျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >5. တရားထိုင္ျခင္း၊ ေယာဂ က်င့္ျခင္း၊ ဘုရားရွိခိုးျခင္း တို႔ကိုလည္း ျပဳလုပ္ေပးသင့္ပါတယ္။ <span> </span></span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >6. ကစား ခုန္စားလည္း မ်ားမ်ား ျပဳလုပ္ေပးဖို႔ လိုအပ္တယ္။ <span> </span></span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >7. သင္ 2008 ခုႏွစ္မွာ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္အေရအတြက္ထက္ ဒီႏွစ္မွာ မ်ားမ်ားပိုဖတ္ပါ။ <span> </span></span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >8. တစ္ရက္မွာ 10 မိနစ္ေလာက္ ဆိတ္ဆိတ္ေနၾကည့္ဖို႔ကိုလည္း ႀကိဳးစားၾကည့္သင့္တယ္။ <span> </span></span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >9. တစ္ရက္မွာ 7 နာရီေလာက္ေတာ့ အနည္းဆံုး အိပ္သင့္ပါတယ္။ (ကၽြန္မဆို 10 နာရီေလာက္ အိပ္တာ)</span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >10. တစ္ရက္မွာ 10 မိနစ္ကေန နာရီ၀က္ေလာက္ထိ လမ္းေလွ်ာက္သင့္ပါတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ေနစဥ္မွာလည္း မ်က္ႏွာေလးကို ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးေလး ေနေပးရမယ္ေနာ။ (အရူးလို႔ေတာ့ မထင္ေလာက္ပါဘူးေနာ္..: P) </span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /><strong><span style="text-decoration: underline;">Personality:</span></strong></span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >11. ကိုယ့္ဘ၀ကို သူမ်ားေတြနဲ႔ မယွဥ္ပါနဲ႔။ သူတို႔ ဘာလမ္းေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္လမ္းေနတယ္ဆိုတာ သင္ မသိႏိုင္ဘူးေလ။ <span> </span></span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >12. ကိုယ္မထိမ္းခ်ဳပ္ႏိုင္တဲ့ အရာေတြေပၚမွာ မေကာင္းျမင္စိတ္ေတြ မထားပါနဲ႔။ အဲ့ဒါေတြေၾကာင့္လည္း စိတ္ဆင္းရဲ မေနပါနဲ႔။ လက္ရွိ ကိုယ့္မွာရွိေနတာေလးကို တန္ဘုိးထားၿပီး ဒါေတြကိုပဲ ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္လိုက္ပါ။ <span> </span></span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >13. အလုပ္ေတြကိုလည္း အလြန္ အကၽြံ မလုပ္ပါနဲ႔.. Limit တစ္ခုထိပဲ လုပ္တာ ေကာင္းပါတယ္။ <span> </span></span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >14. ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သိပ္ျပင္းျပင္းထန္ထန္ႀကီး မခိုင္းေစပါနဲ႔။ ဘယ္သူမွလဲ ဒါမ်ိဳးမလုပ္ပါဘူး။ သက္ေတာင့္ သက္သာေလးသာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။ </span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >15. ကိုယ့္ရဲ႕ တန္ဘိုးရွိတဲ့ စြမ္းအင္ေတြကို အတင္းေျပာျခင္းျဖင့္ မကုန္ဆံုးပါေစနဲ႔။ </span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >16. အိပ္ေနစဥ္မွာထက္ ႏိုးေနခ်ိန္ေတြမွာ အိပ္မက္ ပိုမက္ပါ။ </span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >17. မနာလို ၀န္တိုျဖစ္ေနတာဟာ အခ်ိန္ျဖဳန္ျခင္း တစ္မ်ိဳးပါပဲ။ သင့္မွာ ရွိသင့္ရွိထိုက္တာေတြ အားလံုးရွိေနပါတယ္။ </span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >18. အတိတ္က ျပသနာေတြကို ေမ့လိုက္ပါ့ေတာ့။ ကိုယ့္ရဲ႕ လက္တြဲေဖာ္၊ ၾကင္ေဖာ္ေတြမွာ အတိတ္က အရိပ္ေဟာင္းေတြ ရွိေနရင္လည္း ျပန္မေဖာ္ပါနဲ႔ေတာ့။ ဒါေတြက လက္ရွိဘ၀ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ဖ်က္ဆီးလိမ့္မယ္။ </span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >19. ဘ၀ဟာ သိပ္တိုေတာင္းပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို မုန္းဖို႔ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ေတာင္ ရွိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ တစ္ျခားလူေတြကို မမုန္းပါနဲ႔။ <span> </span></span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >20. ပစၥဳပၸန္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔အတြက္ အတိတ္ေတြနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရယူလိုက္ပါ။ </span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >21. ကိုယ့္ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြရဲ႕ သခင္ဟာ ကိုယ္မွလြဲလို႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ <span> </span></span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >22. ဘ၀ဆိုတာ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး တစ္ခုျဖစ္တယ္။ သင္က အဲ့ဒီေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ ပညာသင္ရမယ့္ ေက်ာင္းသားေလးေပါ့။ ျပသနာဆိုတာက သင္ရိုးညႊန္းတမ္း တစ္ခုရဲ႕ အစိတ္အပုိင္းမွ်သာ ျဖစ္တယ္။ အကၡရာ သခ်ၤာေတြကို တြက္ခ်က္သလို ေျဖရွင္းႏိုင္သြားမွာပါ။ အဲ့ဒါေတြရဲ႕ သင္ခန္းစာကေတာ့ သင့္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးအတြက္ အေရးပါေနမွာေပါ့။ <span> </span></span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >23. မ်ားမ်ားၿပံဳးပါ၊ မ်ားမ်ားရီပါ။ </span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >24. အျငင္းအခံုေတြတိုင္းမွာ သင္ခ်ည္းပဲ အႏိုင္ရေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ သင္ သေဘာမတူတာေတြကို သေဘာတူေအာင္ ႀကိဳးစားၾကည့္လိုက္ပါလား။ </span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /><strong><span style="text-decoration: underline;">Society: </span></strong> </span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >25. သင့္မိသားစုနဲ႔ မၾကာခဏ ဖုန္းေျပာပါ။ အေ၀းေရာက္ေနတယ္ဆိုရင္ေပါ့။ တူတူေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေႏြးေထြးတဲ့ ဆက္ဆံေရးေလးျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ပါ။ </span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >26. အမ်ားသူငွာအတြက္ ေကာင္းမႈတစ္ခု ေန႔စဥ္ျပဳၾကည့္ပါ။</span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >27. လူတိုင္းကို အရာအားလံုးအတြက္ ခြင့္လြတ္တတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကည့္ပါ။ (သိပ္စိတ္ခ်မ္းသာစရာေကာင္းတယ္ ကိုယ္ေတြ႔ပါပဲ) </span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >28. အသက္ 70 ေက်ာ္ ဘိုးဘိုး ဘြားဘြားေတြ၊ အသက္ 6 ႏွစ္ေအာက္ ကေလးေတြနဲ႔ အခ်ိန္မ်ားမ်ား ပိုျဖဳန္းပါ။ </span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >29. တစ္ေန႔မွာ လူသံုးေယာက္ေလာက္ကို ကိုယ့္ေၾကာင့္ ၿပံဳး ရီ သြားေအာင္ ႀကိဳးစားၾကည့္ပါလား။ </span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >30. တစ္ျခား သူေတြ သင့္ကို ဘာပဲ ထင္ထင္။ ဒါသင့္အလုပ္ မဟုတ္ဘူး။ </span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >31. သင့္ရဲ႕ အလုပ္က သင္ေနမေကာင္းျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ သင့္ကို လာျပဳစုမွာ မဟုတ္ဘူး။ သင့္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ မိသားစု၀င္ေတြကသာ သင့္အနားမွာ ရွိေနၾကလိမ့္မယ္။ သူတို႔ေတြနဲ႔ မ်ားမ်ား ထိေတြ႔ေနဖို႔ လိုအပ္တယ္။ </span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /><strong><span style="text-decoration: underline;">Life:</span></strong></span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >32. မွန္ကန္တဲ့ အရာကိုသာ လုပ္ပါ။ <span> </span></span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >33. အသံုးမ၀င္တဲ့၊ ႏွစ္လိုဖြယ္မရွိတဲ့၊ ၾကည္ႏူးဖြယ္ မေကာင္းတဲ့ အရာမွန္သမွ်ကို သင့္စိတ္ထဲက ထုတ္ပစ္လိုက္ပါ။ </span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >34. ဘုရား သခင္က အရာအားလံုးကို ေစာင့္ေရွာက္လိမ့္မယ္။ </span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >35. ေကာင္းတာပဲ ျဖစ္ေနျဖစ္ေန၊ ဆိုးတာပဲ ျဖစ္ေန ျဖစ္ေန မၿမဲပါဘူး။ အၿမဲ ေျပာင္းလဲေနမွာ ပါပဲ။ <span> </span></span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >36. ကိုယ္ဘာေတြပဲ ခံစားေနရ ေနရ၊ ကိစၥ မရွိပါဘူး။ ကဲ… လာ သြားစို႔.. အလွျပင္လိုက္၊ ရိႈးထုတ္လိုက္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနရမွာေပါ့။ </span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >37. အေကာင္းဆံုးေတြဆိုတာ ျဖစ္လာအံုးမွာပါ။ <span> </span></span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >38. နံနက္တိုင္းမွာ အသက္ရွင္ အႏၱရာယ္ ကင္းၿပီး ႏိုးထလာတာတိုင္းအတြက္ ဘုရားသခင္ကို ေက်းဇူးတင္လိုက္ပါ။ <span> </span></span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >39. ကိုယ့္ရဲ႕ အတြင္း စိတ္သႏၱန္ဟာ အၿမဲေပ်ာ္ရႊင္ေနရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္သာေနပါ။</span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br />ေနာက္ဆံုး အခ်က္ 40 ေျမာက္လာပါၿပီ။ ေနာက္ဆံုးမွထားလို႔ အေရးမႀကီးတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဘာတဲ့လဲ</span><br /><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >40. ဒီအီးေမလ္းကို သင္ ဂရုတစ္စိုက္ရွိတဲ့ လူ အေယာက္ 40 ဆီကို Forward လုပ္လိုက္ပါတဲ့။ ကၽြန္မကေတာ့ တစ္ရက္ကို လူ ၁၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ လာဖတ္ေနၾကတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ဘေလာဂ့္မွာ ျပန္လည္ ေ၀မွ်ေပးလိုက္ပါတယ္။ အားလံုးကို ကၽြန္မက ခ်စ္တာကိုးရွင့္။</span></p><div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-8435086627886026622?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-59832676688902376392009-02-19T11:29:00.000+06:302009-03-01T09:44:55.660+06:30ပန္းကေလး<br/><br/>အလွမ္းေဝးလြန္းတယ္<br/><br/>အလြမ္းခ်စ္<br/><br/>ပန္းအျဖစ္ ပြင့္ခဲ့ရင္ေတာင္<br/><br/>မနမ္း ဝ့ံ ပါဘူး။<br/><br/>ျမစ္တစင္းထဲ<br/><br/>ခ်စ္ျခင္းေတြ အျပည့္တင္<br/><br/>ဘယ္ေသာင္ျပင္ ကပ္ရမယ္ မသိ<br/><br/>ျဖတ္မရသည့္ သံေယာဇဥ္ႀကိဳး<br/><br/>တိုးလို႔ ေႏွာင္မိ။<br/><br/>ဒီ ဘဝမွာေတာ့<br/><br/>ညီမွ်မွ ေတာ္ရာက်မွာမို႔<br/><br/>ေတးသီခါ ေဖၚကာျပခ်င္ေပမယ့္<br/><br/>အေဝးဆီသာ ေမွ်ာ္ကာတရတယ္<br/><br/>အခ်စ္ရယ္ ... ေတာ္ရာကပဲ လြမ္းေနမယ္။<br/><br/>ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းေရးတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ ႀကိဳက္လို႔ ဒီမွာ ျပန္ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္ရွင္။ မူရင္းကိုေတာ့ <a href="http://rhythm-of-thoughts.myanmarbloggers.org/2008/05/blog-post.html" target="_blank">ဒီေနရာ </a>မွာ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-5983267668890237639?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-82915324385427704092009-02-14T10:35:00.000+06:302009-03-01T09:44:55.517+06:30<p style="text-align:justify;">ေဖေဖာ္၀ါရီလဆိုတာ အခ်စ္ရည္၊ အခ်စ္ေသြးတို႔ လႊမ္းၿခံဳေနၿပီး ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ျပယုဂ္ကာလလို႔ သိထားေလ့ ရွိၾကပါတယ္။ ဒီေန႔ေခတ္မွာ လူေတြနားလည္ထားတဲ့ St. Valentine’s Day ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ႀကီးဟာ ေရွးေခတ္ ေရာမရိုးရာနဲ႔ ခရစ္ယာန္ ဘာသာအတြက္ အေလးအျမတ္ ျပဳရတဲ့ အထိမ္းအမွတ္ ေန႔တစ္ေန႔လည္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္ကယ္ေတာ့ ဗယ္လင္တိုင္းေဒးဆိုတာ ခ်စ္သူရည္းစားေတြနဲ႔ခ်ည္းပဲ သက္ဆိုင္တာ မဟုတ္ပါဘူးရွင္။ ကမၻာေပၚမွာေနထိုင္ၾကတဲ့ ခ်စ္တတ္ၾကတဲ့၊ အခ်စ္ကို တန္ဘိုးထားတတ္ၾကတဲ့ သူေတြအားလံုးနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ကေလး ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။ ခ်စ္သူရည္းစားခ်င္း၊ မိသားစုေတြခ်င္း၊ သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ႏွမေတြခ်င္း အားလံုး အားလံုးဟာ ဗယ္လင္တိုင္းေဒးကို အတူတူဆင္ႏႊဲႏိုင္ၾကပါတယ္။ လက္ေဆာင္ေလးေတြ အျပန္အလွန္ ေပးအပ္ႏိုင္ၾကပါတယ္။ အခ်စ္ကို ေဖာ္ညႊန္း ဖြင့္ဆိုႏိုင္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မသိပ္ခ်စ္ရတဲ့ သူေတြကို သူတို႔ကို ကၽြန္မသိပ္ခ်စ္တဲ့အေၾကာင္းကို ဒီလို ဗယ္လင္တိုင္းေန႔မွာ ဖြင့္ဟျပခ်င္တာေပါ့ရွင္။</p><br/><p style="text-align:justify;">ကၽြန္မမွာ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတယ္။ ကၽြန္မတို႔အားလံုးဟာ အြန္လိုင္းေပၚမွာ ေတြ႔ဆံုခဲ့ၾကၿပီး တစ္ကယ့္ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြကို ခ်စ္ခဲ့ၾကတာျဖစ္တယ္။ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ နားလည္ၾကင္နာမႈ ရွိၾကတယ္။ ေန႔တိုင္းလိုလို အဆက္အသြယ္ရွိၾကတယ္။ ေရေျမေတြ ေ၀းေနေပမယ့္ စိတ္ခ်င္းကေတာ့ အၿမဲတမ္း နီးေနခဲ့ၾကတယ္။ ဂ်ီေတာ့ေပၚမွာ မေတြ႔ျဖစ္ၾကရင္ေတာင္ ဖုန္းေတာ့ေခၚျဖစ္ၾကတယ္။ တစ္ရက္ စကားမေျပာရရင္ တစ္ရက္လြမ္းရေလာက္ေအာင္ကို ကၽြန္မတို႔ ခ်စ္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အြန္လိုင္းအခ်စ္ကို ကၽြန္မယံုတယ္။ ပကတိ ျဖဴစင္တယ္၊ ရိုးသားတယ္။ ဘာ ပကာသနမွ မေရာပဲ အသံေလးၾကားရံု၊ ေန႔တုိင္းစကားေျပာျဖစ္ရံု၊ ခံစားခ်က္ေတြ ဖလွယ္ၾကရံုနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ကို အဆံုးစြန္ထိ ညိႈ႕ယူသြားႏိုင္စြမ္းရွိတယ္။ ဟုတ္ကဲ့.. ကၽြန္မွာ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိပါတယ္။</p><br/><p style="text-align:justify;">"ဂ်ဴဂ်ဴး" နဲ႔ ကၽြန္မဟာ ပလန္းနက္ဖိုရမ္မွာ စတင္ေတြ႔ဆံုခဲ့ၾကတာျဖစ္တယ္။ Dungeonsis ဆိုတဲ့ သူ႔ရဲ႕ Nick Name ေၾကာင့္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဒုန္းၾကမ္းစိ လို႔ေခၚေလ့ရွိၾကတယ္။ ကၽြန္မသာမက ဖိုရမ္ထဲက လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း သူ႔ကို ေတာ္ေတာ္ေလး ခင္ၾကပါတယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံ ABAC မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္သလို ထိုင္းမွာ ေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သူ႔ကို လူမျမင္ဖူးပဲ နာမည္ကိုေတာ့ သိေနၾကတယ္။ ကၽြန္မက သူ႔အေၾကာင္းေတြ အျမဲေျပာေျပာေနတတ္တာကိုး။ ပလန္းနက္ဖိုရမ္မွာေတာ့ သူနဲ႔ကၽြန္မ သိပ္မရင္းႏွီးခဲ့ၾကဘူး။ "ျမန္မာတီးေရွာ့ပ့္" ဆိုတဲ့ ဖိုရမ္မွာမွ အေတာ္ေလးကို ခင္မင္ရင္းႏွီးၿပီး ဂ်ီေတာ့ေပၚမွာေရာ၊ ဖုန္းဆက္ၿပီးေတာ့ေရာ၊ အီးေမလ္းနဲ႔ေကာ အဆက္အသြယ္ မျပတ္ေနခဲ့ၾကတယ္ေလ။ သူေက်ာင္းပိတ္လုိ႔ ျမန္မာျပည္ ျပန္လာရင္လည္း ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ အၿမဲတမ္းေတြ႔ျဖစ္ၾကတယ္။ ကၽြန္မရံုးနဲ႔ သူ႔ဆိုင္နဲ႔ကလည္း နီးတာကိုးရွင္။ ေမလမွာ နာဂစ္ျဖစ္ေတာ့ ကၽြန္မသူ႔အိမ္မွာ လိုက္အိပ္တဲ့ေန႔နဲ႔ ႀကံဳတယ္။ ေၾကာက္လို႔ဆိုၿပီး တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အေသဖက္ထားၾကတာ ေမ့မရႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္မသူ႔ကို သိပ္ခ်စ္ပါတယ္။</p><br/><p style="text-align:justify;">ဂ်ဴဂ်ဴးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေနာက္ထပ္ခ်စ္စရာ ေကာင္းတဲ့သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္နဲ႔ ကၽြန္မ ထပ္ရင္းႏွီးခြင့္ရခဲ့တယ္။ "ျမန္မာတီးေရွာပ့္" ဖုိရမ္ပ်က္သြားေတာ့ အဲဒီကလူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဘေလာဂ့္ဂါ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ ကၽြန္မလည္း အဲဒီကေနတစ္ဆင့္ ဘေလာဂ့္ဂါ ျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက MonsterOfRock လို႔ေခၚတဲ့ ကိုမြန္းစတားရဲ႕ <a href="http://www.padonma.com" target="_blank">ပဒုမၼာဖိုရမ္</a>က နာမည္စရလာတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္တယ္။ ပလန္းနက္မွာ ကတည္းက ခင္မင္ရင္းစြဲရွိခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ပလန္းနက္က ယူဇာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ပဒုမၼာမွာ သြားေရးျဖစ္ၾကတယ္။ ကၽြန္မလည္း ေယာင္လည္လည္နဲ႔ ပါသြားတာေပါ့။ ဂ်ဴဂ်ဳးတို႔ကေတာ့ ေနာက္ပိုင္းအဲဒီမွာ ဖိုရမ္ေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ေရးျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ဖိုရမ္သိပ္မေရးေတာ့ပဲ ဘေလာဂ့္ေလာကမွာ ေတာက္ေလွ်ာက္က်င္လည္ျဖစ္တယ္။ ပဒုမၼာကိုလည္းေရာက္ေကာ ပါရမီ လို႔ေခၚတဲ့ ခ်စ္စရာ မမတစ္ေယာက္နဲ႔ ထပ္ခင္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ တစ္ကယ္ေတာ့ အဲဒီ မမနဲ႔ မခင္ ခင္ကတည္းက ပဒုမၼာရဲ႕ အမာခံ မန္ဘာႀကီး ဂ်ဴဂ်ဴးေၾကာင့္ သူ႔အေၾကာင္းေတြ ၾကားဖူးေနတာ ၾကာလွၿပီ။ ကၽြန္မတို႔က ဂ်ီေတာ့ေျပာရင္ သူ႔အေၾကာင္း ကိုယ့္အေၾကာင္းကအစ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္းပါ အၿမဲထည့္ေျပာတတ္ၾကတာကိုးရွင့္။</p><br/><p style="text-align:justify;">လန္ဒန္မွာေနတဲ့ မမပါရမီကလည္း ကၽြန္မတို႔နဲ႔ စိတ္ခ်င္းနီးခဲ့တာပါပဲ။ ဂ်ီေတာ့ကေနတစ္ဆင့္ ဖိုရမ္ထဲေနတစ္ဆင့္ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ခင္မင္မႈေတြတိုးခဲ့ရတယ္။ စိတ္ထားေကာင္းလြန္းတဲ့ ပါရမီကို ကၽြန္မ ေလးစားအားက်ခဲ့ရတယ္။ တိုက္ဆိုင္တာ တစ္ခုက သူ႔နာမည္ကလည္း "ထက္ထက္" ပဲျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ တရုပ္လို ထက္က်ဲက်ဲနဲ႔ ထက္ေမ့ေမ့ဆိုၿပီး တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေခၚၾကတာ။ မမပါရမီနဲ႔ ဂ်ဴဂ်ဴးမွာ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ေနာက္အမ တစ္ေယာက္ရွိေသးတယ္ ဆိုတာေၾကာင့္ နင္တို႔အမလည္း ငါ့အမပဲေပါ့ဟာ ဆိုၿပီးကၽြန္မ အဲဒီအမတစ္ေယာက္နဲ႔ ထပ္ခင္ခြင့္ ရခဲ့ျပန္တယ္။ Silver လုိ႔ေခၚတဲ့ ခပ္၀၀ မမတစ္ေယာက္ေပါ့။</p><br/><p style="text-align:justify;">မမေဆလ္းဗားက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တယ္။ လူတိုင္းကို ကူညီတတ္တယ္။ တစ္ခါ တစ္ခါ အားလံုးကို ႏႊဲ႔ဆိုး ဆိုးတတ္ေသးတယ္။ ကၽြန္မတို႔ဆို အႀကီးဆံုးက အငယ္ဆံုးျဖစ္ေနတယ္ဗ်ိဳ႕ဆိုၿပီး သူ႔ကိုေနာက္ေလ့ ရွိၾကတယ္။ စင္ကာပူမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ မမေဆလ္ဗားကလည္း ကၽြန္မနဲ႔ ဂ်ီေတာ့အေျပာအမ်ားဆံုးသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ။ ကၽြန္မတို႔ အားလံုးအတြက္လည္း စင္ကာပူကေန လက္ေဆာင္ေတြ ပို႔ေပးတတ္ေသးတယ္။ ကၽြန္မ မွာေတာင္ သူေပးတဲ့အမွတ္တရလက္ေဆာင္ေလးေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေသးတယ္။ သူ ျမန္မာျပည္ ျပန္လာတိုင္း ကၽြန္မနဲ႔ အၿမဲေတြ႔ျဖစ္ၾကပါတယ္။</p><br/><p style="text-align:justify;">ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ အေမရီးကားမွာေနတဲ့ ဆန္းေဒးဆိုတဲ့ အငယ္ဆံုး ေကာင္မေလးေပါ့။ အငယ္ဆံုးျဖစ္လို႔ အေပါဆံုးလည္းျဖစ္တယ္။ (ဂ်စ္ စိတ္ဆိုးရဘူးေနာ္)။ သူ႔ကိုလည္း ဂ်ဴဂ်ဴးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သိခဲ့တာပါပဲ။ ကၽြန္မနဲ႔ မခင္ခင္ ကတည္းက သူက ေနာက္သံုးေယာက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ရင္းႏွီးေနၿပီ။ ကၽြန္မလိုပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ (တစ္ကယ္က ေပါေပါေနတတ္တာ.. ဟီး) ဆန္းေဒးကိုလည္း ကၽြန္မ သိပ္ခ်စ္ခဲ့တာပါပဲ။ အခြင့္အေရးရတိုင္း သူတို႔အားလံုးနဲ႔ ကၽြန္မ Yahoo Conference ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ အားလံုးနဲ႔ ဖုန္းေျပာရတာ ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းလိမ့္မလဲဆိုတာ ေတြးသာၾကည့္ၾကေတာ့ေပါ့ေနာ္။ ခုဆို ဆန္းေဒးပို႔ေပးတဲ့ ကၽြန္မလည္း သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ Beyond Paradise ေရေမႊးပုလင္းကို ျမင္တိုင္း ကၽြန္မ သူ႔ကို သိပ္သတိရတယ္။ ဂ်ဴဂ်ဴးတို႔ ဆန္ေဒးတို႔အားလံုးထဲမွာ ကၽြန္မနဲ႔ေတြ႔ဖူးတာဆိုလို႔ ဂ်ဴဂ်ဳးရယ္ မမေဆလ္ဗားရယ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ မမပါရမီနဲ႔ ဆန္းေဒးကိုလည္း ကၽြန္မ တစ္ေန႔ေန႔မွာ ေတြ႔ခြင့္ရလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔အားလံုးက လူခ်င္းေ၀းေနၾကေပမယ့္ ရင္ခုန္းသံခ်င္း အနီးဆံုးမွာ ရွိေနၾကပါတယ္။ ကၽြန္မ သူတို႔အားလံုးကို သိပ္ခ်စ္သလို သူတို႔ကလည္း ကၽြန္မကို ခ်စ္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ယံုၾကည္တယ္။</p><br/><p style="text-align:justify;">ဗယ္လင္းတိုင္းေန႔မွာ အခ်စ္အေၾကာင္းကို ဖြင့္ဆိုျပသဖို႔ဆိုရင္ ကၽြန္မခ်စ္သူကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ေၾကာင္းလည္း ခ်စ္သူသိေအာင္ ေျပာျပရအံုးမွာေပါ့။ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္ ၀တၳဳေတြကို ဖတ္ၿပီး "ကိုယ့္ကိုမ်ား ေစာင္းေရးထားသလား" လို႔ေမးေလ့ရွိတဲ့ ခ်စ္သူအတြက္ သူ႔ကို တုိက္ရိုက္ ရည္ညႊန္းတဲ့စာေလးကိုေတာ့ ကၽြန္မဒီေန႔မွာေရးျပခ်င္ေသးတယ္။ ကၽြန္မ အခ်စ္ေတြကိုလည္း သူ နားလည္ႏိုင္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္တယ္။</p><br/><p style="text-align:justify;"><a name='more'></a></p><br/><p style="text-align:justify;">အင္တာနက္ေခတ္ႀကီးမွာ သူနဲ႕ကၽြန္မ စတင္ေတြ႔ဆံုခဲ့တဲ့ ေနရာကလည္း အြန္လိုင္းရဲ႕ တစ္ေနရာမွာလို႔ ေျပာပါရေစရွင္။ သူ႔ အေျပာေတြအရေတာ့ ကၽြန္မ သူ႔ကို စိတ္မ၀င္စားခင္ အခ်ိန္ကတည္းက သူက ကၽြန္မကို ခ်စ္ေနခဲ့တာဆိုပဲ။ ကၽြန္မထက္ အသက္နည္းနည္းႀကီးတဲ့သူက အခ်စ္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ အေတြ႔အႀကံဳေတြ အမ်ားႀကီးရွိခဲ့ဖူးတယ္။ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အျပင္မွာ ေတြ႔ဖူးၾကတဲ့ အခ်ိန္ေတြကထိ ကၽြန္မသူ႔ကို လံုး၀ စိတ္မ၀င္စားခဲ့ေသးတာ ေသခ်ာတယ္။ သူ ကၽြန္မကို ရည္းစားစကား ေျပာခဲ့တုန္းကလည္း ကၽြန္မသူ႔ကို အရမ္းမခ်စ္ခဲ့ေသးတာေတာ့ ကၽြန္မ ၀န္ခံရပါလိမ့္မယ္။ ရည္းစား မထားဖူးေပမယ့္ ရည္းစားစကားေျပာတာကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ခံရဖူးတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ သူ႔စကားကို စ ၾကားရတုန္းကလည္း သိပ္ေတာ့ မထူးဆန္းပါဘူး။ ထူးဆန္းတာ တစ္ခုကေတာ့ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မ ရင္ေတြခုန္ေနခဲ့တယ္ေလ။ တစ္ျခား ေကာင္ေလးေတြ အျပင္မွာေကာ အြန္လိုင္းမွာေကာ ကၽြန္မကို လိုက္ႀကိဳက္ဖူးၾကတယ္။ ကၽြန္မ ရင္ကေလးေတာင္ တစ္ခ်က္မခုန္ခဲ့တာေတာ့ အမွန္တရားပါ။ ဒီထက္ ပိုထူးဆန္းတာက သူ ကၽြန္မကို ခ်စ္လိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မေမွ်ာ္လင့္ဖူးခဲ့တာပါပဲ။</p><br/><p style="text-align:justify;">သမားရိုးက် လူေတြနဲ႔ နည္းနည္းကြဲထြက္တဲ့၊ ထူးဆန္းတဲ့ အေတြးအေခၚေတြရွိတဲ့၊ မာန နည္းနည္းႀကီးတဲ့၊ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႔ နည္းနည္း အံမ၀င္တဲ့ သူ႔ကိုခ်စ္ရတာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ပင္ပန္းလြန္းလွပါတယ္။ ကၽြန္မသူ႔ကို ေတာ္ေတာ္ႀကီးခ်စ္မွန္း သိသြားရတာကေတာ့ သူနဲ႔ ကၽြန္မၾကားမွာ နတ္ဆိုးမ တစ္ေယာက္၀င္ေမႊတဲ့ အခ်ိန္မွာေပါ့။ အဲဒီေတာ့မွ ကၽြန္မသူ႔ကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ဆံုးရံႈးလို႔ မျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္မသိလိုက္ရတာပါ။ သူ႔အတြက္နဲ႔ က်ရတဲ့ မ်က္ရည္ေတြဟာ ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ဘူးဆိုရင္ေတာင္ ကၽြန္မ အိပ္ရာထဲက ေခါင္းအံုးေလးကေတာ့ သိလိမ့္မယ္ထင္တယ္။ ဟုတ္တယ္.. အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက ကၽြန္မ ေတာ္ေတာ္ငိုခဲ့ရတယ္။</p><br/><p style="text-align:justify;">သူနဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့ သူ႔ရဲ႕ အတိတ္ကအေၾကာင္းေတြဟာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ရင္နာစရာ ေကာင္းလြန္းလွတဲ့ အျဖစ္ေတြျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မက အတိတ္ကို ျပန္ေတြးၿပီး အစေဖာ္ ရစ္တတ္တဲ့ လူစားမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးေလ။ အတိတ္ကို အတိတ္မွာပဲ ထားခဲ့ခ်င္ၿပီး ပစၥဳပန္နဲ႔ အနာဂတ္ကိုသာ သူ႔နဲ႔အတူ အေကာင္းဆံုး ရင္ဆိုင္သြားခ်င္တာ။ သူပဲ ဘာပဲ ျဖစ္ခဲ့၊ ျဖစ္ခဲ့ ကၽြန္မသူ႔ကို သိပ္ခ်စ္တဲ့အတြက္ သူ႔ကို ခြင့္လြတ္ႏိုင္ပါတယ္။ လက္ရွိအခ်ိန္မွာ ျပသနာ နည္းနည္းႀကံဳလာရျပန္ေတာ့လည္း ကၽြန္မ ဒါေတြကိုေမ့ထားၿပီး ေနတတ္ေအာင္ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ကၽြန္မအတြက္ေၾကာင့္ သူ စိတ္ညစ္မွာကို ကၽြန္မ မလိုလားဘူးေလ။ ကၽြန္မက သိပ္ခ်စ္တာကိုးရွင့္။</p><br/><p style="text-align:justify;">အလုပ္နဲ႔ စာေရးျခင္းႏွင့္ အရက္ကို ကၽြန္မထက္ ပိုအေလးေပးတဲ့၊ ကၽြန္မထက္ ပိုဂရုစိုက္တဲ့ သူ႔ကို ကၽြန္မ တစ္ခါ တစ္ေလ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္တိုခ်င္ေသးတယ္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မသည္ သူ႔ကို ခ်စ္တဲ့အတြက္ သူနဲ႔ပတ္သက္ေသာ၊ သူစိတ္၀င္စားေသာ အရာအားလံုးကိုလည္း ခ်စ္ႏိုင္ရမယ္လို႔ ေတြးလိုက္တဲ့အခါ ကၽြန္မ အလိုလိုစိတ္ခ်မ္းသာသြားရျပန္တယ္။ ကၽြန္မကို ေမ့ထားၿပီး သူ႔အလုပ္မွာ၊ သူစိတ္၀င္စားတဲ့ အႏုပညာေတြမွာ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ သူေပ်ာ္ေနရင္ ကၽြန္မလည္း ေပ်ာ္ရတာေပါ့ရွင္။ မိန္းမတို႔ သဘာ၀ ကိုယ့္ကိုဂရုစိုက္တာ မခံခ်င္ဘူးလားလို႔ ေမးေတာ့ အရမ္းကို ခံခ်င္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မဆိုတဲ့ မိန္းမကလည္း နည္းနည္း မာနႀကီးေလေတာ့ သူ႔ကို ဒါေလးဖြင့္ေျပာရမွာ ၀န္ေလးေနခဲ့မိတာကေတာ့ အမွန္တရားတစ္ခုလို႔ ေျပာရမွာျဖစ္တယ္။</p><br/><p style="text-align:justify;">"ကုိယ့္ကို ဘာလို႔ မခ်ဳပ္ခ်ယ္တာလဲ.. ဘာလို႔ မၾကပ္တာလဲ" လို႔ သူက ကၽြန္မကို ေမးခဲ့ဖူးတယ္။ ေယာက်ၤားဆိုတဲ့ အမ်ိဳးေတြက သူတို႔ကို သံသယမ်ားၿပီး ခ်ဳပ္ခ်ယ္လြန္းရင္ ရြဲ႕ၿပီး ပိုမခံခ်င္ေအာင္ လုပ္ျပတတ္တယ္ဆိုတဲ့ သေဘာကိုေတာ့ ကၽြန္မ နည္းနည္း နားလည္ပါတယ္။ ယံုၾကည္ၾကလြန္းရင္လည္း ေျခတစ္ဖက္က ေနာက္တစ္ေနရာကို ခုန္ေက်ာ္တတ္တာမ်ိဳးကိုလည္း ကၽြန္မ သတိရွိပါေသးတယ္။ အဲဒီ အစြန္းႏွစ္ဘက္ၾကား မွ်ေအာင္ ေနရတာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ သိပ္ပင္ပန္းလြန္းလွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ ေနတတ္သလို၊ ေနခ်င္သလို ေနခြင့္ျပဳထားတာဟာ ကၽြန္မသူ႔ကို အရမ္းခ်စ္လို႔ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ သူ႔ကို သိေစခ်င္ေသးတယ္။</p><br/><p style="text-align:justify;">သူ႔ရဲ႕ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေျမာက္ ရည္းစားမွန္း မသိတဲ့ ကၽြန္မ အတြက္ေတာ့ သူသည္သာလွ်င္ ပထမဆံုး ခ်စ္ရတဲ့သူ ျဖစ္တယ္။ သူ႔အျပင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ေျပာင္းခ်စ္ဖို႔ ဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ တစ္သက္စာ ဆိုတဲ့အခ်ိန္တစ္ခုေတာ့ လိုလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ ခ်စ္သူ ရည္းစားေတြၾကားမွာ အမွတ္တရ တစ္ခုခုဆိုတာကေတာ့ အၿမဲရွိေနတတ္ၾကတယ္။ သူနဲ႔ ကၽြန္မၾကားက အမွတ္တရ ဆိုတာကေတာ့ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ျပဖို႔ ေတာ္ေတာ္ခဲယဥ္းတဲ့ အရာတစ္ခုျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူနဲ႔ စကားေျပာေနရတဲ့ အခ်ိန္တိုင္း၊ သူ႔ကို လြမ္းေနရတဲ့ အခ်ိန္တိုင္းဟာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ သူနဲ႔ ပတ္သက္သမွ် အမွတ္တရေတြ ျဖစ္တယ္။</p><br/><p style="text-align:justify;">ကၽြန္မွာ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရွိသလို၊ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္လည္း ရွိေနပါတယ္။</p><div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-8291532438542770409?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-51407836790380599362009-02-13T12:23:00.000+06:302009-03-01T09:44:55.349+06:30<a href="http://imageshack.us"><img src="http://img513.imageshack.us/img513/2985/20090213121106pv6.jpg" border="0"></a><br/><br/>ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရ..<br/>ဗိုလ္ခ်ဳပ္သာ သက္ရွိထင္ရွားရွိမယ္ဆို<br/>ဒီေန႔ ကိုးဆယ့္ေလးႏွစ္ ျပည့္မွာေပါ့ေနာ္။<br/><br/>ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရ<br/>ဗိုလ္ခ်ဳပ္သာ အသတ္မခံရဘူးဆိုရင္<br/>ဒီေန႔ျမန္မာျပည္ ဒီလိုျဖစ္ေနမွာ မဟုတ္ဘူး။<br/><br/>ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရ<br/>ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႔ကို ေမ့ေနၾကတဲ့<br/>ကေလး လူႀကီးေတြကို ေတြ႔တိုင္း<br/>ကၽြန္မ ရင္နာရတယ္။<br/><br/>ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရ<br/>ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႔ကို<br/>ဗယ္လင္တိုင္းေဒးေလာက္ စိတ္မလႈပ္ရွားၾကတာ<br/>ဘယ္သူ႔ကို အျပစ္တင္ရမလဲ။<br/><br/>ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရ<br/>တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့<br/>ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို မေမ့ ေမ့ေအာင္<br/>အားထုတ္ေနၾကေလရဲ႕။<br/><br/>ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရ<br/>အေဖ့ေျခရာနင္းတဲ့<br/>သတၱိခဲ သမီးတစ္ေယာက္ဟာ<br/>ခုေတာ့လည္း စစ္ဖိနပ္ေတြေအာက္မွာ<br/>ရင္နင့္စရာ အျဖစ္နဲ႔ေပါ့။<br/><br/>ဒါေပမယ့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရ<br/>တိုင္းျပည္ခ်စ္ လူထုၾကားမွာေတာ့<br/>ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ ရွင္သန္ေနဆဲပါပဲ။<br/><br/>ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရ<br/>ကၽြန္မကလည္း<br/>ွဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို သိပ္ခ်စ္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။<div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-5140783679038059936?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-52496877434317178242009-02-09T18:18:00.000+06:302009-03-01T09:44:55.099+06:30<strong>ရွင္ရယ္၊ ကၽြန္မရယ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီရယ္</strong><br/><br/><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">ျမဴ……………………. မနက္ခင္းမွာ မိႈင္းမႈန္ရီေ၀တတ္တဲ့ ျမဴေတြ။ ကၽြန္မသိပ္ခ်စ္တာေပါ့။ ပိန္းပိတ္ေအာင္မိႈင္းေနတဲ့ ျမဴေတာထဲ တိုး၀င္လမ္းေလွ်ာက္ရတာကို ကၽြန္မအတိုင္းမသိ ႏွစ္သက္မိတယ္ေလ။ အဲလိုမ်ိဳး ျမဴေတြေ၀တတ္တဲ့ ေဖေဖာ္၀ါရီ မနက္ခင္းေတြ ေရာက္လာၿပီဆိုရင္ ကၽြန္မသိပ္ေပ်ာ္ေနမိသည္။ မနက္ မနက္ကို စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ ျမဴေတာထဲ ေလွ်ာက္စီးရတာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ေလာကီစည္းစိမ္တစ္ခုပါပဲ။ ေဟမာန္က ေႏြကိုႀကိဳဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့ ျပယုဂ္အေနနဲ႔ ျမဴေတြအံု႔ဆိုင္းတာကို သတ္မွတ္တတ္ၾကတယ္ေလ။ ဒါဆိုရင္ ျမဴေတာထဲ လမ္းေလွ်ာက္တာကိုႏွစ္သက္တဲ့၊ ေဆာင္းရာသီမွာ ေမြးဖြားတဲ့ကၽြန္မဟာလည္း ေႏြကိုႀကိဳဖို႔ ဟန္ျပင္ေနတဲ့ ျပယုဂ္တစ္ခု မ်ားလားဟင္။ ေႏြကိုႀကိဳဖို႔ ေမြးဖြားလာခဲ့တာ မဟုတ္ရင္ေတာင္မွ ကၽြန္မဟာ အနည္းဆံုးေတာ့ ရွင့္ကို ခ်စ္ဖို႔ ေမြးဖြားလာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ေတာ့ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ပါသည္။</span></p><br/><p class="MsoNormal"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မသိပ္ခ်စ္တဲ့ ျမဴေတြၾကားထဲမွာ ကၽြန္မရဲ႕ စက္ဘီးေလးနဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေနတုန္းမွာပဲ ကၽြန္မသိပ္ခ်စ္တဲ့ ရွင့္ကို ေတြ႔ခဲ့ရတာ ရွင္မွတ္မိအံုးမလား။ အဲဒီ့ေဖေဖာ္၀ါရီ မနက္ခင္းဟာ ခါတိုင္းေန႔ေတြထက္ ျမဴေတြနဲ႔ ပိုမိႈင္းေနတာကို ကၽြန္မ အမွတ္တရ ရွိေနဆဲျဖစ္သည္။ စစေတြ႔ခ်င္းပဲ ကၽြန္မရွင့္ကို သတိတရျဖစ္ေစမယ့္ အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခုကို ကၽြန္မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ႀကံဳခဲ့ရတာပဲ မဟုတ္လား။ ကၽြန္မ မွတ္မိေသးတယ္.. အဲဒီတုန္းက ျမဴေတြ ထူလိုက္ပံုမ်ား ေရ့ွတစ္ေတာင္ေလာက္ အကြာကိုေတာင္ မနည္းအားစိုက္ၿပီး ၾကည့္ရတာကိုေလ။ စက္ဘီးလမ္းေၾကာင္းကို အားယူၿပီးၾကည့္ရင္း ၀ုန္း ဆိုတဲ့အသံနဲ႔အတူ ကၽြန္မ လူ တစ္ေယာက္ကို ၀င္တိုက္မိခဲ့တယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း အရွိန္မထိမ္းႏိုင္ပဲ ၀ရုန္းသုန္းကားနဲ႔ကို လဲက်သြားခဲ့ေသးတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ကၽြန္မနားကလူေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္ အထိတ္တလန္႔နဲ႔ ေၾကာက္ရြံ႕ တတ္တာကို အဲဒီတုန္းကေတာ့ ရွင္ ဘယ္သိအံုးမလဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ ရွင္ ကၽြန္မကို အဲဒီတုန္းက ဆူပူခဲ့ေသးတယ္ မဟုတ္လား။ ကၽြန္မ၀င္တိုက္မိတဲ့ အန္တီႀကီးက သိပ္ေတာ့ အနာတရ မျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ ကိုယ့္စက္ဘီးနဲ႔ ကိုယ္ပိၿပီး ေတာ္ေတာ္အထိနာသြားတယ္။ ရွင္လည္း အနီးတစ္ေနရာမွာ ရွိေနခဲ့တာေပါ့ေနာ္။ ဒါေၾကာင့္ ရွင္ ေျပးလာၿပီး အန္တီႀကီးကို လာေျပးထူတာေပါ့။ ကၽြန္မကိုေတာ့ ရွင္က ဆူတယ္ေလ။ ဘယ္လိုေကာင္မေလးလည္း မသိဘူး.. ျမဴေတြပိတ္ေနတုန္း စက္ဘီးစီးရလားတဲ့။ ကၽြန္မမွာေတာ့ ဟို အန္တီႀကီးကို စိုးရိမ္တာေရာ၊ ကိုယ့္ဒဏ္ရာနဲ႔ကိုယ္ နာေနတာေရာ ေၾကာက္ေနတာေၾကာင့္ေရာ စကားကို ဟဟ ျပန္မေျပာႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မနာက်င္ေနတာကို ရွင္သတိျပဳမိသြားတယ္ထင္တယ္။ ကၽြန္မကို အားေပးတဲ့ အၿပံဳးတစ္ခု ရွင္ေပးခဲ့တယ္။ </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီတုန္းက ျမဴေတြ ပိတ္ေနတာမွန္တယ္။ ရွင့္ရုပ္ရည္ကိုလည္း ကၽြန္မ မသဲကြဲတာ ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို မႈန္မႈန္မိႈင္းမိႈင္းေတြၾကားထဲမွာ ရွင့္အၿပံဳးက ဘာေၾကာင့္လက္ေနရတာလဲ။ ဒါ ဆြဲေဆာင္မႈတစ္ခုလား။ ကၽြန္မ ရွင့္ ရုပ္ရည္ကို လံုးမ၀မမွတ္မိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရွင့္ ၿပံဳးတာကို ကၽြန္မ ဘာေၾကာင့္ သတိရေနမိတာလဲဆိုတာေတာ့ ကၽြန္မ မေျပာတတ္ေတာ့ပါ။ ဒီလိုအၿပံဳးေလး တစ္ခုေၾကာင့္ပဲ ရွင္နဲ႔ ကၽြန္မ ေနာက္ထပ္ေတြ႔ဖို႔၊ ရွင့္ကို လံုး၀မွတ္မိဖို႔ အခြင့္အေရးမ်ား ကၽြန္မ ရရွိလာခဲ့ပါသည္။</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႕ကေလးမွာ လူမႈေရး အသင္းအဖြဲ႔ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ ရွိသည့္အနက္ ကၽြန္မသည္ ဓါတ္ေတာ္ဘုရားႀကီး၏ စေနေန႔သန္႔ရွင္းေရးအဖြဲ႔မွ အဖြဲ႔၀င္တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ၿမိဳ႕ရဲ႕ဆင္ေျခဖုန္းရပ္ကြက္ တစ္ခုမွာရွိတဲ့ ဓါတ္ေတာ္ဘုရားႀကီးဟာ ကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႕ရဲ႕ ၾကက္သေရေဆာင္ ဘုရားႀကီးျဖစ္သလို ဆုေတာင္းျပည့္ဘုရားဟုလည္း ယံုၾကည္ေနေသာ ဘုရားႀကီးျဖစ္သည္။ ထိုဘုရားႀကီး၏ သန္႔ရွင္းေရး ကိစၥအ၀၀ကို ေဆာင္ရြက္ရန္၊ ဘုရားပရ၀ုဏ္ အစဥ္အၿမဲ သန္႔ရွင္းေနေစရန္ ဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားျဖင့္ သန္႔ရွင္းေရးအဖြဲ႔ကို ေဂါပက လူႀကီးမ်ားက ဦးေဆာင္ကာ ၿမိဳ႕ေပၚရွိ လူငယ္မ်ားႏွင့္ ဖြဲ႔စည္းေပးခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္မလည္း ထိုအဖြဲ႔တြင္ တက္တက္ၾကြၾကြ ပါ၀င္ကာ စေနေန႔တိုင္း မပ်က္မကြက္ ဘုရားႀကီး၀င္းအတြင္း သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္အတူ သန္႔ရွင္းေရးမ်ား လုပ္ေပးရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့သည္။ ေဖေဖာ္၀ါရီရဲ႕ တစ္ခုေသာ စေနေန႔ တုန္းကေပါ့…………။</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"></p><br/><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"><a name='more'></a><br/></span><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီေန႔က ခါတိုင္းလိုပဲ ကၽြန္မ ဘုရားေပၚမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ ရွိေနခဲ့သည္။ ဘုရားဖူးလာေသာ သူမ်ားလည္း ခါတိုင္းလိုပဲ စည္ကားေနခဲ့သည္။ သက္ဆိုင္ရာ ေမြးနံေထာင့္ေတြမွာ ၀တ္ျပဳသူ၊ ဆုေတာင္းသူ၊ ယၾတာေခ်သူ စသည္တို႔သည္လည္း အရင္ စေနေန႔မ်ားကလိုပဲ ရွိေနခဲ့သည္။ ဒါေပမယ့္… လူတစ္ေယာက္.. ပိုေသခ်ာေအာင္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ရွပ္အက်ၤ ီျဖဴနဲ႔ အျပာႏုေရာင္ ပုဆိုးကြက္စိပ္ ကေလးေတြ၀တ္ထားတဲ့ မ်က္မွန္နဲ႔ လူတစ္ေယာက္။ ၾကာသပေတး ေထာင့္မွာ အၾကာႀကီးရပ္ၿပီး ဘာကိုၾကည့္မွန္းမသိ ၾကည့္ေနတာကို ကၽြန္မေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူ႔ကို ၾကည့္ရတာ ဘုရားရွိခိုးေနတာလည္း မဟုတ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ရပ္ေစာင့္ေနတာလည္း မဟုတ္။ ၾကာသပေတးနံေထာင့္မွာ ဒီအတိုင္း ရပ္ေနခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ အဲဒီတုန္းက ရွင္ ကသိုင္းရႈေနတာမ်ားလားလို႔ ကၽြန္မ ေတြးမိခဲ့ဖူးေသးသည္။ ေနာက္ေတာ့မွ ကၽြန္မသိလိုက္ရတာက ရွင္က ရွင့္ခ်စ္သူကို လြမ္းေနတာတဲ့။ ရွင့္ခ်စ္သူနဲ႔ ရွင္ ဒီဘုရားကို တူတူလာခဲ့ဖူးၾကၿပီး ရွင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ၾကာသပေတးေထာင့္မွာ ေတာင္းဆုေတြ ျပဳခဲ့ၾကတယ္ဆိုပဲ။ ရွင့္ကို စစေတြ႔ခ်င္းတုန္းကေတာ့ ကၽြန္မ ရွင့္ အေၾကာင္းေတြကို ဘယ္သိအံုးမလဲ။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ႏြယ္နီကိုေတာင္ အထူးအဆန္းအေနနဲ႔ ရွင္ျဖစ္ေနပံုကို ေခၚျပခဲ့ေသးတယ္ မဟုတ္လား။ အဲဒီအခ်ိန္အထိ ကၽြန္မ ရွင့္ကို ျမဴေတာထဲက လူတစ္ေယာက္အျဖစ္ အမွတ္မရေသးပါဘူး။ ႏြယ္နီ မိတ္ဆက္ေပးေတာ့မွ ကၽြန္မရွင့္ကို မွတ္မိခဲ့တာ။ အဲ.. ရွင့္ကို ဆိုတာထက္ ရွင့္အၿပံဳးကို မွတ္မိခဲ့တာဆိုရင္ ပိုမွန္လိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"ငယ္… အဲဒါ ငါတို႔အိမ္ေဘးက အကိုႀကီးဟ.. ေဒၚေဒၚစု သားေလ"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"ေဒၚေဒၚစုသားက ႏိုင္ငံျခားမွာဆို ဘယ္လိုလုပ္ ဒီကိုေရာက္လာတာတုန္းဟ.. သူ ထြက္သြားတုန္းကေတာင္ ငါတို႔ ခပ္ငယ္ငယ္ပဲ ရွိေသးတာ မဟုတ္လား"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"အင္းေလ.. ျပန္ေရာက္ေနတာ မၾကာေသးဘူး.. ဒီမွာပဲ အၿပီးေနေတာ့မယ္ ဆိုလား.. ေနအံုး ငါနဲ႔သိတယ္ ေခၚလိုက္မယ္"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ ႏြယ္နီထြက္သြားေတာ့ ကၽြန္မလည္း သူ႔ေနာက္က အေျပးကေလး လိုက္ရသည္။</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"အကို ဘုရား လာတာလား"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"ေၾသာ္ ေအး ညီမေလး.. ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ႔ ဘုရားဘက္ကို ထြက္လာခဲ့လိုက္တာ"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"ဟြန္႔ အကိုကလည္း ပ်င္းလို႔ ဘုရားလာတယ္ပဲ ရွိရေသးတယ္.. ပ်င္းရင္ ႏြယ္နီတို႔နဲ႔လိုက္ခဲ့ေလ.. သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ၾကတာေပါ့"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"ေဟ ေကာင္းတာပဲကြ.. ညီမတို႔က ဒီမွာ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ေနၾကတာလား"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"ဟုတ္တယ္ေလ ႏြယ္နီတို႔က ဘုရားမွာ စေနေန႔တိုင္း သန္႔ရွင္းေရး လာလုပ္ၾကတာ.. အကိုလည္း ပ်င္းရင္ ႏြယ္နီတို႔အသင္းထဲ ၀င္ေပါ့.. အကုန္လူငယ္ေတြခ်ည္းပဲ အကိုရဲ႕ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"အင္း စိတ္၀င္စားတယ္.. အကို ေနာက္တစ္ပါတ္ကေန စလာခဲ့မယ္ေလ.. ဒီေန႔ေတာ့ အကို မျဖစ္ေသးဘူး"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"ရပါတယ္ အကိုရယ္.. မိတ္ဆက္ေပးရအံုးမယ္.. ဒါ ႏြယ္နီ႔ သူကယ္ခ်င္း. ငယ္ တဲ့၊ နာမည္အျပည့္အစံုက ျမတ္ေလးငယ္.. ငယ္ေရ ဒါက တို႔အိမ္ေဘးက အကို.. ကိုဘုန္းသန္႔"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ ညီမ.. အကို႔က ခင္တတ္ပါတယ္.."</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"ဟုတ္ကဲ့ရွင့္.. ကၽြန္မလည္း ခင္တတ္ပါတယ္"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"အိုေကဗ်ာ.. အကို ျပန္လိုက္အံုးမယ္.. ဆံုၾကေသးတာေပါ့. သြားၿပီေနာ္"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">ေျပာေျပာဆိုဆို ရွင္ ကၽြန္မတို႔ကို ၿပံဳးျပလိုက္တယ္။ ဘုရားေရ.. အဲဒါ….. အဲဒါ ကၽြန္မ မွတ္မိေနတဲ့ ရွင့္အၿပံဳးေပါ့။ ထူးျခားတယ္၊ လွ်ိဳ႕၀ွက္တယ္၊ ၿပံဳးပံုက ေသသပ္တယ္၊ ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိတယ္။ အိုး.. ရွင္ဟာ ကၽြန္မနဲ႔ ဆံုခဲ့ဖူးတယ္ ၀ရုန္သုန္းကား မနက္ခင္းတစ္ခုက ျမဴေတာထဲက လူေပါ့။ ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိဘူး။ ကၽြန္မေပ်ာ္လာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ရင္ေတြလည္း တစ္သိမ့္သိမ့္ခုန္တယ္။ ၾကည့္စမ္းပါအံုး… ဘာမွ မဟုတ္ေသးခင္ အခ်ိန္တုန္းကေတာင္ ကၽြန္မ ဒီေလာက္ေပ်ာ္ၿပီး ရင္ေတြခုန္ေနခဲ့မိသည္။</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္တစ္ပတ္ စေနေန႔မွာ တစ္ကယ္ပဲ ရွင္ ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔၀င္ ျဖစ္သြားခဲ့သည္။ ရွင္ဟာ တစ္ခါတစ္ေလမွာ လူတိုင္း လူတိုင္းနဲ႔ စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႔ၿပီး ေျပာတတ္ေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း အေတာ္ေလးကို ခပ္တည္တည္ႀကီးေနတာ ကၽြန္မသတိျပဳမိသည္။ တခါတရံမွာေတာ့ ရွင္ တစ္ခုခုကို လြမ္းသလိုလို ေဆြးသလိုလို လုပ္ေနတတ္တာကိုလည္း ကၽြန္မက သတိထားမိခဲ့တာပါပဲ။ ရွင္နဲ႔ကၽြန္မ နည္းနည္းခင္လာေတာ့ ရွင့္အေၾကာင္း တစ္စြန္း တစ္စကို ကၽြန္မ သိခြင့္ရခဲ့သည္။ ရွင္က အႏုပညာကို စိတ္၀င္စားသည္။ တစ္ေယာက္တည္း သီးသန္႔ေနရျခင္းကို ႏွစ္ၿခိဳက္သည္။ စာအုပ္မ်ားႏွင့္ ေမြ႔ေလ်ာ္သည္။ ကၽြန္မကိုေတာင္ စာမ်ားမ်ားဖတ္ဖို႔ ရွင္ တိုက္တြန္းခဲ့ေသးတာပဲ။ ဘြဲ႔ရၿပီးလုိ႔ ခ်စ္သူနဲ႔လက္ထပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားခ်င္လို႔ ႏိုင္ငံျခားတြင္ အလုပ္သြားလုပ္ခဲ့သည္။ ဒီအေတာအတြင္း ကၽြန္မ မသိတဲ့.. သိဖို႔လည္း မလိုအပ္တဲ့ ျပသနာေတြေၾကာင့္ ရွင္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ အဆင္မေျပျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ေနာက္ေတာ့ ေကာင္မေလးလည္း အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ရွင္လည္း ေတာ္ေတာ္ အသဲကြဲခဲ့ရတယ္တဲ့။ လြမ္းစရာေတာ့ ေကာင္းသားေနာ္။</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">ရွင့္ ဇတ္လမ္းေလးကုိ သိခဲ့ရတဲ့ေန႔က ကၽြန္မရင္ထဲ နာနာက်င္က်င္ ခံစားမိပါသည္။ ေသလုမတတ္ခံစားရမည့္ ရွင့္ေ၀ဒနာမ်ားကိုလည္း စာနာမိပါသည္။ ဒါေတြေၾကာင့္ ရွင္ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္မွာ ငိုင္ေနတတ္တာကိုး။ ရွင့္ဒဏ္ရာေတြ မက်က္ေသးဘူးေပါ့ ဟုတ္လား။ ရွင္ ကိုယ္တုိင္က ဒီဒဏ္ရာေတြကို က်က္ဖို႔ မကုစားတာလား။ ရွင့္ ခ်စ္သူေပးခဲ့တဲ့ အလြမ္းေ၀ဒနာကို အမွတ္တရ အေနနဲ႔ သိမ္းဆည္းခံစားေနတာလား။ ရွင့္ကို ကၽြန္မ သနားမိသည္။ ရွင္ အနည္ထိုင္သြားဖို႔ ကၽြန္မ တိတ္တိတ္ကေလး ဆုေတာင္းမိသည္။ ကၽြန္မ ေတြးထားခဲ့သလို ရွင္ ကိုယ္တိုင္က က်က္ဖို႔ မႀကိဳးစားခ်င္တဲ့ ဒဏ္ရာမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ဆုေတာင္းမႈကို ရွင္မ်ားသိရင္ ေဒါသမ်ားေတာင္ ထြက္ေနအံုးမလား မသိ။</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ပိုင္းေတြမွာ ရွင္နဲ႔ ကၽြန္မ သူမ်ားေတြထက္ ရင္းႏွီးမႈ ပိုလာခဲ့ၾကသည္။ ရွင္က ကၽြန္မကို သူမ်ားေတြေခၚသလို "ငယ္" ဟုေခၚခဲ့သည္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ညီမေလးတစ္ေယာက္ကို ေခၚသလို "မိငယ္" လို႔ေခၚတတ္သား။ ကၽြန္မကေတာ့ ရွင့္ကို ရိုးရိုးေလးပဲ "အကို" လို႔ေခၚခဲ့တာေပါ့။ ကၽြန္မကလည္း စကားနည္းသူ တစ္ေယာက္မို႔ ရွင္ ေျပာသမွ်ကို ေခါင္းညိတ္နားေထာင္ရင္း၊ တစ္ခါတစ္ေလ ရွင္နဲ႔အတူ ၀င္ေရာက္ေဆြးေႏြးရင္း ရင္းႏွီးခဲ့ၾကတယ္လို႔ေတာ့ ကၽြန္မ ထင္မိသား။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မတို႔ ေျပာခဲ့တယ္ ဆိုတာက ကၽြန္မအလုပ္အေၾကာင္း၊ ရွင့္ရဲ႕ ႏိုင္ငံရပ္ျခား အေတြ႕အႀကံဳေတြ၊ ကၽြန္မေက်ာင္းဆက္တက္ဖို႔ ကိစၥအတြက္ ရွင္ အႀကံျပဳခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံရပ္ျခားက ေက်ာင္းေတြ၊ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး အရူးအမူးစြဲလမ္းၾကတဲ့ စာအုပ္ေတြအေၾကာင္း။ ကၽြန္မက ဂ်ဴး ၀တၳဳမ်ားကို ႀကိဳက္သလို ရွင္ကလည္း သူ႔စာေတြဖတ္ဖို႔ ကၽြန္မကို အားေပးခဲ့ေသးတာပဲ။ ရွင္ကေတာင္ ကၽြန္မကို ေနာက္သလိုလို ေျပာင္သလိုလို ေျပာခဲ့ေသးတယ္ေလ.. ကၽြန္မစကားေျပာတဲ့ ေလသံေတြက ဂ်ဴးစာအုပ္ထဲက ေလသံေတြ အတိုင္းပဲတဲ့။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မ ခ်စ္တဲ့ ျမဴေတြအေၾကာင္း၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ မနက္ခင္းေတြအေၾကာင္း၊ ဒါေတြလည္း ေျပာျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ ရွင္နဲ႔ ကၽြန္မ အမွတ္တမဲ့ ဆံုခဲ့ဖူးၾကတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ရွင့္ကို ကၽြန္မ မေျပာျပမိခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မ တမင္ကို မေျပာပဲ ခ်န္ထားခဲ့တာလား။ ဟုတ္တာေပါ့.. ကၽြန္မက ရွင့္ အၿပံဳးေတြကို စြဲလမ္းမိတာကို ရွင္ သိသြားမွာ သိပ္ေၾကာက္ေနခဲ့တာကိုး။</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုနဲ႔ ရွင္နဲ႔ ကၽြန္မၾကား သံေယာဇဥ္ေတြ တစ္စစ ပိုလာခဲ့သည္။ စေနေန႕ မဟုတ္သည့္ေန႔ေတြမွာေတာင္ ကၽြန္မတို႔ ေတြ႔ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ တစ္ခါ တစ္ခါ မနက္ခင္းေတြမွာ ကၽြန္မနဲ႔အတူ စက္ဘီးလိုက္စီးခဲ့သည္။ အဲလို ရွင္နဲ႔အတူသြားရတဲ့ ရက္မ်ိဳးေတြဆို ကၽြန္မ သိပ္ေပ်ာ္ခဲ့တာေပါ့။ တစ္ရက္တစ္ေလ ကၽြန္မ အလုပ္လုပ္တဲ့ ေနရာထိ လိုက္လာ၊ ကၽြန္မရံုးဆင္းခ်ိန္ထိေစာင့္ၿပီး ကၽြန္နဲ႔အတူ မုန္႔သြားစားတတ္ၾကေသးသည္။ ထူးျခားတာ တစ္ခုက ရွင္နဲ႔ ရွင့္ခ်စ္သူတို႔ရဲ႕ လြမ္းစရာ ဇတ္လမ္းေလးအေၾကာင္းကို ရွင္ကိုယ္တိုင္ ကၽြန္မကို တစ္ခါမွ မေျပာျပဖူးဘူးေနာ္။ ရွင္ သူ႕ကိုေမ့သြားၿပီလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေမ့ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနတာလား။ ကၽြန္မကို မသိေစခ်င္တာလား။ ဒါဆိုရင္ ဘာေၾကာင့္ မသိေစခ်င္တာလဲ။ ရွင္ ကိုယ္တိုင္ ေျပာလာခဲ့ရင္ေကာ ကၽြန္မ နားေထာင္ႏိုင္စြမ္းရွိပါ့မလားဆိုတာ ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မေတာင္ မေသခ်ာႏိုင္ေသာ အရာတစ္ခုျဖစ္သည္။</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုပါပဲ.. ရက္ေတြ လေတြကုန္လာခဲ့သလို.. ကၽြန္မလည္း ရွင့္ကို ခ်စ္လာခဲ့တယ္ ထင္ပါရဲ့။ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ အခ်စ္ဟာ ေလးစားျခင္းကေနစတယ္လို႔ ေျပာတာကို ကၽြန္မလက္ခံပါသည္။ ကၽြန္မလည္း ရွင့္ကို ေလးစားခဲ့တာကိုး။ ရွင္ရဲ႕ အေနအထိုင္ တည္ၾကည္မႈကို ကၽြန္မ ေလးစားသည္။ အလုပ္တစ္ခုကို ျပတ္ျပတ္သားသားနဲ႔ စိတ္ႏွစ္ၿပီး လုပ္တတ္တာကို ကၽြန္မ အားက်သည္။ ရွင့္ မိသားစုအတြက္ ရွင္ ဦးေဆာင္ေနတာမ်ိဳး ကၽြန္မလည္း လုပ္ခ်င္ခဲ့တာေပါ့။ ရွင့္ရဲ႕ စူးရွတဲ့ အၾကည့္ေတြ၊ ဆြဲငင္အားပါတဲ့ အၿပံဳးေတြကလည္း ရွင့္ကို ခ်စ္ဖို႔ တြန္းအားတစ္ခု ျဖစ္ေနခဲ့သည္ေလ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ရွင့္ကို စိတ္၀င္စားေနတာ ရွင္ ဘယ္လိုမွ မရိပ္မိေအာင္ ကၽြန္မေနႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ မိန္းကေလးဘက္က စရတဲ့ အခ်စ္ဇတ္လမ္းမ်ိဳးကို ကၽြန္မ သိပ္မုန္းတယ္ေလ။ ကၽြန္မရဲ႕ ခံယူခ်က္က ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ေယာက်ၤား တစ္ေယာက္က စေျပာရမယ့္ စကားပဲ။ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္က မိန္းမတစ္ေယာက္ ေရ့ွမွာ ဒူးေထာက္၀န္ခံရမယ့္ အျဖစ္မ်ိဳးပဲ။ ကမၻာဦးအစကတည္းက ဒီလိုအစဥ္အလာအတိုင္းပဲ ကၽြန္မ ျဖစ္ေစခ်င္ေနခဲ့တာ။ ေယာက်ၤား တစ္ေယာက္ကို ခ်စ္စကား ႀကိဳက္စကား စေျပာတဲ့ မိန္းမေတြကိုလည္း ကၽြန္မ အေတာ္ေလးကို အထင္ေသးမိပါသည္။</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">ရာသီေတြ ေျပာင္းခဲ့တယ္။ ေဖေဖာ္၀ါရီလလည္း ကုန္ဆံုးသြားခဲ့တယ္။ ေႏြကူးလို႔ သႀကၤန္ရက္ေတြကိုလည္း ေက်ာ္လြန္လာခဲ့တယ္။ မိုးေတြသည္းတဲ့ ၀သုန္မွာလည္း ရွင္နဲ႔ကၽြန္မ အတူရွိေနခဲ့ဖူးတာပဲ။ တစ္ခါတုန္းက ဘုရားကအျပန္ ရွင့္မွာ ထီးပါမလာလို႔ ကၽြန္မနဲ႔အတူ ထီးလိုက္ေဆာင္းတာကို ရွင္လည္း မွတ္မိအံုးမယ္ထင္တယ္။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မ ရင္ေတြခုန္ေနခဲ့တာ ရွင္မ်ား ရိပ္မိသြားေသးလားဟင္။ ရက္ေတြၾကာလာတာနဲ႔ အမွ် ရွင္နဲ႔ ကၽြန္မ အတြဲမ်ားေနတာကို လူေတြက သတိထားမိလာၾကတယ္။ ကၽြန္မေျပာတဲ့ လူေတြဆိုတာ ဘုရားသန္႔ရွင္းေရး အဖြဲ႔က သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ရွင့္အိမ္က ရွင့္မိဘေတြ၊ ကၽြန္မအိမ္က ကၽြန္မမိဘေတြ ေနာက္ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြေပါ့။ သူတို႔ ဘာေျပာၾကမယ္ထင္လဲ.. ဘယ္လိုမွတ္ခ်က္ေတြ ေပးၾကတယ္ ထင္လဲ… ရွင္နဲ႔ ကၽြန္မက လိုက္ဖက္တယ္ တဲ့ေလ။</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မ သတင္းေတြၾကားရတယ္။ ရွင့္ကို ရွင့္သူငယ္ခ်င္းေတြက ကၽြန္မနဲ႔ေျမွာက္ေပးၾကတယ္။ ရွင့္အိမ္က လူႀကီးေတြက ကၽြန္မကို သေဘာက်တယ္တဲ့။ ရွင္ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ကၽြန္မကို သေဘာက်တာပဲ မဟုတ္လား။ ရွင္ ကိုယ္တိုင္ ကၽြန္မကို ေျပာခဲ့ဖူးတယ္ေလ.. ကၽြန္မက သိပ္ထက္ျမက္တဲ့ မိန္းကေလးတဲ့။ အဲလို သြက္ေန ထက္ေနတာကို ရွင္က သေဘာက်သည္တဲ့ေလ။ ရွင့္ထက္ အသက္ေတာ္ေတာ္ငယ္တဲ့ ကၽြန္မနဲ႔ေတာင္ ရွင္ ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တိုင္ပင္ခဲ့ဖူးေသးတာပဲ။ ရွင္ သေဘာက်တာကို ကၽြန္မသိတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သေဘာက်တာက သေဘာက်တာပါပဲ။ ကၽြန္မရံုးက အထက္လူႀကီးေတြလည္း ကၽြန္မကို သေဘာက်တာပဲ။ ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြလည္း ကၽြန္မကို ေတာ္တဲ့မိန္းကေလးဆိုၿပီး သေဘာက်တာပဲ။ ရွင့္သူငယ္ခ်င္းေတြ ေျမွာက္ေပးရံုနဲ႔၊ ရွင့္အိမ္က လူႀကီးေတြ သေဘာတူရံုနဲ႔၊ ရွင္ ကၽြန္မကို သေဘာက်ရံုနဲ႔ ရွင္ ကၽြန္မကို ခ်စ္ဖို႔ မႀကိဳးစားပါနဲ႔။ ကၽြန္မက ရွင့္ကို အေစာႀကီးကတည္းက ခ်စ္ေနခဲ့တာ ျဖစ္သလို၊ ကၽြန္မရွင့္ဆီက ျပန္လိုခ်င္တာကလည္း အခ်စ္ တစ္ခုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုမွျဖစ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ရွင့္ ရင္ထဲမွာက ကၽြန္မထက္ ဦးသူရွိခဲ့ၿပီးသားကို။ သူ႔ကို ေက်ာ္ဖို႔ဆိုတာ ကၽြန္မအတြက္ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ အရာမွန္း ကၽြန္မသိတာေပါ့။ ရွင့္ရဲ႕ အခ်စ္ဦးကို ေမ့ၿပီး ရွင္ကိုယ္တိုင္က ကၽြန္မကို လိုလိုလားလားခ်စ္လာတာမ်ိဳးေကာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား။ ဘုရားေရ… ၾကည့္စမ္း… ကၽြန္မေတာင္ စိတ္ကူးေတြ ေတာ္ေတာ္ယဥ္တတ္ေနၿပီပဲ။</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">ဒီၾကားထဲ ရွင္နဲ႔ ကၽြန္မ ခါတိုင္းလိုပဲ သြားလာ ေနထိုင္ခဲ့တာပါပဲ။ ေျပာင္းလဲလာတာ တစ္ခုရွိတယ္။ ရွင္ ကၽြန္မကို နည္းနည္း ဂရုစိုက္လာတယ္။ စကားလမ္းေၾကာင္းေတြ ေျပာင္းလာတယ္။ ရွင္ အထီးက်န္တဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာျပခဲ့တယ္။ ရွင့္ ေကာင္မေလးအေၾကာင္းကိုေတာ့ ရွင္ တစ္ခြန္းမွ မဟခဲ့ပါလား။ ကၽြန္မကို ရွင့္ေနာက္ေၾကာင္းေတြ မသိဘူးလို႔မ်ား ထင္ခဲ့လို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ ရွင္တို႔အေၾကာင္းကို ကၽြန္မကို မသိေစခ်င္တာလား။ ရွင့္ အေၾကာင္းကို ေျပာျပလိုက္ရင္ တစ္ခုခုေျပာင္းလဲ သြားမွာကို စိုးရိမ္လို႔လား။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မ သတင္းေတြၾကားရတယ္။ ရွင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြက ရွင့္ကို ကၽြန္မဆီစိတ္ေရာက္သြားေအာင္ တြန္းပို႔ေပးၾကတယ္။ ရွင့္ရဲ႕ ေ၀ဒနာ ေဟာင္းကို ကုစားဖို႔ ကၽြန္မကို ေဆးအျဖစ္ အသံုးခ်ဖို႔ ရွင္ကိုယ္တိုင္ကလည္း စဥ္းစားေနခဲ့တယ္တဲ့။ ဟင့္အင္း ကၽြန္မ မလိုခ်င္ဘူးေနာ္။ ရွင့္ကို ကၽြန္မ ခ်စ္တာမွန္တယ္။ ရွင့္ရဲ႕ အတိတ္ဇတ္လမ္းကိုသိၿပီး ရွင့္ကို စာနာ သနားမိတာလည္း ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မဟာ ရွင့္အတြက္ စိတ္ေျပရာ ေျပေၾကာင္းေလးေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ ဒါမ်ိဳးဆို ရွင္ ကၽြန္မကို မခ်စ္တာကမွ ပိုေကာင္းပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္မ အထင္ႀကီးေလးစားတဲ့ ရွင္က သူမ်ားေတြ ေျမွာက္ေပးရံုနဲ႔၊ ရွင္ကိုယ္တိုင္စိတ္သက္သာရာ ရေစဖို႔အတြက္နဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္စကားေျပာမွာလည္း မဟုတ္ဘူး မဟုတ္လား။ ကၽြန္မ သိပါတယ္။ ရွင္က ဒီလိုလူစား မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မကို ေဘးမွာထားၿပီး ရွင့္ရဲ႕ အရင္တစ္ေယာက္ကို တမ္းတေနတာမ်ိဳးကိုလည္း ကၽြန္မ အလိုမရွိဘူး။</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုနဲ႔ ရာသီေတြ တစ္ပတ္လည္လို႔ ေဖေဖာ္၀ါရီ မနက္ခင္းေတြလည္း ျပန္ေရာက္လာခဲ့သည္။ ျမဴေတြကို ခ်စ္တဲ့ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္ရတဲ့ ရာသီေပါ့။ မနက္ဆိ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ေလး ျဖစ္ေနတတ္တာမ်ိဳးက ကၽြန္မ အႀကိဳက္ပဲ မဟုတ္လား။ တစ္ရက္ … ေဖေဖာ္၀ါရီ လရဲ႕ ျမဴေတြဆိုင္းတဲ့ နံနက္ခင္း တစ္ခုမွာေပါ့။ ကၽြန္မ ရံုးသြားေနတုန္း ရွင္ ကၽြန္မေနာက္ကို စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ အတင္းလိုက္လာၿပီး ကၽြန္မကို ရည္းစားစကားေတြ ေျပာခဲ့တယ္။ ဘာမွကို နိဒါန္းမခ်ီပဲ ေျပာခဲ့တဲ့ ရွင့္စကားေတြ နည္းနည္းေတာ့ ကေမာက္ကမ ႏိုင္ေနေသးတယ္။</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"ငယ့္ကို…. ကိုယ္ ခ်စ္ေနၿပီထင္တယ္"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"ဟားးးးးးးး ဘယ္လိုႀကီးတုန္း"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"ဒီလိုႀကီးပဲ… ကိုယ္ ငယ့္ကို ခ်စ္တယ္ ထင္တယ္"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"ထင္တယ္ဆိုရင္ ေသခ်ာေအာင္ လုပ္ရမွာေပါ့ အကိုရယ္"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"မဟုတ္ဘူး ေသခ်ာပါတယ္… ခ်စ္ေနတာ.. ငယ္ ေတာ္တာကို ကိုယ္သေဘာက်တယ္၊ ငယ္ ေခတ္မီတာကို ကိုယ္အားက်တယ္၊ ငယ့္ အေတြးအေခၚေတြကို ကုိယ္ ေလးစားတယ္၊ အုိကြာ ငယ္ ေနပံုထိုင္ပံု ေျပာပံုဆိုပံု အားလံုးက ကိုယ့္ကို လႊမ္းမိုးေနတယ္.. ၿပီးေတာ့ ငယ္က ကိုယ့္ကို နားလည္ေပးႏိုင္မယ့္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္လို႔ ကိုယ္ ယံုၾကည္တယ္"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"အဲဒီေတာ့ ကၽြန္မက ဘာလုပ္ေပးရမွာလဲ"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"ငယ္ ကိုယ့္ကို စဥ္းစားေပးေပါ့…. ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အမွတ္တရေလး ျဖစ္ေအာင္ ေဖေဖာ္၀ါရီ 14 မွာ အေျဖေပးပါလား ငယ္"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"ဟားးးးးးး ေဖေဖာ္၀ါရီ 14 က ဘာျဖစ္လို႔လဲ"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"ခ်စ္သူမ်ားေန႔ေလ ငယ္ရဲ႕.. ငယ္ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ အေျဖကို ေပးခဲ့ရင္ ကိုယ္တို႔အတြက္ အမွတ္တရ ျဖစ္ေအာင္လို႔"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"၀ါးးးးးး ကဗ်ာ ဆန္လိုက္တာ.. အကိုေျပာေတာ့ အထိမ္းအမွတ္ ေန႔ေတြကို သတိမရတတ္ဘူးဆို"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">"ခုေတာ့ ငယ့္ေၾကာင့္ သတိရပါၿပီဗ်ား"</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">ရွင့္ ကၽြန္မကို ၿပံဳးျပႏုတ္ဆက္ၿပီး ထြက္သြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ ေၾကကြဲရတယ္ ကိုဘုန္းသန္႔ရယ္။ ရွင္ ရည္းစားစကား ေျပာလို႔ ကၽြန္မ ေၾကကြဲရတယ္ သိလား။ ေလာကမွာ ကိုယ္ခ်စ္ေနတဲ့ ေယာက်ၤား တစ္ေယာက္က ကိုယ့္ကို ရည္းစားစကား ေျပာလာဖို႔ဆိုတာ မိန္းမ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မအေနနဲ႔ သူ႔စကားမ်ားကို ၾကားရေသာအခါ နင့္ခနဲ ခံစားရပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူသည္ ကၽြန္မကို ခ်စ္တာမဟုတ္ပဲ ေတာ္လို႔ ထက္လို႔ သူ႔ကိုနားလည္ႏိုင္လို႔ သေဘာက်ရံု သက္သက္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္မ အေသအခ်ာ သိေနခဲ့ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မ ရွင့္ကို ခ်စ္အေျဖေပးဖို႔ အေတာ္ႀကီးကို စဥ္းစားရမည္ ျဖစ္သည္။ ေလာကတြင္ ကၽြန္မထက္ ေတာ္ေသာ၊ ကၽြန္မထက္ ထက္ျမက္ေသာ မိန္းကေလးေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ ရွိေနေသးသည္။ သူတို႔ေတြနဲ႔ ရွင္နဲ႔ မေတြ႔ၾကေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုႏိုင္မလား။ အဲလိုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မကို ေမ့သြားၿပီး အဲဒီမိန္းကေလးေတြဘက္ကို ရွင္ စိတ္ေျပာင္းမသြားဘူးလို႔ အာမခံႏိုင္မလား။ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္မဟာလည္း ကိုယ့္ထက္ ေတာ္ေသာ၊ ေခ်ာေသာ မိန္းကေလးမ်ားကို မနာလို၀န္တိုစိတ္နဲ႔ ၾကည့္ရမယ့္ အျဖစ္မ်ိဳး ျဖစ္လာေတာ့မွာလား။ ကၽြန္မ လိုခ်င္သည္မွာ ရွင့္ရင္ထဲမွ ေပါက္ဖြားလာေသာ၊ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က ဘာမွ မဟုတ္ေသာ မိန္းကေလး ျဖစ္သြားခဲ့ရင္လည္း ခ်စ္ေနႏိုင္မည္ျဖစ္ေသာ အခ်စ္မ်ိဳးသာ ျဖစ္သည္။ ရွင္ကလည္း ရွင့္ တြက္ခ်က္မႈႏွင့္ရွင္ ကၽြန္မကို ေရြးခ်ယ္ ခဲ့တာျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ကၽြန္မကလည္း ကၽြန္မ အတၱႏွင့္ ကၽြန္မ ေၾကကြဲခံစားေနရသည္သာ ျဖစ္ပါသည္။</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္မ ရွင့္ကို ခ်စ္ခဲ့တာ ရယူပိုင္ဆိုင္လိုစိတ္နဲ႔ ခ်စ္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာေတာ့ ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မအ အေသအခ်ာ သိေနခဲ့သည္။ ကၽြန္မသည္ ရွင့္ကို ျမဴႏွင္းကေလးမ်ား ကဲ့သို႔ ခ်စ္သည္။ ေဖေဖာ္၀ါရီ မနက္ခင္းမ်ားကဲ့သုိ႔ ခ်စ္သည္။ သူတို႔သည္ သဘာ၀အတိုင္း တည္ရွိေနတာ ျဖစ္သလို ကၽြန္မက သူတို႔ကို ခ်စ္ေၾကာင္းကိုလည္း မသိႏိုင္ေသာ အရာမ်ားျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔တည္ရွိေနတာကို သိေနရံုျဖင့္ ကၽြန္မ သူတို႔ကို ခ်စ္ေနႏိုင္သည္။ သူတို႔ တည္ရွိေနတာကို ျမင္ေနရရံုျဖင့္ ကၽြန္မ ၾကည္ႏူးရသည္။ ျမဴႏွင္းေတြရယ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီရယ္၊ ရွင္ရယ္ကို ခ်စ္ေနရျခင္း၏ အဓိကအေၾကာင္းရင္းမွာ ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မ အလြန္ခ်စ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ရွင္တို႔ကို ခ်စ္ေနရရံုျဖင့္ ကၽြန္မ စိတ္ခ်မ္းသာရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">မၾကာခင္ ရွင္ ခ်ိန္းဆိုထားခဲ့ေသာ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (14) ရက္ေန႔ကို ေရာက္ပါေတာ့မည္။ ကၽြန္မသည္ ရွင့္ကို ခ်စ္ေသာ္လည္း ခ်စ္အေျဖေပးရန္ကိုကား မ၀ံ့မရဲ ျဖစ္ေနမိေတာ့သည္။</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">Pinkgold!</span></p><div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-5249687743431717824?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-325182621789080972009-02-09T13:03:00.000+06:302009-03-01T09:44:55.071+06:30<p style="text-align:justify;">ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ဖို႔ တက္လွမ္း လာၾကရာမွာ ခ်ဥ္းကပ္ လမ္းေၾကာင္း ၄ မ်ဳိးရွိတာ ေတြ႔ရပါတယ္။</p><br/><br/>- The incidental approach (အမွားမွ သင္ခန္းစာယူ)<br/>- The restrospective approach (ျပန္လည္ သံုးသပ္မႈ)<br/>- The prospective approach (ဦးေႏွာက္ အလုပ္ေပး)<br/>- The intuitive approach (အာ႐ံု အေျခခံ)<br/><p style="text-align:justify;">တခ်ဳိ႕သူေတြက အမွားထဲက သင္ခန္းစာ ထုတ္တာကို အားသန္ ၾကတယ္။ ေကာင္းေပမယ့္ အမွားမ်ား ဖို႔ေတာ႔ မလိုအပ္ ဘူးလို႔ ယူဆရပါတယ္။ ကိုယ့္လုပ္ရပ္၊ သူမ်ား လုပ္ရပ္ေတြကို သံုးသပ္ၿပီး ရယူတဲ့ အရည္အခ်င္း ကေတာ့ ေထာက္ခံတယ္။ တခ်ဳိ႕ နည္းနည္း ပိုေတာ္တဲ့ သူေတြက်ေတာ့လည္း ဦးေႏွာက္ အလုပ္ေပး (Brain Storming) လုပ္ၿပီး ႀကိဳးစားၾကတယ္။</p><br/><br/><p style="text-align:justify;">"ဒီလို ျပႆနာမ်ိဳး ေပၚလာရင္"<br/>"ငါသာဆို သည္လို လုပ္လိုက္မွာ"<br/><p style="text-align:justify;">စသျဖင့္ေပါ့၊ စိတ္ထဲက ျပႆနာ တစ္ရပ္ကို ဖန္တီး၊ ၿပီးေတာ႔ အေျဖရွာတဲ့နည္း၊ ဦးေႏွာက္ရဲ႔ အစဥ္းအစား၊ အေတြး အေခၚကို ဖြံ႔ၿဖိဳးေစရာ က်သလို အဆင္သင့္ ျဖစ္ရာလည္း က်လို႔ ဘေမာင္ တို႔ သေဘာက်တဲ့ နည္းပါ။ ေနာက္ဆံုး တစ္ခု ကေတာ့ Intuition ဆိုတဲ႔ "အာ႐ံု" ေပၚ အေျခခံတာ၊ အဲဒါက ပညာအေျခခံ ရင့္သန္ၿပီး အေတြ႔အၾကံဳမ်ားမွ ရတာ၊ အခက္ခဲဆံုး ျဖစ္ေပမယ့္ ေလ့က်င့္ယူရင္ ရႏိုင္တယ္။ အလြန္ႀကီးတဲ့ ကုမၸဏီႀကီးေတြ၊ Multinational Corporation ေတြ ရဲ႔ CEO ေတြဆိုရင္ အေတြ႔အၾကံဳနဲ႔ ပညာေပၚ အေျခခံၿပီး တခ်ဳိ႕ ကိစၥရပ္ေတြ ကို အဲဒီ အာ႐ံုေပၚကေန အဆံုးအျဖတ္ ေပးသြားရတာေတြ ရွိတယ္။ ႏိုင္ငံေရး ဘက္မွာ ပိုထင္ရွားတယ္။ အဲဒီ အဆင့္ကို ခ်ဥ္းကပ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ ဆိုရင္လည္း သူမ်ားလိုက္လို႔ မမီေတာ့ဘူး။</p><br/><p style="text-align:justify;">အလုပ္႐ံု ေဆြးေႏြးပြဲက အေတာ္ ကေလး ေကာင္းပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ အင္အား အႀကီးဆံုးထဲက တစ္ခုလို႔ ေျပာ လို႔ရတဲ့ ကုမၸဏီက ၀န္ထမ္း ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကို ေတြ႔ရတယ္။ ဆရာ၀န္ေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာေတြ၊ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးေတြ၊ တပ္မေတာ္ အရာရွိေတြကိုလည္း သတိထားမိတယ္။ ပညာကို ခ်စ္တတ္တဲ့ အကယ္ဒမီ (ေဒၚ) ေဆြဇင္ထိုက္ကိုလည္း ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ အေမး အေျဖမွာ သူကေတာင္ ၀င္ၿပီး ေဆြးေႏြး ေပးသြားေသးတယ္။ ခ်က္ မိမိ ေဆြးေႏြးႏိုင္လို႔ သူ႔ကို ပရိသတ္က လွ်ံထြက္ မတတ္ လက္ခုပ္ၾသဘာ ေပးလိုက္ၾကပါတယ္။</p><br/><p style="text-align:justify;"><a name='more'></a></p><br/><p style="text-align:justify;">မႏၲေလးက တစ္ဦးဆို သည္ပြဲကို တက္ခ်င္လို႔ ေလယာဥ္ လက္မွတ္ အကုန္ခံၿပီး လာခဲ႔ရွာတယ္လို႔ သိရေတာ့ ဘေမာင္ အေတာ္ ၀မ္းသာတယ္။ ၿပီးေတာ႔ မႏၲေလးမွာလည္း အဲသလို ပြဲမ်ိဳး လုပ္ေပးဖို႔ ဖိတ္ရွာခဲ့ေသးတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ အသိ ဖလွယ္ခြင့္၊ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ ေဆြးေႏြးခြင့္ေတြ ရၾကလို႔ ဘေမာင္တို႔ ၀မ္းသာရပါတယ္။ ပညာ တန္ဖိုးသိသူေတြ မ်ားလာတာ ေတြ႔ရလို႔လည္း ပီတိျဖစ္ရပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္ အနာဂတ္ ေခါင္းေဆာင္ဆိုတာ သူတို႔လို လူငယ္ေတြ ဆီကပဲ ျဖစ္ၾကရတာ မဟုတ္လား၊ မစြမ္းမသန္ ပညာ မျပည့္ဘဲ ျဖစ္လာၾကရင္ မည္ကာမတၱ ေခါင္းေဆာင္ ေတြပဲ ျဖစ္ၾကမွာမို႔ ရင္ပူမိတယ္။ အလား အလာေကာင္းေတြ ေတြ႔ရေတာ႔ ဘေမာင္ ေျပာရတာ အားေတာ႔ ပိုရွိသြား တာအမွန္ပဲ။ တတ္လို႔ ေျပာတာေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ နိဒါန္းမွာကိုက "ေဆြးေႏြးတာ၊ အျမင္ ဖလွယ္တာလို႔" ဘေမာင္က ေျပာထားၿပီးသား။</p><br/><p style="text-align:justify;">ဒုတိယပိုင္းကို ဘေမာင္က "Power and Leader" ဆိုၿပီး ေခါင္းစဥ္ တင္လိုက္တယ္။ ပါ၀ါဆိုလို႔ အျမင္ မက်ဥ္းၾကဖို႔ စကားဦး ခံလိုက္ရေသးတယ္။ ဆိုက္ကားသမား ေခါင္းမွာလည္း သူ႔ပါ၀ါသူ ရွိတယ္။ မိသားစုတြင္း အစ္ကိုႀကီး၊ အစ္မႀကီးေတြမွာလည္း သူ႔ပါ၀ါသူ ရွိၾကတယ္၊ CEO ေတြမွာလည္း သူ႔အဖြဲ႔အစည္း အတြင္း ပါ၀ါေတြ ႐ွိၾကတယ္။ အဲဒီေတာ႔ "ပါ၀ါ ဆိုတာ ဘာလဲ" ဆိုတာ ျဖစ္လာေရာ။</p><br/><br/><p style="text-align:justify;">Power is not power over others.<br/>Power is ability to get things done တဲ႔။<br/>ပါ၀ါဆိုတာ တျခားလူေတြကို အတင္းအက်ပ္ ေစခိုင္းမႈ၊ လႊမ္းမိုးမႈ မဟုတ္ဘူး။ "အလုပ္ေတြျဖစ္ေအာင္" လုပ္ႏိုင္တဲ့ စြမ္းရည္ တစ္ခုပဲလို႔ ဆိုလို ခ်င္တာ။<br/>ပါ၀ါအေျခခံ ၃ မ်ဳိးကို ေဆြးေႏြး ျဖစ္တယ္။<br/><br/><p style="text-align:left;">Power base:<br/>- Personal power (ပုဂၢလိက အေျခခံ)<br/>- Positional power (ရာထူးအရ)<br/>- Institutional power (ဥပေဒ၊ လုပ္ထံုးလုပ္နည္း အေျခခံ)<br/><p style="text-align:justify;">အလုပ္ သိပ္ႀကီးလာရင္ Leader က ေနရာတကာ လိုက္လုပ္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ Power to empowerment ဆိုတဲ့ "လုပ္ပိုင္ခြင္႔" ကို ေပးရေလ့ ႐ွိတယ္။ သေဘာက အေဖက ေငြရွာ၊ မူ၀ါဒခ်ေပး၊ အေမက သားသမီးေတြကို အုပ္ထိန္း၊ သား၊ သမီးေတြက သန္႔ရွင္း ေရးလုပ္၊ ထမင္းခ်က္သူခ်က္ေပါ့။ လူတိုင္းမွာ ၂၄ နာရီထက္ ပိုမရွိၾကဘူး။ ကိုယ္ ထမ္းေဆာင္တဲ့ တာ၀န္ေပၚမွာ တာ၀န္ ေက်ေအာင္ ကိုယ့္အလုပ္ပဲ ကိုယ္ လုပ္သင့္ၾကတယ္။ သူမ်ား အလုပ္ လိုက္လုပ္ ရင္ ကိုယ့္အလုပ္မွာ အခ်ိန္ မရလို႔ ပီျပင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ဖက္ကို လုပ္ပိုင္ခြင့္ေပးတာဟာ Empower လုပ္တာပဲ။</p><br/><p style="text-align:justify;">Personal Power ဆိုတဲ့ ပုဂၢလိက အရည္အခ်င္းကို တခ်ဳိ႕ ပညာ႐ွင္ေတြက နည္းနည္း အႏုတ္လကၡဏာနဲ႔ ေရးၾကတာ ဘေမာင္ သတိထားမိတယ္။ အဲဒီ ပြဲမွာေတာ႔ ဘေမာင္က ရဲရဲႀကီး ကိုယ္႔အယူအဆကို တင္ျပလိုက္တယ္။ တကယ္ေတာ႔ ပါ၀ါကို ဘယ္လို သံုးသလဲ။ "အသံုးခ်မႈ မွားယြင္းျခင္း၊ မွန္ကန္ျခင္း" ေပၚမွာပဲ မူတည္သြားတယ္လို႔။</p><br/><p style="text-align:justify;">Apple က Steve Jobs ဆို လူတိုင္း သိတယ္။ သူ႔ iPod, iPhone ကို သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲလုပ္ေတာ႔ မိနစ္ပိုင္း အတြင္း ရွယ္ယာ ေစ်းကြက္မွာ တစ္ဟုန္ထိုး တက္သြားတယ္။ ပစၥည္းက ေစ်းကြက္ထဲ မေရာက္ ေသးဘူးေနာ္။ သူ႔ကိုယံုလို႔၊ သူ႔ အစြမ္းအစကို စိတ္ခ်လို႔၊ အဲဒါ သူ႔ရဲ႔ Personal Power ေၾကာင့္ပဲ။ ဘေမာင္တို႔ သူ႔ေနရာမွာ သူ႔လိုပဲ႐ွင္းၾကည့္၊ ဘယ္သူကမွ အေရးစိုက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔လိုမွ Personal Power မ႐ွိတာ၊ Iaccoca ဆိုရင္လည္း Ford ကားကုမၸဏီက အထုတ္ခံရေတာ႔ Chrysler ကား ကုမၸဏီက ခ်က္ခ်င္း Chairman ခန္႔ခဲ့တယ္၊ သူ႔ရဲ႔ Personal Power ေၾကာင္႔ သူ႔ကို လံုး၀ ယံုၾကည္လို႔၊ တကယ္လည္း ေတာ္ခဲ့တဲ့ သူေတြပါ။</p><br/><p style="text-align:justify;">တခ်ဳိ႕ အလုပ္ျပဳတ္မွာ သိပ္ ေၾကာက္ၾကတယ္။ အဲဒါ ပါ၀ါ မ႐ွိေတာ႔ တျခား အလားတူ၊ ဒါမွမဟုတ္ ပိုေကာင္းတဲ႔ အလုပ္ကို မရွာႏိုင္ဘူးေလ။ လူေတြမွာ ထိုက္သင့္တဲ့ Personal Power ႐ွိသင္႔ၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ အိမ္ေထာင္ဦးစီး ဖခင္ႀကီးေတြ ဇနီးရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈေအာက္မွာ တုတ္တုတ္ မလႈပ္ရဲၾကဘူး။ အဲဒါလည္း အဲဒါ ပါ၀ါ ေပ်ာက္ေနလို႔။ Positional Power ကို ရွင္းေတာ႔ ကိုရီးယားက Kin Jung-tae ကို ဥပမာ ေပးျဖစ္တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ႔ သူ႔ကို သိသူ အင္မတန္နည္းတယ္။ တိုးတက္ၿပီး ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ စီးပြားေရး နယ္ပယ္မွာေတာ႔ သူက လူစြမ္းေကာင္းပဲ။ ေခတ္မမီေတာ့တဲ့ ကိုရီးယားရဲ႔ ဘ႑ာေရးနဲ႔ ဘဏ္စနစ္ကို ပံုစံျပန္ သြင္းေပးခဲ့တဲ့ သူ၊ သူ႔ရာထူး CEO ျဖစ္တုန္း အဲဒီ ရာထူးေပၚ အမွီျပဳၿပီး သူ႔ႏိုင္ငံေကာင္းေအာင္ သူလုပ္ေပးလိုက္တာ။ ေတာင္ကိုရီးယား တိုးတက္ သြားတယ္ ဆိုတဲ႔ အထဲမွာ သူ႔ေက်းဇူးလည္း မကင္းဘူး။ ဘ႑ာေရး ေထာက္တိုင္ႀကီးကို သူအသစ္ တည္ေဆာက္ေပးသြားတာ။ ေနာက္ဆံုး Korea Kookman Bank နဲ႔ H&amp;CB တို႔က ေပါင္းၿပီး မဟာ အင္အားႀကီး ဘဏ္လုပ္ငန္းႀကီး ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တာလည္း Kim ပဲ။</p><br/><p style="text-align:justify;">Institutional Power ကေတာ႔ အျမင္႔ဆံုးပဲ။ အေမရိကန္ သမၼတ သမိုင္းမွာ ေလ့လာသူ တခ်ဳိ႕က Hary Truman နဲ႔ Ronal Reagan ကို အေကာင္းဆံုး သမၼတလို႔ အမွတ္ ေပးထားတာ ဘေမာင္ မွတ္သားမိတယ္။ Nixon ႏုတ္ထြက္ရၿပီး Gerald Ford နဲ႔ Jimmy Carter သမၼတႏွစ္ဦး လက္ထက္ ၈ ႏွစ္တာ ကာလမွာ အေမရိကန္ကို ဆိုဗီယက္က ႏွာတစ္ဖ်ား သာသြားဖူးတယ္။ ေရဂင္လည္း တက္လာေရာ Star War အပါအ၀င္ စီးပြားေရး၊ စစ္ေရး၊ ပညာေရးေတြကို မဟာ ဗ်ဴဟာေျမာက္ စီမံကိန္းခ်ၿပီး လုပ္ႏိုင္ခဲ့လို႔ အေမရိကန္ေတြ ျပန္ေက်ာ္တက္ သြားတယ္။ ဆိုဗီယက္ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ ေတြမွာ ၿပိဳလဲသြားတာ ေရဂင္ စနက္ အမ်ားႀကီးပါတယ္ လို႔လည္း ေလ႔လာမိဖူးတယ္။</p><br/><br/><p style="text-align:justify;">တကယ္ေတာ႔ ေရဂင္ဆိုတာ ႐ုပ္ရွင္ မင္းသားပါ။ ၀န္ႀကီး၊ ၀န္ေလးေတာင္ မလုပ္ဖူးပါဘူး။ စနစ္ေကာင္း ရွိထားေတာ႔ စနစ္ရဲ႕ ခ်ီပိုးမႈခံၿပီး ကြၽမ္းက်င္သူေတြနဲ႔ ပူးေပါင္း လုပ္ကိုင္ ႏိုင္ခဲ့ျခင္းရဲ႕ ရလဒ္ပါပဲ။ အဲဒါ Institutional Power ပါပဲ။ စနစ္ေကာင္း ရွိဖို႔ေတာ့ လိုတာေပါ့ေလ။<br/>နားေထာင္သူေတြ သေဘာက် ႏိုင္ၾကရဲ႔လားေတာ႔ မသိဘူး။ ဘေမာင္ေတာ့ ေျပာျဖစ္သြားတယ္။<br/><p style="text-align:justify;">အဖြဲ႔အစည္း ဘယ္ေလာက္ပဲ ငယ္ငယ္ ေခါင္းေဆာင္ရယ္လို႔ ျဖစ္လာရင္ Conflict ဆိုတဲ့ ၀ိ၀ါဒ ကြဲျပားမႈ၊ ပဋိပကၡေတြကေတာ႔ ႐ွိေနမွာပဲ။ အဲဒါေတြကို အေကာင္းဆံုး ေျဖရွင္းႏိုင္တဲ႔ အရည္အခ်င္း ရွိသင့္တယ္။ တစ္ဖြဲ႔နဲ႔ တစ္ဖြဲ႔ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး အေျခခံပံုခ်င္းေတာ႔ မတူဘူးေပါ့။ ဘယ္ေလာက္အထိ တစ္ဖက္က ပြင္႔လင္းတယ္။ ပူးေပါင္း လိုမႈ ရွိတယ္ဆိုတဲ႔ အခ်က္ ႏွစ္ခုေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ညႇိႏႈိင္း ရပါတယ္။ အမ်ားအက်ိဳး အတြက္ ေရွး႐ႈရင္ ေျပလည္ တတ္ေပမယ္႔ ကိုယ္က်ိဳးဘက္ အၾကည့္မ်ားရင္ေတာ႔ အေကာင္းဆံုး အေျဖကို ရေလ႔မ႐ွိဘူး။</p><br/><br/><p style="text-align:justify;">- ကိုယ္က်ိဳးနည္းၿပီး ပြင္႔လင္းမယ္။ အမ်ားအက်ိဳး ေရွး႐ႈၿပီး ပူးေပါင္းလိုရင္ အေကာင္းဆံုး အေျဖကို ရတယ္။ Collaboration ျဖစ္တယ္။ ႏွစ္ဖက္လံုး အက်ိဳး႐ွိ (win-win) ေပါ႔။<br/>- အဲဒါကို လံုး၀ ဆန္႔က်င္ဘက္ ႏွစ္ဖက္လံုးက ျဖစ္ရင္ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး ေ႐ွာင္လြဲေနတတ္ၿပီး (lose-lose) ျဖစ္သြားတယ္။ ႏွစ္ဖက္ အက်ိဳးမ႐ွိေပါ႔။<br/>- တစ္ဖက္က အမ်ားအက်ိဳး ေရွး႐ႈ ေပမယ္႔ တစ္ဖက္က မပူးေပါင္း လိုရင္လည္း တစ္ဖက္႐ႈံး တစ္ဖက္ႏိုင္ (lose-win) ။<br/>- သူနဲ႔ဆန္႔က်င္ရင္လည္း တစ္ဖက္ႏိုင္ တစ္ဖက္႐ႈံး (win-lose)<br/><br/><p style="text-align:justify;">အဲဒီမွာ ႏွစ္ဖက္တိုး ေလွ်ာ႔ၿပီး ညႇိႏႈိင္းရတဲ႔ အေျဖက Compromise ပဲ။ အေကာင္းဆံုးလားလို႔ ေျပာရင္ မဟုတ္ဘူး။ တစ္က်ပ္နဲ႔ ေရာင္းလို႔ မရတဲ့ ကုန္ကို ျပားငါးဆယ္နဲ႔ ေရာင္းတဲ့ သေဘာ။ ဒါျဖင္႔ ဘာလို႔ Compromise လုပ္ၾကသလဲလို႔ ေမးရင္ ႏွစ္ဖက္ တင္းမာမႈက ရတဲ့ ဆံုး႐ႈံးမႈထက္ စာရင္ နည္းလို႔ပဲလို႔ ေျဖရလိမ့္မယ္၊ win-win မဟုတ္တာကေတာ႔ အေသအခ်ာပဲ။ တခ်ဳိ႕က အဲဒီ Compromise ကို အေကာင္းဆံုးလို႔ ေရးၾက၊ ေျပာၾကတာေတြ ရွိတယ္။ ဘေမာင္က လက္မခံဘူး။ အေကာင္းဆံုးက Collaboration ဆိုတဲ႔ ပူးေပါင္းမႈပဲ။ ေပတံအတိုနဲ႔ ယွဥ္ရင္ေတာ႔ "ျမတ္" သလိုရွိေပမယ္႔ က်ပ္ျပည္႔ ေပတံရွည္နဲ႔ တိုင္းရင္ "တို" ေနတာကို ျငင္းလို႔ မရဘူး၊ lose-lose ပဲ။ ႏွစ္ဖက္႐ႈံး အေျခအေန။ အ႐ႈံးႀကီးေတာ႔ မဟုတ္ဘူးေပါ႔ေလ။<br/>အဲဒီက႑က ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာရင္ ညႇိႏႈိင္းမႈ (Negotiation Skill) မွာ သိပ္အေရးႀကီးတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ေတြ မၾကာခဏ ၾကံဳရတဲ့ ျပႆနာထဲက တစ္ခု။<br/><p style="text-align:justify;">ယံုၾကည္မႈေပၚက ရလာတဲ့ ပါ၀ါ အေၾကာင္းလည္း ေျပာျဖစ္သြားတယ္။ ဘုရင့္ေနာင္ရဲ႔ ေနာင္႐ိုး တိုက္ပြဲက သာဓက ေကာင္းပဲ။ ေခါင္းေဆာင္အေပၚ ငယ္သားမ်ားရဲ႔ ယံုၾကည္မႈက တစ္၀က္ ပဲ။ ငယ္သားအေပၚ ေခါင္းေဆာင္ရဲ႔ ယံုၾကည္မႈလည္းပါမွ တစ္က်ပ္ျပည့္တာ။ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ ယံုၾကည္မႈ မရွိဘဲ အဲဒါ ပါ၀ါမရဘူး။ ေနာင္႐ိုး တိုက္ပြဲဆိုတာ ျဖစ္မလာႏိုင္ဘူး။</p><br/><p style="text-align:justify;">ဘေမာင္တို႔ အာရွသားေတြက ကိုယ့္ကိုယ္ကို လိုတာထက္ ပိုၿပီး အထင္ႀကီးၾကတာ (Over Estimate) ဘေမာင္ သတိထားမိတယ္။ တကယ့္ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရး ပီပီျပင္ျပင္ ျဖစ္လာလို႔ သူ႔ႏိုင္ငံ၊ ကိုယ္႔ႏိုင္ငံ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ ရင္းႏွီး ျမႇဳပ္ႏွံမႈေတြ လုပ္လာၿပီး ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကရတဲ့ အခ်ိန္ ေရာက္ရင္ ကုမၸဏီ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဘယ္လို အရည္အေသြးေတြ ရွိၾကရမလဲ ဆိုတာ ဆင္ျခင္မိတဲ႔သူ အေတာ္နည္းတယ္။ Globalization ပိုပီျပင္ေလ အရည္အေသြး ပို႐ွိရေလပဲ။ အဲဒီေတာ႔ တူတူတန္တန္ ျဖစ္ေအာင္ ဘေမာင္တို႔ရဲ႔ အ႐ိုးစြဲေနတဲ႔ စိတ္ (Asia Mindset) ကို ျပင္ရလိမ္႔မယ္။ Global Mindset ကို ေလ႔က်င္႔ ယူၾကရလိမ္႔မယ္။ ဒါမွ တန္းတူ ရည္တူ ယွဥ္ၿပိဳင္ႏိုင္မွာ။</p><br/><p style="text-align:left;">Asia Mindset က ဘယ္ေပၚ အေျခခံသလဲဆိုရင္-</p><br/><br/><p style="text-align:left;">- ထုတ္လုပ္မႈ စြမ္းရည္ထက္ အ႐ြယ္ အစားေပၚမွာ အေလးထားတယ္။<br/>- ကိုယ္ပိုင္ စြမ္းရည္ထက္ အခြင္႔ အလမ္းေပၚမွာ ပိုၿပီးအာ႐ံုထားတယ္။<br/>- ကုမၸဏီေတြ မူ၀ါဒခ်တဲ႔ အခါ ဗဟို ဦးစီးခ်ဳပ္ကိုင္မႈ မ်ားေနတယ္။<br/>- မိသားစု အက်ဳိးစီးပြား ေရွ႕တန္း တင္လြန္းေနတယ္။<br/>Global Mindset ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံ တကာ စိတ္ဓာတ္က တစ္မ်ဳိး<br/>- ရည္မွန္းခ်က္<br/>- အခြင္႔အေရးထက္ စြမ္းရည္ေပၚ အမွီသဟဲျပဳတယ္။<br/>- ဗဟိုဦးစီး ခ်ဳပ္ကိုင္မႈထက္ လုပ္ပိုင္ခြင္႔ ေအာက္ေျခကို ပိုေပးထား။<br/>- မိသားစုထက္ ကုမၸဏီ အက်ိဳး၊ ရွယ္ယာရွင္ေတြအက်ိဳးကို ပိုၾကည့္ တယ္။ ေ၀းကြာတဲ့ အနာဂတ္ကို ပိုၿပီး လွမ္းၾကည့္ေလ့ရွိတယ္။<br/>Mindset ဆိုတဲ့ စိတ္အေျခခံခ်င္းက အေတာ္ကြာတယ္။ စင္ကာပူလို ႏိုင္ငံကေတာ႔ အာရွစိတ္ဓာတ္ သိပ္မရွိေတာ႔ဘူး။ ကမၻာ႔ စိတ္ဓာတ္ ေကာင္းေကာင္း၀င္ သြားၿပီ။ ယဥ္ေက်းမႈကေတာ႔ အာရွ ယဥ္ေက်းမႈ က်န္ေသးတယ္။ ဘေမာင္တို႔ဆီမွာ ေတာ္ေတာ္ ျပင္ယူၾကရဦးမယ္။ ဒါလည္း ျပႆနာေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ စနစ္ေကာင္း တစ္ခု ထူေထာင္ၿပီးရင္ အားလံုးဟာ လုပ္ယူလို႔ ရတာခ်ည္းပါပဲ။ တိုးတက္သြားတယ္ ဆိုတဲ႔သူေတြလည္း သည္ပံုစံကပဲ တိုးတက္သြားၾကတာ။<br/><p style="text-align:left;">ေခတၱနားခ်ိန္ နာရီ၀က္မွာ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ၾကတုန္း အလြတ္ သေဘာ ေဆြးေႏြးမႈေတြက အားရစရာ ေကာင္းတယ္။ တခ်ဳိ႕ ေတာ္ေတာ္ အျမင္ ရွိၾကသူေတြ ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ပြဲ လုပ္ေပးဖို႔၊ လူအေရအတြက္ မကန္႔သတ္ဖို႔က အစ ေျပာၾကတယ္။ ဘယ္ ကုမၸဏီကို လာေျပာေပးဖို႔၊ ေလ့က်င့္ ေပးဖို႔ေတြလည္း ပါတယ္။ ကုမၸဏီေတြကို ဦးေဆာင္ၾကသူေတြ အျမင္အေတာ္ က်ယ္ျပန္႔လာၿပီ ဆိုတာ သတိထားမိရလိုက္လို႔ ဘေမာင္ ၀မ္းသာျဖစ္ရတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ ဒီ့ထက္မက တိုးတက္ ေစခ်င္တာ အမွန္ပဲ။</p><br/><p style="text-align:left;">ဒုတိယ အခ်ိန္မွာေတာ့ သည္ေန႔ အေျပာ မ်ားေနတဲ့ ပညာဆိုတဲ့ Know-ledge ကို အဆင့္ငါးဆင့္နဲ႔ ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာ ေဆြးေႏြး ေပးလိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ သည္မွာ အဲဒါနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေရးတာ သိပ္မေတြ႔မိေသးဘူး။ ဘယ္အဆင္႔က်မွ ပညာ ျဖစ္လာသလဲ။ Information အဆင့္ကို ပညာ ထင္ေနၾကတာ မ်ားတယ္။ ဘယ္အဆင့္မွာ ဘယ္လို အက်ဳိး ေက်းဇူးေတြ ရတယ္ေပါ့။ ျမန္မာလို (သုတသိ) (ထိုးထြင္းသိ) (တတ္အပ္သိ) ဆိုၿပီး အဆင္႔ေတြ ခြဲၿပီး ေျပာလိုက္ေတာ႔ အေတြ႔အၾကံဳ နည္းေသးတဲ႔ လူေတြ အေျဖ တစ္ခု အနီးစပ္ဆံုး ရသြားႏိုင္မယ္ေပါ့။ အဆင္႔ဆင္႔ ပညာတိုးတက္၊ ဖြံ႔ၿဖိဳးလာမႈကိုလည္း အတိုေလာက္ အက်ဥ္းခ်ံဳးၿပီး ေျပာႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ ဘေမာင္ ေျပာရတဲ႔ အပိုင္းက Leadership in Action ဆိုတဲ႔ လက္ေတြ႔ပိုင္း၊ သီအိုရီေတြခ်ည္း စာအုပ္ထဲက အတိုင္း ေျပာလို႔ မပီျပင္ဘူး။ ကိုယ္႔ အယူအဆကိုလည္း တင္ျပရတယ္။ သေဘာမတူလို႔ ျငင္းပယ္တာက တစ္က႑၊ အယူအဆ တစ္ရပ္ကို ကိုယ့္ အေတြ႔အႀကံဳနဲ႔ တင္ျပရတာ တစ္က႑။</p><br/><p style="text-align:left;">ဘေမာင္ သေဘာက်တဲ့ Super Heros ေတြျဖစ္တဲ့ Peter Drucker, Lee Iacocca, Carlos Ghson, Steve Jobs, Iger တို႔အေၾကာင္း ဥပမာ ေပးျဖစ္တယ္။ သူတို႔ အေၾကာင္းေတြက စီးပြားေရး ေခါင္းေဆာင္၊ စီးပြားေရး သူရဲေကာင္းေတြ က႑မွာ ထိပ္ဆံုးကပါ။ တကယ္ ေတာ္ၿပီး ပါရမီရွင္ ေတြပါ။ Michael Porter ဆိုရင္ GE က Jack Welch တို႔၊ စင္ကာပူက လီကြမ္ယူတို႔က ေခၚၿပီး တိုင္ပင္ရတဲ့ ပညာရွင္ႀကီးေတြ။ သီအိုရီ အတိုင္း ရာႏႈန္းျပည့္ မလိုက္ေတာ့ဘဲ လက္ေတြ႔ ဘ၀နဲ႔ ေပါင္းစပ္ ႏိုင္သူေတြပါ။ အေရးႀကီးတာ ဒါပဲ။ သီအိုရီေတြ ဆိုတာလည္း အျမဲတမ္း ေျပာင္းေနတတ္တာ။ ကိုယ္သံုးတဲ႔ သီအိုရီက အေဟာင္း ျဖစ္ေနရင္ "ေျပာတတ္" ႐ံုထက္ ပုိၿပီး အက်ိဳးမရွိႏိုင္ဘူး။ သီအိုရီနဲ႔ လက္ေတြ႔ ေပါင္းစပ္ ႏိုင္တာကမွ တကယ့္ အႏွစ္ သာရ။ တကယ့္ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း။</p><br/><p style="text-align:left;">ေဆြးေႏြးပြဲ၏ ေနာက္ဆံုး အပိုင္းကို မဟာဗ်ဴဟာ မိတ္ဆက္နဲ႔ အဆံုးသတ္ လိုက္တယ္။ ၂၁ ရာစု အဖြဲ႔အစည္းေတြကို ဘယ္လို ဦးေဆာင္မလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းနဲ႔ ယူဆခ်က္ အေျဖ ေဆြးေႏြး ျဖစ္တယ္။ စီမံခန္႔ခြဲေရး ဂု႐ုႀကီး Peter Drucker ရဲ႔ အေမရိကန္ သမၼတ ေရာ္နယ္ေရဂင္ အေပၚ မွတ္ခ်က္ကိုလည္း မွ်ေ၀ေပးတယ္။ နားေထာင္သူေတြ လႈပ္လႈပ္႐ြ႐ြ ျဖစ္ေအာင္ ဦးေႏွာက္ အလုပ္ေပး (Brain Storming) ကိုလည္း ဘေမာင္ အရစ္႐ွည္ ျဖစ္လိုက္ေသးရဲ႔။</p><br/><br/><p style="text-align:left;">ပရိသတ္ကိုေမးတဲ႔ ေမးခြန္းက-<br/>Who dare to attack Singapore?<br/>စင္ကာပူကို ဘယ္သူ စစ္တိုက္ရဲ သလဲလို႔။<br/>ရန္ကုန္ေလာက္ မရွိတဲ႔ ႏိုင္ငံေသး ေသးေလးကို ဘယ္သူမွ စစ္မတိုက္ရဲေအာင္ စင္ကာပူ လုပ္ထားပါတယ္။ စစ္ေရး တည္ေဆာက္ျခင္းနဲ႔ ကာကြယ္ ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘ႑ာေရး ထီးနဲ႔ မိုးထားတာပါ။ အဲဒါ မဟာ ဗ်ဴဟာေျမာက္ အေတြးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မဟာဗ်ဴဟာ - ဟာ ၂၁ ရာစုမွာ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႔ ဖြားဖက္ေတာ္ပါ။ မဟာဗ်ဴဟာ ေကာင္းေကာင္း မရွိတဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ဟာ လက္မ႐ွိတဲ႔ ကိုယ္၊ ဦးေႏွာက္မ႐ွိတဲ႔ ေခါင္း၊ မ်က္လံုးမ႐ွိတဲ႔ မ်က္ႏွာနဲ႔ တူပါတယ္။<br/><p style="text-align:left;">IBC (International Business Center) ကို ညဘက္ တစ္ေခါက္ ျပန္ထြက္ရေသးတယ္။ အလုပ္႐ံု ေဆြးေႏြးပြဲ ၿပီးေျမာက္ျခင္း လက္မွတ္ ေပးဖို႔၊ အားလံုးကို ညစာနဲ႔ ဧည္႔ခံပါတယ္။ ဧည္႔ခံတီးလံုးထဲက တေယာသံ ၿငိမ္႔ၿငိမ္႔ကို ဘေမာင္ အရသာခံ ျဖစ္ပါတယ္။ ေရပက္မ၀င္ စီစဥ္တတ္တဲ႔ MHR ဦးေအးေက်ာ္က စင္ကာပူ သံ႐ံုးက First Secretary နဲ႔ တစ္ဦးကိုလည္း ဖိတ္ျဖစ္ လိုက္ပါေသးတယ္။ ေဘးနားလာထိုင္လို႔ စကားနည္းနည္း ေျပာျဖစ္ၾကည့္ေတာ႔ သူတို႔ နည္းနည္း အံ႔ၾသသြားၾကတယ္။ အလားအလာေကာင္း တစ္ရပ္လို႔ ယူဆသြားတယ္နဲ႔ တူတယ္။ ျမင္ရခဲတဲ႔ ျမင္ကြင္း၊ လူငယ္ထုရဲ႔ စိတ္၀င္စားမႈ၊ ပညာရပ္ကို တန္ဖိုး ထားတတ္မႈ။</p><br/><p style="text-align:left;">ဘေမာင္တို႔ လူမ်ိဳးလည္း လုပ္ရင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ တုံ႔ျပန္မႈ အားေကာင္းတဲ႔ အေပၚမွာ ဘေမာင္ ၀မ္းသာမႈ ျဖစ္မိခဲ႔ပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ၾကည္ႏူးမႈ၊ ၿပီးေတာ႔...။</p><br/><p style="text-align:left;">ေနဇင္လတ္</p><div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-32518262178908097?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-76726173794100776532009-02-05T17:22:00.000+06:302009-03-01T09:44:54.908+06:30<p style="text-align:justify;">Cacao ဆိုတဲ့သစ္ပင္ကေန ကမၻာမွာ အရသာရိွလွတဲ့ ေခ်ာကလက္ဆိုတာကို ရေစတယ္။ လူတိုင္းသိၾကတာက Cacao (ကာကာအုိ) ဆိုတဲ့သစ္ပင္ကေနရတဲ့ cacao အေစ့ကေလးေတြက (တခါတရံ cocoa bean လို႕လည္းေခၚပါတယ္) ေခ်ာကလက္ကို ရေစတယ္လို႔ပါ။ Theobroma ဆိုတာ ဂရိစကားလံုးျဖစ္ၿပီး “ဘုရားသခင္၏ စားစရာ” လို႕အဓိပၸာယ္ရတယ္လို႕ဆိုထားတယ္…. ဒီသစ္ပင္ ေတြရဲ႕ ကနဦးအစကေတာ့ ေတာင္အေမရိကတိုက္ရဲ႕ Amazon Region ကပါတဲ့။</p><br/><p style="text-align:justify;">ဘီစီ 1000 ေလာက္တုန္းကေတာ့ ဒီ Cacao beans ေတြဟာ စားသံုးရာမွာအသံုးျပဳခဲ့ၾကတယ္… ေနာက္ပိုင္း ဘီစီ 1000 ေက်ာ္ေတာ့ Mayan နဲ႕ Aztec ဆိုတဲ့ Mexico မွာရိွတဲ့ အေမရိကန္လူမ်ိဳးစုေတြဟာ cacao ကို ေသာက္စရာ အျဖစ္သံုးေဆာင္ခဲ့ၾကတယ္။ Mayan လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ဘုရား၀တ္ျပဳပြဲနဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ပြဲေတြမွာ cacao ကိုေသာက္သံုး ျခင္းဟာ အထူးအေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥတစ္ရပ္အျဖစ္ ယံုၾကည္ခဲ့ၾကတယ္။ cacao ဟာ က်န္းမာေရး ေကာင္းမြန္ ေစတယ္လို႕လည္း ယံုၾကည္ၾကတယ္။ ပီရူးမွာဆိုရင္ ေခ်ာကလက္နဲ႕ ငရုတ္သီးကိုေရာၿပီး စားတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသာက္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ အစာအိမ္အတြက္ေကာင္းတယ္လို႕ ေျပာစမွတ္ျပဳခဲ့တယ္တဲ့ ရွင္။ Aztecs ဆိုတဲ့ လူမ်ိဳးစုေတြကေတာ့ ရိုးရိုး နာမက်န္းျဖစ္မႈေတြမွာ ကုသႏိုင္တယ္လို႕ ေတြးခဲ့ၾကၿပီး သူ႕မွာ ခ်စ္စိတ္ျဖစ္ေပၚေစႏိုင္တဲ့အစြမ္းရိွတယ္လို႕ပါ ယံုၾကည္ၾကတယ္… (ဒါေၾကာင့္မို႕ ခ်စ္သူမ်ားေန႕မွာ ေကၽြးတာကို… ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူက ကိုယ့္ကိုျပန္ခ်စ္ လာႏိုင္ေအာင္.. ခ်စ္ၿပီးသားလူက ပိုထပ္ခ်စ္ေအာင္ ေကၽြးတာေနမွာေပါ့…) သူတို႕ရဲ႕ အႀကီးအကဲတစ္ေယာက္က ဆိုရင္ တစ္ေန႕ကို ေခ်ာကလက္နဲ႕ ငရုတ္သီး ေရာထားတဲ့အရည္ကို အခြက္ ငါးဆယ္ ေသာက္ခိုင္းေလရဲ႕။ က်န္းမာေရးေကာင္းေအာင္လုိ႕တဲ့ေလ။</p><br/><p style="text-align:justify;">ဘီစီ ၁၅၀၀ အေစာပိုင္းတုန္းက Christopher Columbus ဟာ စတုတၳအႀကိမ္ေျမာက္ Atlantic ကို ျဖတ္ခဲ့ၿပီး အေမရိကန္အလယ္ပိုင္းက Honduras ရဲ႕ကမ္းရိုးတန္းကိုေရာက္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွ သူဟာ cocoa beans ရဲ႕ တန္ဖိုး ရိွပံုကို ပထမဆံုးေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ ဘာလုိ႕လဲဆိုေတာ့ အေမရိကန္အလယ္ပိုင္းရဲ႕ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ cocoa beans ကို ေငြေၾကးတစ္ခုအေနနဲ႕ သံုးစြဲေနလို႕ပဲ… (ေခ်ာကလက္မျဖစ္ခင္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္အေရးပါတယ္ ေနာ္)။ ရာစု ၆၀ ခုႏွစ္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ ေခ်ာကလက္ကို စပိန္ကိုေတြ႕ရိွခဲ့တဲ့ Hernando Cortez ဆိုတဲ့လူက စပိန္ကို သယ္ေဆာင္ လာခဲ့ပါတယ္။ စပိန္လူမ်ိဳးေတြက အရသာရိွေအာင္ သၾကားတို႕ ဗနီလာအစရိွတဲ့ အရာေတြကိုေရာၿပီး ခ်ိဳေအာင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေနာက္က်ေတာ့ ေခ်ာကလက္ဟာ ျပင္သစ္ဘက္ကို ေခ်ာကလက္ခ်စ္္တဲ့ စပိန္မင္းသမီး Anna နဲ႕ Louis XIII တုိ႕လက္ထပ္ၿပီး ၁၇ ရာစုေနာက္ပိုင္းမွာ ျပန္႕ႏွံ႕ခဲ့ပါတယ္ရွင္။</p><br/><p style="text-align:justify;">ေခ်ာကလက္ရဲ႕ ေက်ာ္ေဇာမႈဟာ ဒီမွာတင္ရပ္မသြားပါဘူး…ေနာက္ပိုင္း Europe နဲ႕ America ဘက္ေတြကိုပါေရာက္သြားတာေပါ့….. အဲဒီအခ်ိန္ အာရွဘက္မွာ ေခ်ာကလက္ကိုေမြးစားႏိုင္တဲ့ တစ္ခုတည္းေသာႏိုင္ငံကေတာ့ ဖိလစ္ပိုင္ေလ.. သူက ၁၆ ရာစုေလာက္က စပိန္လက္ေအာက္ကို ေရာက္ရိွခဲ့လို႕ေမြးစားႏုိင္တာတဲ့…. ေရႊမင္းသား ေခ်ာကလက္က ေက်ာ္ေဇာလာေတာ့ cocoa အပင္ကိုစိုက္ခ်င္တဲ့လူေတြကလည္း ခပ္မ်ားမ်ားေပါ့…. အာဖရိကက အခုိင္းအေစေတြကို အေမရိကက ၀ယ္ယူခဲ့တဲ့ အဲဒီအခ်ိန္က အေၾကာင္းရင္းကလည္း cocoa အပင္ေတြ စိုက္ဖို႕တဲ့ေလ… ေနာက္ဆံုးေတာ့ cacao သစ္ပင္ေတြဟာ အာဖရိကမွာ စိုက္ဖို႕အတြက္ မ်ိဳးယူသြားျခင္း ခံရေတာ့တာေပါ့…. ဒီေန႕ေခတ္မွာေတာ့ အာဖရိကမွာ cacao စိုက္ပ်ိဳးေရးဟာ တစ္ကမၻာလံုးရဲ႕ ၇၀ ရာခိုင္းႏႈန္းနီးပါး ရိွတယ္ဆိုပဲ။</p><br/><p style="text-align:justify;">ကဲ… စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး.. ဘယ္သူကမ်ား ေခ်ာကလက္တစ္ခုက ဒီေလာက္သမိုင္းေၾကာင္းရွည္တာဆိုတာ ေတြးမိ ၾကရဲ႕လား။ အခုစားေနၾကတဲ့ ေခ်ာကလက္တစ္ခုမွာ လူေတြသိတဲ့ chemical အခု သံုးရာေက်ာ္ပါ ပါတယ္။ မသိေသးတဲ့ဓာတ္ေတြ ရိွေသးလား မသိဘူးေနာ္။ အဲဒီဓာတ္ေတြထဲမွာ… လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသိတဲ့ ဦးေဏွာက္ကို တက္ၾကြေစတဲ့ ေကာ္ဖီမွာလဲပါ၀င္ေသာ ကာဖိန္းဓာတ္ (caffeine) လည္း ပါတယ္တဲ့… ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေခ်ာကလက္ စားသံုးတဲ့လူဟာ ကမၻာမွာ တစ္ႏွစ္ကို တန္ခ်ိန္ေပါင္း ၆ မီလီယန္ ရိွတယ္တဲ့။ (ဘယ္တုန္းကေကာက္ထားတာလဲေတာ့မသိ)</p><br/><p style="text-align:justify;">ေခ်ာကလက္ စားျခင္းဟာ လူရဲ႕ စိတ္ကိုေက်နပ္ေစတယ္… ေကာင္းမြန္တဲ့ စိတ္ခံစားမႈေတြရေစတယ္…. တစ္ခ်ိဳ႕ အစားအေသာက္ေတြကို ေလ့လာေတြ႕ရိွခ်က္အရ… စိတ္ဖိစီးမႈကိုေလ်ာ့က်ေစတာကို ေတြ႕ရတယ္တဲ့… ဥပမာ.. ေခ်ာကလက္၊ ေရခဲမုန္႕… မိန္းကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ …. စိတ္တိုလာရင္ စိတ္ဖိစီးမႈမ်ားလာရင္… အစားမ်ားမ်ား စားေလ့ရိွတယ္လို႕လည္း စစ္တမ္းေတြကေျပာထားတယ္… (ဟုတ္ႏိုင္တယ္… တစ္ခါတစ္ေလစိတ္ညစ္လာရင္.. မုန္႕ေတြမ်ိဳးစံုေအာင္ စားေတာ့တာပဲ….ကိုယ္ေတြ႕)။ ကဲ … ခ်စ္သူမ်ားေန႕မွာ ဘာေၾကာင့္ ေခ်ာကလက္ေကၽြးတာလဲသိၿပီေပါ့ေနာ္… ကိုယ့္ခ်စ္သူကိုယ့္ကို ပိုခ်စ္လာေအာင္…. ေကၽြးတာဆိုတာ အခုမွသိေတာ့တယ္။</p><br/><p style="text-align:justify;">ကၽြန္မလည္း ေခ်ာကလက္ေတြ အမ်ားႀကီး ေကၽြးခ်င္လိုက္တာေနာ္။ ကိုယ္တိုင္ေတာ့ သိပ္အမ်ားႀကီး မစားခ်င္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကို မ်ားမ်ားခ်စ္ေအာင္ ကုိယ္ကပဲ ေကၽြးခ်င္တာ။ ဟဲ ဟဲ။</p><br/><p style="text-align:justify;">Source: IIS Forum, <a href="http://www.inforithm-maze.com">Inforithm-Maze</a></p><div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-7672617379410077653?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-61927811223221523142009-02-04T19:16:00.000+06:302009-03-01T09:44:50.141+06:30<a href="http://www.planet.com.mm/academy/index.cfm"><img src="http://img240.imageshack.us/img240/4863/2007academy08vj6.jpg" border="0" alt="Image Hosted by ImageShack.us" /></a><br/><p style="text-align:justify;">2007 ခုႏွစ္ရဲ႕ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ ထူးခြၽန္ဆုေပးပြဲအခမ္းအနားႀကီးကို 2009 ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (7) ရက္ေန႔မွာ ေနျပည္ေတာ္မွာ က်င္းပေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ အႏုပညာရွင္တိုင္း ရင္ခုန္ရတဲ့ ေန႔ရက္ျဖစ္သလို ရုပ္ရွင္ခ်စ္ပရိတ္သတ္မ်ားလည္း အႏုပညာရွင္ေတြနဲ႔ ထပ္တူတပ္မွ် ရင္ခုန္ရတဲံ ေန႔ကေလး တစ္ေန႔ပဲေပါ့ရွင္။ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ အကယ္ဒမီထူးခြၽန္ဆုကို ဘယ္ႏွစ္ခုႏွစ္မွာ စတင္ခ်ီးျမွင့္ခဲ့တာလည္။ ဘယ္အႏုပညာရွင္ေတြက ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ပထမဆံုးေသာ အကယ္ဒမီဆု ပိုင္ရွင္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကတာလဲ။ အကယ္ဒမီကို က်င္းပလာတာ ဒီႏွစ္နဲ႔ဆိုရင္ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္လဲ။ ဘယ္ဇတ္ကားေတြကို အကယ္ဒမီေပးဖို႔ ေရြးခ်ယ္ထားတာလ။ ကြၽန္မ သိခ်င္တာေတြ အမ်ားႀကီး ျဖစ္သလို၊ ရုပ္ရွင္ခ်စ္တဲ့ သူတိုင္းလည္း သိခ်င္ၾကမွာေပါ့ေနာ္။</p><br/><p style="text-align:justify;">ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ႐ုပ္႐ွင္ထုတ္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းသည္ ၁၉၂၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ေပၚထြန္းလာခဲ့ျပီး ပထမဆံုး အကယ္ဒမီ ထူးခၽြန္ဆုေပးအပ္သည့္ ခုနစ္မွာ ၁၉၅၂ ျဖစ္သည္။</p><br/><p style="text-align:justify;">၁၉၅၂ ခုနစ္တြင္ ပထမဆံုးအၾကိမ္ျမန္မာ့႐ုပ္႐ွင္ထူးခၽြန္ဆုေပးပြဲတြင္ ျဗိတိသွ်ဘားမား႐ုပ္႐ွင္ ဒါ႐ိုက္တာေ႐ႊဒံုးဘီေအာင္၏ ‘မာလာရီ’ ဇာတ္ကား၌ အေကာင္ဆံုးသ႐ုပ္ေဆာင္ထားေသာ ဦးေက်ာ္၀င္းမွာ ပထမဆံုးအမ်ိဳးသား ဇာတ္ေဆာင္ဆု ကိုရ႐ွိခဲ့သည္။</p><br/><p style="text-align:justify;">ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ပထမဆံုး ဆုခ်ီးျမွင့္ျခင္း ခံရသည့္ ဇာတ္ကားမွာ ေအ၀မ္းဖလင္မွ ဒါ႐ိုက္တာေမာင္တင္ေမာင္ ႐ိုက္ကူးေသာ ‘ခ်စ္သက္ေ၀’ ဇာတ္ကားျဖစ္သည္။ အဆိုပါဇာတ္ကားတြင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ၾကည္ၾကည္ေဌးမွာ ျမန္မာ့ပထမဆံုး အမ်ိဳးသမီးထူးခၽြန္ဆုကို ရ႐ွိခဲ့သည္။</p><br/><p style="text-align:justify;">ပထမအၾကိမ္ျမန္မာ့႐ုပ္႐ွင္ထူးခၽြန္ဆုေပးပြဲတြင္ ဇာတ္ကားဆု (၃)ဆု ၊ ပညာသည္ဆု (၂)ဆုျဖင့္ စုစုေပါင္း ထူးခၽြန္ဆု (၅)ဆု ခ်ီးျမွင့္ခဲ့သည္။</p><br/><p style="text-align:justify;">၁၉၅၄ ခုနစ္တြင္ ပထမဆံုးခ်ီးျမွင့္ေသာ ဒါ႐ိုက္တာဆုကို ‘ေၾသာ္မိန္းမ’ ဇာတ္ကား႐ိုက္ကူးသူ ဦးသုခ မွ ရ႐ွိခဲ့သည္။ အဆိုပါဇာတ္ကားျဖင့္ပင္ ဦးသုခသည္ အေကာင္းဆံုးဇာတ္ကားဆု (ဒုတိယ) ကိုရ႐ွိခဲ့သည္။</p><br/><p style="text-align:justify;">အဆိုပါအခ်ိန္မ်ားတြင္ ဇာတ္ကားဆု ၊ အမ်ိဳးသားပညာသည္ဆု ၊အမ်ိဳးသမီးပညာသည္ဆု၊ ဒါ႐ိုက္တာဆုမ်ားကို ေပးအပ္ေနျခင္းျဖစ္ရာ အထူးဆုအေနျဖင့္ ၀င္းမာမွ ‘ဖိုးျပံဳးခ်ိဳ’ ဇာတ္ကားျဖင့္ ၁၉၅၅ ခုနစ္တြင္ ပထမဆံုးခ်ီးျမွင့္ျခင္း ခံရျပန္သည္။</p><br/><p style="text-align:justify;">၁၉၅၆ တြင္ အေကာင္းဆံုး ႐ုပ္႐ွင္ဓါတ္ပံုဆု အျဖစ္ထပ္တိုးခ်ီးျမွင့္ခဲ့ျပီး ဦးခ်စ္ဖြယ္မွ ‘လြမ္းေငြ႕တေ၀ေ၀’ ဇာတ္ကားျဖင့္ ရ႐ွိခဲ့သည္။</p><br/><p style="text-align:justify;">၁၉၆၂ ခုနစ္တြင္ ထူးထူးျခားျခားစတင္ေပးအပ္ခဲ့သည့္ ဆုမွာ ဇာတ္ပို႕ဆုျဖစ္သည္။ ဇာတ္တစ္ခုလံုးကို အထေျမာက္ေအာင္ ပို႕ေပးရေသာ သ႐ုပ္ေဆာင္မ်ားအျဖစ္ ဦးေက်ာက္လံုး ႏွင့္ ေဒၚေမႏြဲ႕ တို႕မွ ‘အေတြ႕’ ဇာတ္ကားၾကီးျဖင့္ အေကာင္းဆံုး ဇာတ္ပို႕ဆုမ်ား အဦးဆံုး ရ႐ွိခဲ့ၾကပါသည္။</p><br/><p style="text-align:justify;">မွတ္မွတ္ရရ ႐ုပ္႐ွင္သမိုင္းတြင္ ခ်န္လွပ္ထားမရေသာ သ႐ုပ္ေဆာင္မွာ ေအာင္ထြန္းေလးျဖစ္သည္။ ေအာင္ထြန္းေလးသည္ ၁၉၇၇ခုနစ္တြင္ ‘အေဖတစ္ခု သားတစ္ခု’ ဇာတ္ကားျဖင့္ ပထမဆံုးကေလးသ႐ုပ္ေဆာင္ ဆုကိုရ႐ွိခဲ့သည္။</p><br/><p style="text-align:justify;">ဇာတ္ကားတစ္ကားတြင္ အမ်ားဆံုးအေထာက္အပံ့ေပးႏိုင္ေသာ ဆုတစ္ဆု႐ွိသည္။ ထိုဆုမွာ ပရိသတ္ ကို ငိုေအာင္ ရီေအာင္ ၊ ရင္ခုန္လႈပ္႐ွားမႈကို သ႐ုပ္ေဖာ္သည့္ ေတးဂီတဆုျဖစ္သည္။ အဆိုပါဆုကို ျမန္မာ့ႏိုင္ငံ၏ ဂီတဖခင္ၾကီး တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဂီတလုလင္ေမာင္ကိုကို မွ ၁၉၉၁ ခုနစ္တြင္ ‘ မယ္သီတာလို မိန္းကေလး’ ဇာတ္ကားျဖင့္ ပထမဆံုး ရ႐ွိခဲ့သည္။</p><br/><p style="text-align:justify;">႐ွား႐ွားပါးပါး ပရိသတ္သတိမထားႏိုင္သည့္ ပညာသည္ဆုတစ္ဆုကို ၁၉၉၄ ခုနစ္တြင္ ႐ုပ္႐ွင္သမိုင္း၌ ထပ္တိုးခ်ီးျမွင့္ ခဲ့ေသးသည္။</p><br/><br/><a href="http://www.planet.com.mm/academy/history.cfm">ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္</a><div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-6192781122322152314?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-72013962396579420032009-02-02T18:10:00.000+06:302009-03-01T09:44:50.123+06:30<a href="http://www.planet.com.mm/valentine2009/"><img src="http://img262.imageshack.us/img262/9854/valof8.jpg" border="0" alt="Image Hosted by ImageShack.us" /></a><br/><p style="text-align:justify;">ေဖေဖာ္၀ါရီ … အျဖဴေရာင္ႏွင္းေတြ အဆုပ္လိုက္၊ အဆုပ္လိုက္ ႀကဲျဖန္႔ … ေဟမန္က ေႏြကိုႀကိဳဖို႔ ႏွင္းစက္ေတြကုိ အားရပါးရ အရင္းျပဳေနခ်ိန္ …</p><br/><p style="text-align:justify;">အမွတ္တရေတြျဖစ္ဖို႔ အမွတ္တမဲ့က အစျပဳလာခဲ့သလား …?</p><br/><p style="text-align:justify;">“အခ်စ္”ကို လေလးေတြနဲ႕ ပံုသ႑န္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ခိုင္းႏိႈင္းေျပာတတ္ၾကပါတယ္ … တခ်ိဳ႕က အခ်စ္ဆိုတာကို ကိုယ္တိုင္ႀကံဳေတြ႕ဖူးၿပီး ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ေတြ ထုတ္ခဲ့ၾကသလို သူမ်ားခံစားခ်က္ေတြကို နားလည္ႏိုင္သူေတြလည္း ရွိခဲ့ဖူးၾကရဲ႕ … ဒီလိုမွမဟုတ္ဘဲ မႀကံဳဖူးလို႔ နားမလည္ႏိုင္ဘူး ဆိုတဲ့သူေတြေတာင္ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ အခ်စ္အေၾကာင္းကို ေတြးၾကည့္ဖူးၾကမွာပဲ … အခ်င္းခ်င္း အေတြ႕အႀကံဳေတြ ဖလွယ္ဖူးၾကမယ္ … လမ္းညႊန္ေပးၾကဖူးမယ္ … ႏွစ္သိမ့္ေပးၾကဖူးပါလိမ့္မယ္ …</p><br/><p style="text-align:justify;">ကဲ … ဒီလို … လူသားတိုင္း စိတ္၀င္စားၾကတဲ့ အခ်စ္နဲ႔ ပတ္သတ္ဆက္ႏြယ္ေနသူတစ္ေယာက္ (ဒါမွမဟုတ္) အမ်ားအျပား ရွိေနၾကပါလိမ့္မယ္ … ဒါေပမယ့္ ခုအခ်ိန္ထိ အားလံုးသိထားသူတစ္ေယာက္ … သူကေတာ့ “ခ်စ္သူမ်ားေန႔”ဆိုတဲ့ ေန႕ကေလးကို ဖန္တီးထူေထာင္ခဲ့တဲ့ သူလဲျဖစ္ပါတယ္ …</p><br/><p style="text-align:justify;">လူတိုင္း စိတ္၀င္စားပါတယ္ဆိုတဲ့ သူ႔အေၾကာင္းကို ႏွစ္၊ လေတြ ေျပာင္းလဲလာတာနဲ႔အမွ် တင္စားေျပာဆုိတဲ့ ဒ႑ာရီေတြပါ ေျပာင္းလဲလာခဲ့ပါတယ္ … စကားလံုး ေရြ႕လ်ားမႈေတြေနာက္မွာ သူ႔သမိုင္းဟာလဲ ပြားမ်ားလာခဲ့ပါရဲ႕ … ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္သူေတြ၊ ခ်စ္ခဲ့သူေတြ၊ အခ်စ္ခံခဲ့ရသူေတြ အားလံုးအားလံုးကေတာ့ သူ႔ကို ေလးစားၾကတယ္ … သူ႔ကို နားလည္ၾကတယ္ … သူ႔ကိုခ်စ္ခင္ၾကတယ္ … သူ႔အေၾကာင္းေတြ သိခ်င္ၾကပါတယ္ …</p><br/><p style="text-align:justify;">ပါးစပ္ရာဇ၀င္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ နားလည္ရခက္တဲ့ Valentine’s Dayအေၾကာင္း ျပန္ေျပာင္းေျပာျပရမယ္ဆိုရင္ သူေတာ္စင္ အႀကီးအကဲ စိန္႔ဗယ္လင္တိုင္း (St. Valentine)ရဲ႕ ေရာေထြးတိမ္ျမဳပ္ေနတဲ့ သမိုင္းကို ပေဟဠိေတြ ၾကားထဲကေန အစျပန္ေဖာ္ေပးဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္ … ေယဘုယ်အားျဖင့္ေတာ့ ေဖေဖာ္၀ါရီလဆိုတာ အခ်စ္ရည္၊ အခ်စ္ေသြးတို႔ လႊမ္းၿခံဳေနၿပီး ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ျပယုဂ္ကာလလို႔ သိထားေလ့ ရွိၾကပါတယ္ … ဒီေန႔ေခတ္မွာ လူေတြနားလည္ထားတဲ့ St. Valentine’s Day ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ႀကီးဟာ ေရွးေခတ္ ေရာမရိုးရာနဲ႔ ခရစ္ယာန္ ဘာသာအတြက္ အေလးအျမတ္ ျပဳရတဲ့ အထိမ္းအမွတ္ ေန႔တစ္ေန႔လည္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ … ဒီေတာ့ စဥ္းစားစရာ အေၾကာင္းတစ္ခု ေပၚလာျပန္ပါေရာ … အဲဒါကေတာ့ Valentine’s Dayနဲ႔ ဘာသာေရးသမိုင္းေၾကာင္း ဘယ္လိုမ်ား ဆက္စပ္ေနပါသလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းပါပဲ …။</p><br/><br/><a href="http://www.planet.com.mm/valentine2009/">ဆက္ဖတ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္... </a><div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-7201396239657942003?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-59820164574718895242009-02-01T12:47:00.000+06:302009-03-01T09:44:50.069+06:30<p style="text-align:justify;">ရံုးပိတ္ရက္ေတြဆို ကြၽန္မသိပ္အလုပ္မ်ားတယ္။ အရင္တုန္းကဆို ပိတ္ရက္ေတြ ကြၽန္မကို အိမ္မွာ ဖမ္းမိဖို႔ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ခက္ခဲတာ။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ခ်ိန္းၿပီး သြားခ်င္ရာ ေလွ်ာက္သြားေနေရာ။ ခုေတာ့ အေျခအေနေတြက မတူေတာ့ဘူးေလ။ အိမ္မွာ မေနလို႔ကို မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ အမႀကီး အမိအရာဆိုသလို ညီမေလးကို ေစာင့္ေရွာက္ရမယ့္ တာ၀န္ေတြအျပင္ ခ်က္ေကြၽးရမယ့္ တာ၀န္ကလည္း ရွိလာၿပီကိုးရွင့္။</p><br/><p style="text-align:justify;">ကြၽန္မွာ ေသာၾကာေန႔ညေနကတည္းက အားတယ္ဆိုတာ မရွိေတာ့ဘူး။ ကြၽန္မ ညီမေလးက ပညာေရးတက္ကသိုလ္ တက္ေနတာေလ။ ေကာင္းတာတစ္ခုက သူတို႔ေက်ာင္းက အေဆာင္ေပးတယ္ရွင့္။ အရင္တုန္းက ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေတြလိုေပါ့။ ပုဂံေဆာင္တို႔၊ တေကာင္းေဆာင္တို႔၊ န၀ေဒးေဆာင္တို႔ ဆိုတာေတြမွာ B.Ed က ေက်ာင္းသူေတြ ေနၾကရတာ။ ညီမေတာ္က ေသာၾကာေန႔ဆိုရင္ အေဆာင္က ထြက္လာၿပီး ကြၽန္မအိမ္မွာ လာအိပ္တာ။ တနဂၤေႏြေန႔ ညေနဘက္ ေျခာက္နာရီမထိုးခင္ အေဆာင္ျပန္၀င္ရတာ ဆိုေတာ့ အိမ္မွာ ညေန ငါးနာရီေလာက္ထိေတာ့ သူကရွိေနတာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ကြၽန္မမွာလည္း သူမျပန္မခ်င္းကို သူ႔အတြက္ လုပ္ေပးရ ကိုင္ေပးရ၊ ခ်က္ျပဳတ္ေပးရ၊ အေဆာင္မွာ တစ္ပတ္စာစားဖို႔ ဟင္းေတြ လုပ္ေပးရနဲ႔ အားကို မအားႏိုင္ပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အရင္တုန္းကဆို ေမးေလ့ရွိတယ္။ ပိတ္ရက္ ဘယ္သြားလဲ၊ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ ဆိုၿပီးေတာ့။ ဟုတ္ကဲ့ ပိတ္ရက္ဆို ကြၽန္မမွာ မီးဖိုေခ်ာင္ကကို မထြက္ရပါဘူးရွင္။</p><br/><p style="text-align:justify;">ညီမေလးကလည္း အေဆာင္ကို မျပန္ခင္ကြၽန္မကို ႀကိဳမွာထားခဲ့တာ။ မထက္ ေသာၾကာေန႔လာရင္ ဘာဟင္းခ်က္ထားေနာ္ ဆိုၿပီးေတာ့။ သူစားခ်င္တဲ့ ဟင္းကို မနက္ မီးလာလာ၊ မလာလာ ခ်က္ထားရတာေပါ့ရွင္။ ဒါမွ သူညေနအိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ အဆင္သင့္စားရမွာကို။ ကြၽန္မက ေသာၾကာေန႔ဆို ရံုးတက္ရေသးတာနဲ႔ ဘာနဲ႔ ညေနကို ခုနစ္နာရီေလာက္မွ အိမ္ျပန္ေရာက္တာကိုး။ စေနေန႔ဆိုလည္း ဒီလိုပါပဲ ရံုးက ေန႔တစ္၀က္ တက္ရေသးေတာ့ မနက္ရံုးမသြားခင္ကတည္းက မမေလးစားဖို႔ ေန႔လည္စာက အသင့္ျဖစ္ေအာင္ ခ်က္ရေသးတာ။ ဒီအခ်ိန္မွာ မီးေတြ ဘာေတြလည္း ဂရုမစိုက္အားေတာ့ပါဘူး။ မီးမလာလည္း မီးေသြးနဲ႔မီးေမႊးခ်က္ရတာေပါ့။ တနဂၤေႏြဆိုလည္း ဒီလိုပါပဲ။ မနက္ဆို ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္ ေစ်းကုိသြား၊ သူက စားခ်င္တာကို လက္ညိႈးထိုး၊ ကြၽန္မက၀ယ္၊ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ခ်က္စားၾကနဲ႔ ေပ်ာ္စရာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။</p><br/><p style="text-align:justify;">ခ်က္ၿပီးေတာ့လည္း မၿပီးေသးျပန္ပါဘူး။ ႀကီးေတာ္ေလးက အ၀တ္ေတြကိုလည္း သယ္လာေသးတာ။ သူကေတာ့စာက်က္ေပါ့ေလ။ ကြၽန္မကေတာ့ ေလွ်ာ္လိုက္၊ မီးပူတိုက္လိုက္၊ အိမ္သန္႔ရွင္းေရး လုပ္လိုက္နဲ႔ တစ္ေနကို ကုန္ေရာ။ အိမ္မွာ အတူေနၾကတဲ့ တစ္ျခားသူငယ္ခ်င္းေတြလည္း တနဂၤေႏြေန႔ဆို အကုန္ဆံုၾကတာကိုး။ သူတို႔ေတြလည္း ထမင္းေတြ ဟင္းေတြခ်က္၊ ၿပီးေတာ့ အကုန္စုစားၾကနဲ႔ အေတာ္ေလးကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ကြၽန္မတို႔ေတြ အားလံုးက ညီအစ္မေတြလို ျဖစ္ေနပါၿပီ။</p><br/><p style="text-align:justify;">ကြၽန္မ ရန္ကုန္မွာ တကၠသိုလ္စတက္တုန္းက သိပ္ကိုရီရတာ။ အိမ္မွာဆို ကြၽန္မတို႔က ဘာမွမလုပ္ရဘူးေလ။ ထမင္းကို ခူးၿပီးသား အဆင္သင့္စား၊ အ၀တ္ကို မီးပူတုိက္ၿပီးသား အဆင္၀င့္၀တ္နဲ႔ ဘာဆိုဘာမွကို မလုပ္တတ္တာ။ အိမ္မွာက ကြၽန္မအေမရဲ႕ညီမ အေဒၚအပ်ိဳႀကီးကလည္းရွိေတာ့ သူက တူမေတြအတြက္ အကုန္ကို လုိက္လုပ္ေပးတာ။ မနက္မိုးလင္းရင္ မုန္႔က အဆင္သင့္၊ ေက်ာင္းသြားခါနီး ထမင္းခူးၿပီးသား၊ ပန္းကန္ေတြလည္း ေဆးစရာမလို၊ အ၀တ္ေတြလည္းေလွ်ာ္စရာမလိုနဲ႔ ကြၽန္မ 10 ေအာင္ၿပီးတဲ့အထိ ဘာဆို ဘာမွကို မလုပ္တတ္တာပါရွင္။ ေက်ာင္းလည္း လာတက္ေရာ ဒုကၡနဲ႔ လွလွနဲ႔ေတြ႔ေရာ။ ထမင္းဟင္း မခ်က္တတ္လို႔ေလ။ အတူေနတဲ့ အစ္မေတြကိုေမး။ အေမကလည္း အလြယ္ဆံုး ဟင္းခ်က္နည္းေတြကို သင္ေပး၊ အဲတုန္းကဆို မွတ္မိပါေသးတယ္ ၾကက္ဥေၾကာ္ရယ္ လက္ဘက္သုတ္ရယ္နဲ႔ပဲ ေန႔တိုင္း ထမင္းစားရတာမ်ားတယ္။ ဟင္းမခ်က္တတ္လို႔။ အိမ္က ပို႔လိုက္တဲ့ အေျခာက္ အျခမ္းေတြကို မစားခ်င္လည္း ျဖစ္ညွစ္စားနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကို စားလို႔ မ၀င္တာ။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဒီလိုပါပဲ စမ္းခ်က္ၾကည့္ရင္း တတ္သြားတာေပါ့။ ဟိုေန႔ကလည္း အိမ္ကို ညီမတစ္ေယာက္က လာလည္လို႔ ထမင္းေတြ ခ်က္ေကြၽးတာ ဘာေျပာသြားတယ္မွတ္တုန္း မထက္ ထမင္းခ်က္တတ္တာ သူ႔အတြက္ေတာ့ ကမာၻ ့အံ့ဖြယ္ တစ္ခုလိုပါပဲတဲ့၊ ေကာင္းေရာ။</p><br/><p style="text-align:justify;">ေနာက္ ကြၽန္မေပ်ာ္တာ တစ္ခုရွိေသးတယ္။ ကြၽန္မညီမေလး ေနရတဲ့ တစ္ေကာင္းေဆာင္က သထံုလမ္းမွာေလ။ အဲေတာ့ သူ႔ကိုလိုက္ပို႔ရင္း သထံုလမ္းကို ေလွ်ာက္ရတာလည္း ေပ်ာ္တယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းခ်င္ ေကာင္းမွာေပါ့။ ကြၽန္မတုိ႔က ရြာသာႀကီးမွာ ေက်ာင္းတက္ရတဲ့ ေခတ္ဆိုေတာ့ မမီလိုက္ဘူးေပါ့ရွင္။ ခုေတာ့ သထံုလမ္းမွာ အားကစား သမားေတြခ်ည္းပါပဲ။ ပညာေရးတကၠသိုလ္က ေက်ာင္းသူေတြကိုေတာ့ ေတြ႔ရပါတယ္။ တင္းနစ္စ္ကြင္းမွာ တင္းနစ္စ္ ရိုက္ေနၾကတဲ့သူေတြ၊ ေဘာလံုးကြင္းမွာ ေဘာလံုးကန္ေနၾကတဲ့သူေတြ၊ အမ်ိဳးသား အားကစားရံုမွာ လာေဆာ့ၾကတဲ့သူေတြနဲ႔ပဲ သထံုလမ္းကလည္း စည္ကားေနပါတယ္။ ညေနဘက္ကို ေအးေအးေလး လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ေတာ္ေတာ္ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းပါတယ္ရွင့္။</p><br/><p style="text-align:justify;">ဒီလိုပါပဲ ကြၽန္မရဲ႕ အားလပ္ရက္ေတြဟာ ညီမတစ္ေယာက္နဲ႔တင္ ေတာ္ေတာ္ကို အလုပ္မ်ားေနေတာ့တာ။ ဒီညီအစ္မကလည္း သိပ္ကိုခ်စ္ၾကတာဆိုေတာ့ အလုပ္မ်ားေပမယ့္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတာေပါ့ရွင္။ ကြၽန္မစဥ္းစားမိတာ တစ္ခုရွိတယ္။ ညီမတစ္ေယာက္နဲ႔ေတာင္ ဒီလိုျဖစ္ေနတာ မေတာ္တစ္ဆမ်ား ေယာက်ၤားေလးဘာေလးရလို႔ ကေလးေတြ ဘာေတြ ေမြးခဲ့ရင္ အိမ္ရွင္မ လုပ္ရတာ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းမွာပဲလို႔။........ေတာ္ပါၿပီ စိတ္ကုန္တယ္.. ေတာထဲကသစ္ပင္ေပၚမွာ သြားေနမယ္..... ေၾသာ္ ပိုစ့္ေရးၿပီးသြားလို႔ သီခ်င္းဆိုတာပါ.. ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။</p><div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-5982016457471889524?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-47666279494302869952009-01-31T11:32:00.000+06:302009-03-01T09:44:50.025+06:30<p style="text-align:justify;">"ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္.. ဒါပဲေနာ္ ကိုကို ငါးခါျပည့္ေအာင္ ေျပာၿပီးၿပီ.. သိပ္ဆိုးတာပဲ.. ဟြန္း" </p><br/><br/><p style="text-align:justify;">အသံစာစာနဲ႔ စကားေျပာေနတဲ့ မိန္းကေလးကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ အရြယ္ေလာက္ပဲ ရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ Head Phone ကေန ေသေသခ်ာခ်ာကို စကားေျပာေနေတာ့တာပါပဲ။ သူ႔ကြန္ပ်ဴတာ Screen ေပၚမွာလည္း ဂ်ီေတာ့ေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာကို ဖြင့္ထားလို႔။ လက္ကလည္း လႈပ္၊ ပါးစပ္ကလည္းလႈပ္နဲ႔၊ ေကာင္မေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚမွာလည္း အၿပံဳးေတြ ေဝလို႔။ အံမယ္ လက္ကေလးေတာင္ ခ်ိဳးၿပီး ေရတြက္ေနလိုက္ေသးတယ္ ငါးခါျပည့္ေအာင္ေလ။ ေဘးနားက လူေတြလည္း သူ႔ကို ကြက္ၾကည့္ ကြက္ၾကည့္နဲ႔ေပါ့။ မမေလးကေတာ့ သူ႔ ဖီလ္းနဲ႔သူ အပီကို စကားေျပာေနေတာ့တာပါပဲ။ ေနာက္ၿပီး ဆက္ေျပာလိုက္ေသးတယ္…</p><br/><br/><p style="text-align:justify;">ကိုကိုေနာ္ အြန္လိုင္းေပၚမွ ေလွ်ာက္က်ဴမေနနဲ႔.. ဒီက ကိုကို႔ကိုပဲ ခ်စ္တာ.. မေတြ႔ဖူးေပမယ့္ ခ်စ္ၿပီးသားပဲ ဟင္း ဟင္း"</p><br/><br/><p style="text-align:justify;">ေခတ္ကာလ သားသမီးေတြမ်ား ခက္ပါတယ္။ ကၽြန္မက အိမ္ေအာက္ထပ္က ဆိုက္ဘာ ကေဖးမွာ အင္တာနက္ လာလာသံုးေလ့ရွိေတာ့ အြန္လိုင္းအခ်စ္ဇတ္လမ္းေတြကို မရိုးႏိုင္ေအာင္ ႀကံဳရတယ္ရွင့္။ အြန္လိုင္းဇတ္လမ္း သီးသန္႔ေတြလည္းပါတယ္၊ အေဝးေရာက္ ခ်စ္သူေတြရဲ႕ အခ်စ္ဇတ္လမ္းေတြလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့ေနာ္။ အင္တာနက္ထဲမွာ ခ်ိန္းေတြ႕ၾက၊ စကားေျပာၾကတာဟာလည္း Global ေခတ္ႀကီးမွာ ပိုမ်ားသထက္ကို မ်ားလာၿပီ။ အြန္လိုင္း အခ်စ္ဇတ္လမ္းေတြလည္း ေပါသထက္ကို ေပါလာၿပီ။ တစ္ခ်ိဳ႕မ်ားဆို လက္ထပ္ကုန္ၾကၿပီ။ ဟိုတစ္ေလာတုန္းက အိမ္မွာ အတူေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆီကို စံုတြဲတစ္တြဲ လာလည္တယ္။ ကၽြန္မလည္း ကိုယ္နဲ႔သိတာမဟုတ္ေတာ့ စကား၀င္မေျပာမိပါဘူး။ အဲဒီအတြဲလည္း ျပန္သြားေရာ သူငယ္ခ်င္းက ေျပာျပတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က အြန္လိုင္းကေန ေတြ႔ၾကတာေလ.. သိပ္ခ်စ္ၾကတာတဲ့။ ခု လက္ထပ္ၿပီးသြားၾကၿပီတဲ့။ ကၽြန္မကလည္း စပ္စပ္စုစု ေမးမိပါေသးတယ္.. ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ ခ်စ္ခဲ့ၾကတာလဲဆိုေတာ့.. တစ္ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ ရွိၿပီတဲ့။ အျပင္မွာ ေတြ႔ဖူးတာကေတာ့ ႏွစ္ႀကိမ္တည္းရယ္။ ေကာင္မေလးက ျပည္က၊ ေကာင္ေလးက ရန္ကုန္က။ ပထမ တစ္ႀကိမ္မွာ ေကာင္ေလးက ျပည္ကို လိုက္သြားတယ္။ ဒုတိယ တစ္ႀကိမ္မွာ ေကာင္မေလးက ရန္ကုန္ကုိ လာေတြ႔တုန္း တစ္ခါတည္းကို ေခ်ာင္းသာကို ခိုးေျပးေတာ့တာပဲတဲ့။ မိုက္တယ္ကြာ….. ဂလိုဘယ္ေခတ္မွာ ျမန္လိုက္ၾကပံုမ်ား။ ႏွစ္ခါတည္း ေတြ႔ၿပီး ခိုးရာလိုက္ၾကရတယ္လို႔။ အခုအဆင္ေျပလား ေမးေတာ့ ေျပသမွ သိပ္ကိုေျပၾကပါတယ္တဲ့။</p><br/><br/><p style="text-align:justify;">ဟိုတစ္ေလာတုန္းကလည္း အေဒၚတစ္ေယာက္ မဂၤလာေဆာင္ သြားမယ္ဆိုလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ အမေလး ထက္ထက္ရယ္ ေျပာရအံုးမယ္.. အဲႏွစ္ေယာက္က နင္တို႔ အင္တာနက္ကေန ေတြ႔တာတဲ့ေတာ္ တဲ့။ ထက္ တို႔ အင္တာနက္ မဟုတ္ပါဘူး အန္တီရယ္ လူတိုင္းသံုးေနတာကို လို႔ ေျပာေတာ့. မဟုတ္ပါဘူး ညည္းတို႔ သံုး သံုး ေနတာ ေတြ႔လို႔ ေျပာတာပါေအ.. ေကာင္ေလးက စင္ကာပူက၊ ေကာင္မေလးက အေမရီးကားက၊ အြန္လိုင္းေပၚမွာ ႀကိဳက္လာၾကၿပီး အခု ျမန္မာျပည္မွာ မဂၤလာျပန္လာေဆာင္တာတဲ့။ သူတို႔ေတြ တစ္ပတ္ေလာက္ေတာ့ ေနၾကလိမ့္မယ္.. ၿပီးေတာ့ ေယာက်ၤားကလည္း စလံုးကိုျပန္၊ မိန္းမကလည္း အေမရီးကားကို ျပန္မယ္လို႔ ေျပာတယ္ တဲ့။ နင္တို႔ေခတ္မွပဲ ၾကားဖူးေတာ့တယ္.. က်ဴပ္တို႔တုန္းကေတာ့ အေရြးမွားမွာစိုးလို႔ စဥ္းစားလိုက္ရတာတဲ့။ အန္တီ့ကိုေတာင္ ေျပာလိုက္ေသးတယ္ 21 ရာစုေလ အန္တီရယ္လို႔။ </p><br/><br/><p style="text-align:justify;">အဲလိုပါပဲ ဟိုတစ္ေလာတုန္းကလည္း ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ စစ္ဗိုလ္နဲ႔ မဂၤလာေဆာင္တယ္။ အြန္လိုင္းမွာ ေတြ႔တာတဲ့။ ဆိုက္ဘာကေဖးေတြမွာလည္း VZO နဲ႔ ရုပ္ၾကည့္ၿပီး ေျပာၾကတဲ့ အတြဲေတြ၊ Gtalk နဲ႔ စကားေျပာေနၾကတဲ့ အတြဲေတြ၊ စာရိုက္ၿပီး က်ဴၾကတဲ့ အတြဲေတြ စံုေအာင္ကို ေတြ႔ရေတာ့တာပါပဲ။ ကၽြန္မ သံုးေနတဲ့ ဆိုင္မွာဆို အမႀကီးတစ္ေယာက္ ေန႔တိုင္း သူ႔ရည္းစားနဲ႔ စကားလာေျပာတာ။ ေန႔တိုင္းကို ႏွစ္နာရီေလာက္ ၾကာေအာင္ ေျပာတာေနာ္။ ကၽြန္မ ေန႔တိုင္း ဆိုက္ဘာကေဖး မသြားေပမယ့္ ၀ရံတာကေနၾကည့္လိုက္ရင္ သူ ဆိုင္ထဲ ၀င္၀င္သြားတာကို ေတြ႔ရတာေပါ့။</p><br/><br/><p style="text-align:justify;">Digital ေခတ္ႀကီး တိုးတက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ အင္တာနက္ေတြ ေပါေပါသီသီ သံုးလာၾကတဲ့ အခိုက္မွာ၊ လူေတြရဲ႕အခ်ိန္ေတြ ရွားပါးလာၾကတဲ့ ဒီေန႔လိုေခတ္မ်ိဳးမွာ အြန္လိုင္းေပၚမွာ အခ်စ္ရွာၾကတာဟာလည္း အရင္တုန္းကလို မထူးဆန္းေတာ့ဘူး ထင္ပါရဲ႕ရွင္။ တစ္ကယ္ခ်စ္ၾကတဲ့ ခ်စ္သူေတြရွိမယ္၊ မျမင္ကြယ္ရာမွာ၊ အြန္လိုင္းမွာဆိုၿပီး ရည္းစားေတြ မႈိလိုေပါက္ေအာင္ ထားၾကတဲ့ အေျပာင္ အပ်က္ေတြလည္းရွိမယ္။ ဘာပဲ ေျပာေျပာေပါ့ေလ.. အြန္လိုင္းအခ်စ္ဆုိတာ လက္ေတြ႔ဘ၀မွာ မ်ားသထက္ကို မ်ားလာေနၾကပါၿပီ ဆိုတာ သိလိုက္ရတာေပါ့။ </p><div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-4766627949430286995?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-39939112456137195942009-01-29T18:01:00.000+06:302009-03-01T09:44:49.997+06:30<a href="http://imageshack.us"><img src="http://img150.imageshack.us/img150/37/picture1xr0gs8.jpg" border="0" alt="" /></a><br/><p style="text-align:justify;">ကိုယ့္ေျခေထာက္ေလးေတြကို အလွဆင္ဖူးၾကပါသလား။ ေျခသည္း၊ လက္သည္းေလးေတြမွာ nail art ေလးေတြနဲ႔ ပံုေဖာ္ဖူးၾကပါသလား။ လုပ္ၾကည့္ဖူးတဲ့ သူတိုင္းသိပါလိမ့္မယ္။ ဒါဟာ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို စိတ္လႈပ္ရွားစရာ ေကာင္းလြန္းလွပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ပဲ လုပ္လုပ္၊ ဆိုင္မွာပဲ လုပ္လုပ္ ဒီပညာဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အႏုစိတ္တဲ့အျပင္ စိတ္လည္းရွည္ရလို႔ ပညာသားလည္း ေတာ္ေတာ္ေလးကို ပါပါတယ္ရွင္။ 2007 ခုႏွစ္ အေစာပိုင္းေလာက္ကတည္းက ေခတ္စားလာတဲ့ လက္သည္း ေျခသည္းအလွဆင္တဲ့ ဖက္ရွင္ဟာ ခုခ်ိန္မွာဆိုရင္လည္း မိန္းကေလးတိုင္းလိုလို စြဲလမ္းႏွစ္သက္ၾကတဲ့ ဖက္ရွင္တစ္ခုျဖစ္သလို၊ အလွျပင္ဆိုင္ေတြအတြက္လည္း ၀င္ေငြမ်ားမ်ားတိုးပြားေစတဲ့ စီးပြားေရး နည္းေကာင္းေလး တစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မ အခုေျပာခ်င္တာကေတာ့ လက္သည္းကိုအလွဆင္တဲ့ Manicure လုပ္ျခင္းထက္၊ ေျခသည္းကို အလွဆင္တဲ့ ေျခေထာက္က်န္းမာေစတဲ့ pedicure လုပ္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။</p><br/><br/><strong>Pedicure ဆိုတာဘာလဲ……</strong><br/><p style="text-align:justify;">Pedicure ဆိုတာ ေျခေထာက္ေလးေတြ အျမင္လွေစဖို႔ အလွဆင္တဲ့ နည္းပညာတစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေျခေခ်ာင္းေလးေတြ၊ ေျခသည္းေလးေတြကို အလွဆင္ျခင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ Pedicure ဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ လက္တင္ေ၀ါဟာရ ႏွစ္ခုကို ေပါင္းစပ္ျဖစ္ေပၚလာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ Pes ဆိုတာကေတာ့ ေျခေထာက္လို႔ အဓိပၸာယ္ရၿပီး၊ cura ဆိုတာကေတာ့ ဂရုစိုက္ျခင္း၊ ကုသျခင္းလို႔ အဓိပၸာယ္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ pedi နဲ႔ cura ႏွစ္လံုးေပါင္းၿပီး Pedicure လို႔ ျဖစ္လာရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဓိပၸာယ္ကေတာ့ ေျခေခ်ာင္းေလးေတြ ေျခသည္းေလးေတြကို ဂရုစိုက္ျခင္းပဲေပါ့။</p><br/><p style="text-align:justify;">Pedicure လုပ္ျခင္းဟာ ေျခေခ်ာင္းေလးေတြကို ဘက္တီးရီးယား ပိုးမႊားေတြ ၀င္ေရာက္ျခင္းမွလည္း ကာကြယ္ေပးၿပီး ေျခေခ်ာင္းေလးေတြ၊ ေျခသည္းေတြမွာ ျဖစ္ေလ့ ျဖစ္ထရွိတဲ့ ေရာဂါမ်ိဳးကိုလည္း မျဖစ္ေစဖို႔ ကာကြယ္ေပးပါတယ္ရွင္။ ေျခေထာက္ေပၚမွာရွိေနတဲ့ ဆဲလ္အေသေတြကို ဖယ္ရွားေပးၿပီး ေျခေခ်ာင္းေလးေတြကိုလည္း ႏုရြလွပေစပါတယ္။</p><br/><br/><strong>ဘာေၾကာင့္ Pedicure လုပ္ၾကတာလဲ.?</strong><br/><p style="text-align:justify;">အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္းပဲ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုေရာက္လာတာနဲ႔အမွ် လူေတြဟာ ပိုၿပီး ႀကိဳးစားလာရတယ္၊ ရုန္ကန္လႈပ္ရွားလာရတယ္၊ တိုးတက္မႈေတြ ရွာလာရတယ္ေလ။ ကိုယ္စြမ္း ဥာဏ္စြမ္းေတြကို ထိထိမိမိအသံုးခ်ၿပီး တိုးတက္မႈေတြ ရွာေနၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ခႏၶာကိုယ္ကို အသံုးခ်တယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ ေျခေခ်ာင္းကေလးေတြနဲ႔ လႈပ္ရွားမႈဟာ အမ်ားဆံုး ပါ၀င္ေနမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ဘယ္ေနရာ သြားသြား ေျခေထာက္ကေတာ့ ေညာင္းညာေနတာပဲ မဟုတ္လားရွင္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေျခေခ်ာင္းေလးေတြကို ႏုညံ့စြာ ထိေတြ႔ဂရုစိုက္ၿပီး၊ စြမ္းအင္ေတြ ျပန္လည္ျဖည့္စြမ္းေပးဖို႔က ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို အေရးပါလွပါတယ္။ က်န္းမာ သန္စြမ္းတဲ့ ေျခေထာက္၊ ေျခေခ်ာင္းေလးေတြ ရွိပါမွ ကၽြန္မတို႔ေတြလည္း ယံုၾကည္မႈ အျပည့္နဲ႔ လႈပ္ရွားႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ Pedicure လုပ္တာကို Beauty Salon ေတြမွာ လုပ္ႏိုင္သလုိ အိမ္မွာလည္း ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။</p><br/><p style="text-align:justify;">Pedicure လုပ္ျခင္းဟာ ေျခေခ်ာင္းေလးေတြကို အျမင္လွေစရံုသာမက အတြင္းထဲက အေၾကာေတြ၊ အဂၤါေတြကိုလည္း အားျဖည့္ေပးရာေရာက္ပါတယ္။ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးရဲ႕ အေလးခ်ိန္န္ကို balance မွ်ေအာင္ ထမ္းထားေပးရတဲ့ ေျခေထာက္ေတြဟာ တစ္ျခားေနရာေတြထက္ ပိုေကာင္းတဲ့ ဂရုစိုက္မႈေတြ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ေတြ အားလံုး pedicure လုပ္ေပးဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္ရွင္</p><br/><br/><strong>Pedicure ဘယ္လိုလုပ္မလဲ.. ဘယ္ကေန စလုပ္မလဲ…?</strong><br/><p style="text-align:justify;">စစခ်င္း ေရေႏြးေႏြးေလးအျပည့္ထည့္ထားတဲ့ ေရဇလံု တစ္ခုေတာ့ လိုပါလိမ့္မယ္။ ေျခေထာက္ကို ထည့္စိမ္ေလာက္ေအာင္ေတာ့ ႀကီးရပါမယ္။ ႏွင္းဆီအႏွစ္ေတြ ပါတဲ့ ေရပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ျခား သင္ႀကိဳက္တတ္တဲ့ အေမႊးဆီေတြပါတဲ့ ေရပဲ ျဖစ္ျဖစ္ နည္းနည္းေလာက္ ထပ္ထည့္ေပးပါ။ ဒါမွ ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ ရနံ႔ေလးနဲ႔ အရင္ဆံုး ကိုယ့္ေျခေထာက္ေလးေတြကို Relax လုပ္ေပးရာ ေရာက္မွာပါ။ ေရေႏြးေႏြးေလးမွာ စိမ္ထားေပးတဲ့ အတြက္ ေျခေထာက္မွာရွိတဲ့ အညစ္အေၾကးေတြ ဆဲလ္အေသေတြကိုလည္း တိုက္ခၽြတ္ေဆးေၾကာဖုိ႔ ပိုမိုလြယ္သြားမွာေပါ့ရွင္။ ေျခေထာက္ေတြ ေျခဖေနာင့္ေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ကြဲအက္ေနၿပီး အသားမာ တက္ေနတာမ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေရထဲမွာ ၾကာၾကာေလးေတာ့ စိမ္ထားဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။</p><br/><p style="text-align:justify;">ေျခေထာက္မွာ ဆိုးလက္စရွိတဲ့ ေျခသည္းနီေတြကိုလည္း ဦးစြာ ဖ်က္သင့္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ လိုအပ္တဲ့ ေျခသည္းညွပ္မႈေတြ တိုက္ခၽြတ္ေဆးေၾကာမႈေတြ ျပဳလုပ္ေပးေပါ့။ ေနာက္ေတာ့မွ လိုအပ္တဲ့နည္းလမ္းေတြ အဆင့္ဆင့္ကို Beauty Salon က ပညာရွင္ေတြက ျပဳလုပ္ေပးပါလိမ့္မယ္။</p><br/><br/><strong>ေျခဖေနာင့္ေတြကိုလည္း ေသခ်ာဂရုစိုက္ေပးရမယ္….</strong><br/><p style="text-align:justify;">ေျခဖေနာင့္ေတြဆိုတာ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ အမာေက်ာဆံုးနဲ႔ အၾကမ္းတမ္းဆံုး အစိတ္အပိုင္းေတြထဲမွာ တစ္ခု အပါအ၀င္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကိုလည္း ပစ္မထားသင့္ဘူးေနာ္။ ခႏၶာကိုယ္ အေလးခ်ိန္ ပိုလာေလေလ ေျခဖေနာင့္ ကြဲအက္ ၾကမ္းတမ္းမႈေတြ မ်ားလာေလေလာျဖစ္မွာပါ။ သိပ္လွတဲ့ ေျခေထာက္ကေလးကို ရေစဖို႔ ဖေနာင့္ေတြကို ဂရုစိုက္ဖို႔လည္း လိုအပ္တာေပါ့ရွင္။</p><br/><p style="text-align:justify;">ဒါေတြကို ဂရုစိုက္ဖို႔အတြက္ ေျခာက္ေသြ႔တဲ့ အသားအေရမ်ိဳးေတြအတြက္ အထူးထုတ္ထားတဲ့ Scrub မ်ိဳးလိုအပ္ပါတယ္။ အဲဒီ cream ေတြကို ဖေနာင့္တိုက္တဲ့ ေက်ာက္တံုး ေသးေသးေလးေတြေပၚမွာ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ျခား ဖေနာင့္တိုက္ဖို႔ ထုတ္ထားတဲ့ အရာေတြေပၚမွာ သုတ္ၿပီး ပြတ္တိုက္ေပးရမွာပါ။ ေျခေထာက္ကိုလည္း ႏွိပ္နယ္ေပးရမွာ ျဖစ္ၿပီး Moisturizer ကိုလည္း လိမ္းေပးဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ေျခေထာက္အတြက္ သီးသန္႔ထုတ္ထားတဲ့ foot cream ေပါင္းမ်ားစြာ ရွိပါတယ္။ ေျခက်င္း၀တ္နားထိ လိမ္ေပးဖို႔ လိုပါတယ္။ လိမ္းေပးတဲ့အခါမွာ တစ္ခါတည္း ႏွိပ္နယ္ေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။</p><div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-3993911245613719594?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-28083078324870216982009-01-27T10:41:00.000+06:302009-03-01T09:44:49.989+06:30<p style="text-align:justify;">ညားခါစ ဇနီးေမာင္ႏွံေတြရဲ႕ဘ၀ဟာ ပ်ားရည္စက္လိုပဲ ခ်ဳိျမိန္လြန္းလွတယ္။<br/>ဒါေပမယ့္ မၾကာလိုက္ပါဘူး အဲဒီ ခ်ဳိျမိန္တဲ့ အရသာဟာ ခါးသက္သြားခဲ့ရတယ္.....<br/><p style="text-align:justify;">သူမဟာ အတြင္းေရးမွဴး တစ္ဦးပါ။ အလုပ္ကိစၥေၾကာင့္ မန္ေနဂ်ာနဲ႔အတူ ညစာစားပဲြေတြကို အျမဲလိုလို တက္ေရာက္ရတယ္။ တစ္ခါက အျခားကုမၸဏီတစ္ခုနဲ႔ အလုပ္ကိစၥ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတယ္။ သူမက လုပ္ေနက် အတိုင္း အခ်က္အလက္ေတြကို ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း လိုက္မွတ္ေနခဲ့တယ္။</p><br/><br/><p style="text-align:justify;">သူမေသာက္ခဲ့တဲ့ ေကာ္ဖီခြက္မွာ ႏႈတ္ခမ္းနီရာေတြ ထင္က်န္ခဲ့တာကို ျမင္ေတာ့ အားတုန္႔အားနာ ျဖစ္ျပီး ေပေနတဲ့ဖက္ကို မသိမသာ ကိုယ့္ဖက္ကို လွည့္လိုက္မိတယ္။ ဒါကို တစ္ဖက္ကုမၸဏီက အတြင္းေရးမွဴး မေလးက ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လိုက္တယ္။ ေဆြးေႏြးပဲြအျပီး သန္႔စင္ခန္းထဲမွာ အဲဒီအတြင္းေရးမွဴးမေလးနဲ႔ သူမ ထိပ္တိုက္တိုးခဲ့တယ္။<br/><br/><p style="text-align:justify;">"ႏႈတ္ခမ္းနီအေရာင္က အရမ္းလွတယ္ေနာ္.... ဒါေပမယ့္ အဲဒီအေရာင္က ဖန္ခြက္ေပၚ ေပက်န္ခဲ့ေတာ့ အရုပ္ ဆိုးသြားေရာ ကြ်န္မတို႔လို<br/>အတြင္းေရးမွဴးဆိုတာ ကုမၸဏီရဲ႔ ေရွ႔ေျပးပါ...အဲလိုေစ်းေပါတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းနီကို မသံုးသင့္ဘူး" သူမမ်က္ရည္ေတြ ေ၀့တက္လာခဲ့တယ္။ လက္ထပ္ျပီးေနာက္ပိုင္း ကိုယ္ပိုင္အိမ္တစ္လံုး ပိုင္ဆိုင္ ႏိုင္ဖို႔အတြက္ "အလုပ္လုပ္ ေငြစု" ဆိုတဲ့အရာက သူတို႔ဘ၀မွာ အေရးအပါဆံုး ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ သူမအတြက္ အ၀တ္အစားနဲ႔ အလွျပင္ပစၥည္းဆိုတာ အေထြေထြ ကုန္က်စရိတ္ထဲက အနည္းဆံုးအရာပါ။ အရြယ္တင္တယ္ ဆိုတာ ဂုဏ္ယူဖို႔ေကာင္းတဲ့ အရင္းအႏွီးတစ္ခုလို႔ ထင္ျပီး ေစ်းႏႈန္းေတြကို သူမ ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ အေပါဆံုး ႏႈတ္ခမ္းနီေတြကိုပဲ ၀ယ္သံုးခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔လို အျဖစ္အပ်က္က သူမရင္ကို မခံခ်င္စိတ္နဲ႔ ခံစားခ်က္ တခ်ဳိ႔ကို ကိန္းေအာင္းေစခဲ့တယ္။<br/><br/><p style="text-align:justify;">သူ႔ကို အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြ သူမ မေျပာျပခဲ့ေပမယ့္ သူနဲ႔ ေစ်း၀ယ္ထြက္တိုင္း သူမရဲ႔ စိတ္ဟာ အရင္ကနဲ႔ တူမေနဘူး ဆိုတာ<br/>သူမကိုယ္တိုင္ခံစားမိခဲ့တယ္။ တစ္ျခားမိန္းကေလးေတြလိုပဲ ၾကြား၀ါခ်င္တဲ့ သူမရဲ႔စိတ္ကို မျပည့္စံုျခင္းက လိုက္မျဖည့္ေပးႏိုင္ခဲ့ေတာ့ ေက်ာင္းတုန္းက ေငြေၾကးေၾကာင့္ လက္ထပ္ျခင္းကို ေရြးခဲ့ၾကတဲ့ မိန္းကေလးေတြကို ေတာ္တယ္လို႔ တစ္ခါတေလ သူမေတြးခဲ့မိတယ္။ အဲဒီလိုသာ သူမ ေရြးခဲ့မိရင္ ဒီေန႔လို အျဖစ္မ်ဳိး ၾကံဳရလိမ့္မယ္ မဟုတ္ဘူးလို႔လည္း မိုက္မိုက္မဲမဲ ေတြးမိျပန္တယ္။ သူအသံုးမက်လို႔ အခုလို ျဖစ္ရတယ္ဆိုတဲ့ အဖုထစ္ေလးတစ္ခုက သူမရင္ထဲ ခို၀င္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ သ႔ူကို ဖြင့္မေျပာခဲ့ေပမယ့္ သူနဲ႔ ေျပာဖို႔အတြက္ သူမရဲ႔စကားေတြဟာ နည္းသထက္နည္းလာခဲ့တယ္။<br/><br/><p style="text-align:justify;">ေျပာင္းလဲလာတဲ့ သူမရဲ႔ စိတ္ကို တစ္ေန႔မွာ သူမ အေကာင္အထည္ ေဖာ္လိုက္မိတယ္။ အဲဒီေန႔က ကုန္တိုက္တစ္ခုေရွ႔ အျဖတ္ အလွျပင္ပစၥည္းေတြ ပရိုမိုးရွင္းလုပ္ေနတာနဲ႔ ၾကံဳခဲ့တယ္။ အေရာင္းစာေရးမ တစ္ေယာက္က သူမကို လွမ္းတားျပီး ျပင္သစ္ထုတ္ ႏႈတ္ခမ္းနီတစ္ေတာင့္ ထုတ္ျပျပီး သူမကို အစမ္းဆိုးေစခဲ့တယ္။ အေရာင္ကလည္း လွ၊ ၾကာရွည္ခံျပီး အျခားပစၥည္းေပၚမွာလဲ<br/>မေပက်န္ခဲ့တတ္တဲ့ အေၾကာင္း အားပါးတရ ရွင္းျပေတာ့ သူမရဲ႔ လိုခ်င္တဲ့စိတ္ကို သူရိပ္မိသြားတယ္ ထင္ပါရဲ႔ ပိုက္ဆံအိတ္ကို သူ ထုတ္လိုက္တယ္။ ေစ်းႏႈန္းေမးၾကည့္ေတာ့ ၈%ေလ်ာ့ေစ်းဆိုေပမယ့္ သူတို႔ဘယ္လိုမွ မထင္မွတ္ထားတဲ့ ေစ်းႏႈန္းပါ။ ပိုက္ဆံအိတ္ထုတ္ေနတဲ့ သူလက္ တြန္႔သြားခဲ့တယ္။ သူမကို သူတစ္ခ်က္ ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္မွာ ၀မ္းနည္းမႈတစ္မ်ဳိးက သူမ ရင္ထဲကို တိုး၀င္လာခဲ့တယ္။ လူေတြၾကားထဲက သူမ ထြက္ေျပးလာခဲ့မိတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ သူမနဲ႔သူ ပထမဆံုးအၾကိမ္ အၾကီးအက်ယ္<br/>စကားမ်ားၾကေတာ့တယ္။ ႏႈတ္ခမ္းနီ တစ္ဗူးေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ႔ ေႏြးေထြးလွပတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးဟာ လမ္းဆံုးကို ေရာက္သြားခဲ့ရတယ္။<br/><br/><p style="text-align:justify;">(ခ)<br/>ႏႈတ္ခမ္းနီေတြကို သူမပိုင္ဆိုင္ခဲ့ေပမယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို မပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ခဲ့ဘူး.........<br/><br/><p style="text-align:justify;">ကြာရွင္းျပတ္စဲျပီး သိပ္မၾကာဘူး..ကုန္သည္တစ္ဦးနဲ႔ သူမလက္ထပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူမ လက္ထပ္တဲ့ေန႔က သူ႔ဆီက ပါဆယ္ဗူး တစ္ခု<br/>လက္ခံရရွိခဲ့တယ္။ အဲဒီဘူးေလးကို သူမ ေဖာက္ေတာင္မၾကည့္ဘဲ ဘီရိုရဲ႔ ေခ်ာင္တစ္ေနရာမွာ ထိုးထည့္ထားလိုက္တယ္။ သူမကို ၀မ္းနည္းေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ သူ႔ကို သတိေတာင္ မရခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဒုတိယအၾကိမ္ အိ္မ္ေထာင္ျပဳျခင္းက သူမရဲ႔ အလိုဆႏၵအားလံုးကို ျဖည့္ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။ အ၀တ္အစားကအစ အလွျပင္ပစၥၥည္း၊ ဖိနပ္ေတြကအဆံုး အားလံုးဟာ နာမည္ၾကီး တံဆိပ္ေတြပဲျဖစ္တယ္။ သူမလိုခ်င္တဲ့ ဘ၀နဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ေငြေၾကးေတြနဲ႔ ခိုင္းေစခဲ့တယ္။<br/><br/><p style="text-align:justify;">ခင္ပြန္းျဖစ္တဲ့ ကုန္သည္က မနက္ေစာေစာ အိမ္ကထြက္ျပီး ညနက္မွ ျပန္လာတတ္တယ္။ တစ္ခါတေလ အိမ္ျပန္မအိပ္တဲ့ ညေတြလည္း ရွိခဲ့တယ္။ သူမအတြက္ သူ႔ရဲ႔ ေျဖရွင္းခ်က္ေတြက အလုပ္မ်ားတယ္၊ အလုပ္ေၾကာင့္ဆိုတဲ့ စကားေတြပဲျဖစ္တယ္။ ခင္ပြန္းရဲ႔ အကၤ်ီေပၚမွာ နီရဲေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းရာတစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္မိမွ အိမ္ျပန္ေနာက္က်တာနဲ႔ ျပန္မအိပ္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္ေတြကို သူမ သေဘာေပါက္လိုက္တယ္။ ခင္ပြန္းကို ေမးေတာ့ စိတ္ပ်က္တဲ့ ေလသံနဲ႔ "မိန္းမဆိုတာ မိန္းမလိုေန..တျခားဘာမွ လိုက္ပတ္သက္ေနစရာ မလိုဘူး... အခုလို ေနရာမ်ဳိးမွာ နင္ေက်နပ္သင့္တယ္.. စိတ္ဆိုး စိတ္တုိဖို႔ မစဥ္းစားနဲ႔... ငါ့ကိုနင္ လက္ထပ္ခဲ့တာဟာ ငါ့စည္းစိမ္ေတြေၾကာင့္ပဲ မဟုတ္လား...<br/>ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႔ ေနစမ္းပါ" က်ိန္းခနဲ ေဆာင့္ပိတ္သြားတဲ့ တံခါးနဲ႔အတူ ခင္ပြန္းဟာ အိမ္ကေန ထြက္သြားခဲ့ျပီး ရက္အေတာ္ၾကာ ျပန္မလာခဲ့ဘူး။ သူမ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေအာ္ရီမိတယ္... ခင္ပြန္းရဲ႔ မ်က္စိထဲမွာ သူမဟာ ကပ္ပါးေကာင္ တစ္ေကာင္ ျဖစ္ေနပါေရာ့လား...<br/><br/><p style="text-align:justify;">အ၀တ္အစားေတြကို ထုတ္သိမ္းေနတုန္း ဘီရိုရဲ႔ ေခ်ာင္ထဲမွာ ထိုးသိပ္ထားတဲ့ ဗူးတစ္ခုကို သူမ ေတြ႔လိုက္ မိတယ္။ ေဖာက္ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ ဟိုးအရင္တုန္းက သူနဲ႔ ေစ်း၀ယ္ထြက္တုန္းက ေတြ႔ခဲ့မိတဲ့ ျပင္သစ္လုပ္ ႏႈတ္ခမ္းနီေလး...ႏႈတ္ခမ္းနီဗူးရဲ႔ ေဘးမွာ စာေလးတစ္ေစာင္.... "ႏႈတ္ခမ္းနီ တစ္ဗူးေၾကာင့္ ငါတို႔လမ္းခဲြ ရမယ္လို႔ တစ္ခါမွ မထင္ခဲ့မိဘူး... ျပန္စဥ္းစားမိတိုင္း ရင္နာလို႔ မဆံုးဘူး။ အရင္တုန္းက ထားခဲ့တဲ့ ဂတိသစၥာေတြဟာ မ်က္စိေရွ႔မွာတင္ မီးခိုအျဖစ္နဲ႔ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ၾကရျပီ။ နင့္ကို ဆံုး႐ႈံးလို႔ ရခဲ့တဲ့ ငါ့ဒဏ္ရာ ေတြဟာ ဒီေန႔အထိ အရွင္လတ္လတ္ပဲ ရွိေနေသးတယ္။ ဒါေတြကို ေျပာေနလို႔လဲ အရာမေရာက္ေတာ့ပါဘူး...<br/>အိမ္ေထာင္သစ္နဲ႔ နင္ေပ်ာ္ႏိုင္ပါေစ...ဒီႏႈတ္ခမ္းနီေလးက နင့္အတြက္ ကံေကာင္းျခင္းေတြ သယ္လာႏိုင္ပါေစ"<br/><br/><p style="text-align:justify;">ႏႈတ္ခမ္းနီကို အိတ္ထဲ ထိုးထည့္ျပီး "ျပီးဆံုးျခင္း" ဆိုတဲ့တံခါးကို ဒုတိယအၾကိမ္ သူမ ပိတ္ခဲ့ျပန္တယ္။ ေအးစက္တဲ့ အဲဒီလက္ထပ္ျခင္းမ်ဳိးက သူမအတြက္ ဘာသံေယာဇဥ္မွ က်န္မေနခဲ့ေတာ့ပါဘူး။</p><br/><br/><p style="text-align:justify;">(ဂ)<br/>တီဗီြအစီအစဥ္တစ္ခုမွ သူ႔ရဲ႔ အင္တာဗ်ဴးကို သူမၾကည့္လိုက္ရတယ္။ သူဟာ ျပည္တြင္း အလွကုန္ပစၥည္းေတြ ျဖန္႔တဲ့ ကုမၸဏီတစ္ခုကိုေတာင္ ပိုင္ဆိုင္ထားပါလား... သူ႔ ကုမၸဏီရဲ႔ အဓိက ျဖန္႔ကုန္ေတြဟာ ႏႈတ္ခမ္းနီပါတဲ့။ ဘာေၾကာင့္ ႏႈတ္ခမ္းနီေတြပဲ ျဖစ္ရတာလဲလို႔ အင္တာဗ်ဳးသူေတြက ေမးေတာ့ သူက စိတ္ထိခိုက္စြာနဲ႔ "ႏႈတ္ခမ္းနီ တစ္ဗူးေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္ေထာင္ေရး ဆံုး႐ံႈး သြားခဲ့ရဖူးတယ္။ အဲဒီႏႈတ္ခမ္းနီက ေစ်းအရမ္းမၾကီးေပမယ့္ သူ႔အတြက္ ကြ်န္ေတာ္မ၀ယ္ေပးႏိုင္ခဲ့ဘူး။<br/><br/><p style="text-align:justify;">အဲဒီႏႈတ္ခမ္းနီဟာ သူ႔အတြက္ ဘယ္ေလာက္ အေရးပါသလဲဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္မသိခဲ့ဘူး။ ေစ်းေပါတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းနီကုိ သံုးခဲ့လို႔ ဖန္ခြက္ေပၚ<br/>ေပက်န္ခဲ့တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းရာေတြဟာ သူ႔စိတ္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး ထိခိုက္ေစခဲ့တယ္။ မေပတတ္တဲ့၊ မကပ္က်န္ ခဲ့တတ္တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းနီက သူ႔အတြက္ လိုအပ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ မသိခဲ့ဘူး။ ေနာက္မွ သူေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳမယ့္ေန႔ေရာက္မွ သူ႔သူငယ္ခ်င္းဆီက အျဖစ္မွန္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္သိခဲ့ရတယ္။ အဲဒီႏႈတ္ခမ္းနီကို ကြ်န္ေတာ္၀ယ္ေပးခဲ့ေပမယ့္ သူဟာ တစ္ျခားသူရဲ႔ ဇနီးမယား ျဖစ္သြားခဲ့ပါျပီ.. အဲဒီေန႔ကစျပီး ႏႈတ္ခမ္းနီေတြကို ျဖန္႔ဖို႔၊ ဖန္ခြက္ေပၚ မေပက်န္ခဲ့တတ္တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းနီေတြကို မိန္းကေလးတိုင္း ၀ယ္ႏိုင္ဖို႔ လုပ္မယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္"<br/><p style="text-align:justify;">တီဗီြဖန္သားျပင္ကို သူမ ေငးစိုက္ၾကည့္ရင္း မ်က္ရည္ေတြက ပါးျပင္ေပၚကို အဆက္မျပတ္ စီးက်လို႔ လာခဲ့ တယ္။ သူမလက္ထဲမွာ တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းနီေလး တစ္ခုကေတာ့ က်ဳိးပဲ့လို႔ ေနခဲ့ျပီေလ.....</p><br/><p style="text-align:justify;">"မွားယြင္း" ျပီးမွ "ေနာင္တ"ဆိုတဲ့အရာက အျမဲတံခါး လာေခါက္တတ္တယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း.. ေသးငယ္တဲ့ ျပႆနာတစ္ခုနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ၾကီးၾကီး မခ်မိေစဖို႔ ဒီဇာတ္လမ္းက ေျပာျပသြားခဲ့ပါတယ္။</p><br/><br/>(ရံုးတြင္းသံုး IIS Forum မွ ေ၀မွ်ခ်က္တစ္ခုကို ကူးယူပါသည္)<div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-2808307832487021698?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-35215659806318288242009-01-25T13:10:00.000+06:302009-03-01T09:44:49.980+06:30<p style="text-align:justify;">စာေရးဖို႔ အခ်ိန္မရ ျဖစ္ေနတုန္းေလးမွာ ကၽြန္မဘေလာဂ့္က ပိုစ့္အေဟာင္းေတြကို တူးဆြၾကည့္လိုက္ေတာ့ အရင္တုန္းက ေရးထားတဲ့ ပိုစ့္ေကာင္းေကာင္းေလးေတြကို ျပန္ဖတ္မိတယ္ရွင္.။ တစ္ခ်ိဳ႕စာဖတ္သူေတြဆို ကၽြန္မဘောလာဂ့္မွာ အေဟာင္းေတြထိ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို လိုက္ဖတ္တာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွ တင္ျဖစ္တာေတြကိုပဲ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဖတ္ၾကတာပါပဲ။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္မ ဘေလာဂ့္ကို လာဖတ္ၾကတဲ့သူေတြ အက်ိဳးရွိေအာင္ ဗဟုသုတ ရေစမယ့္ ပိုစ့္အေဟာင္း အေကာင္းေလးေတြကို ျပန္ညႊန္းခ်င္ပါတယ္ရွင္။ ဖတ္ၾကည့္ၾကဖို႔လည္း တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ ပိုစ့္ ငါး ခုေလာက္တည္းပါ။ ဒါလည္း ဆားခ်က္ျခင္း တစ္မ်ိဳးပဲေပါ့ေနာ္.</p><br/><br/>1.<a href="http://pinkgold.wordpress.com/2007/11/21/why-do-the-girls-wanna-be-beautiful/"> မိန္းမေတြ ဘာေၾကာင့္လွခ်င္ၾကတာလဲ</a><br/><br/>2. <a href="http://pinkgold.wordpress.com/2007/10/31/vitamin-that-prevent-acne/">Vitamin That Prevent Acne</a><br/><br/>3. <a href="http://pinkgold.wordpress.com/2007/11/17/a-banana-a-day-keeps-the-doctor-away/">A Banana a Day, Keeps the Doctor Away</a><br/><br/>4. <a href="http://pinkgold.wordpress.com/2007/08/10/tips-of-thinking/">Tips of Thinking</a><br/><br/>5.<a href="http://pinkgold.wordpress.com/2007/08/09/foundation/"> Foundation We Used!</a><br/><br/>ပင့္ဂိုလ္း တစ္ကယ္ ဆားခ်က္ေနတာပါ။<div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-3521565980631828824?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-15323588486088801302009-01-22T17:37:00.000+06:302009-03-01T09:44:49.941+06:30<p style="text-align:justify;">ဘေလာဂ့္ေရႊ႕လိုက္ေတာ့ နည္းနည္းအလုပ္မ်ားသြားတယ္။ ဒီၾကားထဲ DNS Change လုပ္တာကလည္း အနည္းဆံုး 72 နာရီၾကာမယ္လို႔ ဆိုထားေတာ့ ဒိုမိန္းကလည္း ေလာေလာဆယ္ မရေသးဘူး ျဖစ္ေနတယ္ရွင့္။ သူမ်ားေတြ Blogspot က ပိုစ့္ေတြကို Import လုပ္တုန္းကေတာ့ အယ္ရာေတြ ျပၾကတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ေအာင္မ်ိဳးဟန္ ကလည္း အကုန္ေရႊ႔လို႔ မရေသးဘူးတဲ့.. နင့္ က်ေတာ့ဘာလို႔ ရတာလဲတဲ့။ ငါက ေခ်ာလို႔ ေနမွာေပါ့ဟာ လို႔.. ဟား ဟား။ Wordpress နဲ႔က အကၽြမ္းတ၀င္ မရွိေသးေတာ့ စစခ်င္းမွာ နည္းနည္း ဒုကၡေရာက္တယ္။ မသိတာကလည္း မ်ားတယ္။ သူမ်ားကို ေမးရမွာလည္း အရမ္းအားနာတယ္။ အားလံုးက အလုပ္မ်ားေနတဲ့ သူေတြကို။ ဒါေပမယ့္လည္း ေမးရတာပါပဲရွင္။ ကိုယ္မွ မတတ္တာေလ..။ တစ္ခုရွိတာက Template အလန္းေလးေတြကို ႀကိဳက္တတ္တဲ့ ကၽြန္မ ခုေတာ့လည္း ရိုးရိုးရွင္းရွင္းႀကီးနဲ႔ ေနေနရတယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဘ၀င္ သိပ္မက်လွဘူး။ စီေဘာက္ဆိုတာ ကိုယ္ေတာင္ ျမင္ေနရမွ ေအာ္ခ်င္တာ.. သူမ်ားေတြေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ခုလို လင့္ေပးလိုက္ရေတာ့ ကိုယ့္စီေဘာက္ေတာင္ ကိုယ္ျပန္မၾကည့္မိေတာ့ဘူးေပါ့။ Comment ေတြ ေရးရတာေတာ့ ပိုလြယ္သြားတယ္။ Wordpress ကို Blogspot ထက္ေတာ့ ပိုႀကိဳက္ပါတယ္။ CSS ျပင္ခြင့္ မေပးတာ တစ္ခုက လြဲရင္ေပါ့။</p><br/><p style="text-align:justify;">ခုတစ္ေလာ အေျပာင္းအေရႊ႕ေၾကာင့္ရယ္၊ ရံုးမွာ ေခါင္းစားေနတာေတြ ေၾကာင့္ရယ္ ပိုစ့္အသစ္ေရးဖို႔ စိတ္မပါေသးဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ဒိုမိန္းကလည္း မလာေသးေတာ့ စာဖတ္သူေတြ အဆင္မေျပျဖစ္ၾကမယ္ ထင္တယ္။ အားလံုးကို ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေရးဖို႔ စဥ္းစားထားတာေတြေတာ့ ရွိတယ္။ အလွအပ အေၾကာင္းေတြေရာ၊ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြေကာ၊ ဗဟုသုတေလးေတြေကာ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဆက္တိုက္ တင္ျဖစ္သြားမွာပါ။ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ စိတ္ကလည္း မပါတဲ့အျပင္ မေကာင္းပါျဖစ္ေနတယ္။</p><br/><p style="text-align:justify;">ကၽြန္မက ဘာလဲေတာ့ မေျပာတတ္ဘူးရွင့္။ တစ္ခုခု မေကာင္းတာ ျဖစ္ခါနီးရင္ အိပ္မက္ေတြ ႀကိဳမက္တတ္တယ္၊ ရင္ထဲမွာ လွပ္လွပ္ လွပ္လွပ္ ျဖစ္တတ္တယ္၊ ေနရထိုင္ရတာ ေလးေလးပင္ပင္ေတြ ရွိေနတတ္တယ္။ အဆိုးေတြ ႀကံဳခါနီးတိုင္း ျဖစ္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ တစ္ခါ တစ္ခါ ျဖစ္တတ္တာကို ေျပာတာ။ သတိမထားမိလိုက္ရင္ ေၾသာ္ ငါျဖစ္ေနတာ အိပ္မက္ထဲက ဟာမ်ိဳးပါလား၊ ေၾသာ္ ဒါ့ေၾကာင့္ စိတ္ေတြ ေလးေနတာကိုး ဆိုၿပီး ျဖစ္သြားတတ္ေရာ။ ခုလည္း ေနရတာ မေကာင္းဘူးရွင့္။ ဘယ္လိုမွ မေကာင္းဘူး။ တစ္ခုခု ျဖစ္မွာကို ေၾကာက္တယ္။</p><div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-1532358848608880130?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-60952725384998918342009-01-20T11:12:00.001+06:302009-01-20T11:12:46.704+06:30Blogger ကို ေက်ာ္ရ ခြရတဲ့ အခက္အခဲမ်ားကို စိတ္ကုန္လာၿပီးသည့္ေနာက္၀ယ္<br>Wordpress သို႔ ဘေလာဂ့္ေရႊ႔ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္ရွင္။<p>Blogspot မွာေရးရတာ မလြယ္တာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သံေယာဇဥ္<br>ရွိရင္းစြဲေၾကာင့္ ပေရာက္ဆီေလး ေက်ာ္လိုက္၊ mail to blogger နဲ႔<br>ပိုစ့္တင္လိုက္ နဲ႔ပဲ ေရးလာခဲ့လိုက္တာ သက္တမ္းေတာင္<br>တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ ပိုစ့္တင္ရတာ ဘယ္လိုမွ<br>အဆင္မေျပေတာ့ဘူးရွင့္။ Ultrasurf က ပိုစ့္တင္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ တစ္ျခား<br>Proxy Software ေတြလည္း အဆင္မေျပဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဘေလာဂ့္ေရႊ႕ဖို႔<br>စဥ္းစားလိုက္ပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ Free Hosting ေတြဘာေတြအေၾကာင္းကို<br>မေလ့လာရေသးတာနဲ႔ ရိုးရိုး <a href="http://wordpress.com">wordpress.com</a> မွာပဲ ေရးေနလိုက္ပါအံုးမယ္။<br>ရွိၿပီးသား domain ကိုလည္း ဒီမွာပဲ Redirect လုပ္ပါမယ္။ ဒီဘက္က blogspot<br>ကိုေတာ့ အရင္အတိုင္းပဲ <a href="http://cuttiepinkgold.blogspot.com">http://cuttiepinkgold.blogspot.com</a> လိပ္စာနဲ႔<br>ထားခဲ့ပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒိုမိန္းကို ျဖဳတ္ဖို႔အတြက္ setting ထဲကို ၀င္လို႔<br>မရေသးဘူး။ ရျပန္ေတာ့လည္း save လုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေက်းဇူးရွင္ ultrasurf က<br>error ျပတယ္။ ႏိုင္ငံျခားက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ေယာက္ကို အကူအညီေတာင္းၿပီး<br>ျဖဳတ္ခိုင္းၿပီးတာနဲ႔ Wordpress က ဘေလာဂ့္ကို <a href="http://www.cuttiepinkgold.info">www.cuttiepinkgold.info</a><br>နဲ႔လာရင္ ေရာက္ေအာင္ လုပ္ပါမယ္။ အဆင္မေျပတာေလးမ်ား ရွိခဲ့ရင္ေတာ့<br>သည္းခံၾကေစခ်င္ပါတယ္။<p>ကၽြန္မရဲ႕ ဘေလာဂ့္ အသစ္ လိပ္စာကေတာ့ <a href="http://pinkgold.wordpress.com">http://pinkgold.wordpress.com</a> ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။<p>ေမးသမွ်ကို စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ရွင္းျပေပးတဲ့ ကိုသႀကၤန္ကို ေက်းဇူးသိပ္တင္ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-6095272538499891834?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-19425345400116167002009-01-20T10:10:00.000+06:302009-03-01T09:44:49.906+06:30<p style="text-align:justify;">Blogspot မွာေရးရတာ မလြယ္တာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သံေယာဇဥ္ ရွိရင္းစြဲေၾကာင့္ ပေရာက္ဆီေလး ေက်ာ္လိုက္၊ mail to blogger နဲ႔ ပိုစ့္တင္လိုက္ နဲ႔ပဲ ေရးလာခဲ့လိုက္တာ သက္တမ္းေတာင္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ ပိုစ့္တင္ရတာ ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပေတာ့ဘူးရွင့္။ Ultrasurf က ပိုစ့္တင္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ တစ္ျခား Proxy Software ေတြလည္း အဆင္မေျပဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဘေလာဂ့္ေရႊ႕ဖို႔ စဥ္းစားလိုက္ပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ Free Hosting ေတြဘာေတြအေၾကာင္းကို မေလ့လာရေသးတာနဲ႔ ရိုးရိုး wordpress.com မွာပဲ ေရးေနလိုက္ပါအံုးမယ္။ ရွိၿပီးသား domain ကိုလည္း ဒီမွာပဲ Redirect လုပ္ပါမယ္။ ဟိုဘက္က blogspot ကိုေတာ့ အရင္အတိုင္းပဲ http://cuttiepinkgold.blogspot.com လိပ္စာနဲ႔ ထားခဲ့ပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီဘက္က ဒိုမိန္းကို ျဖဳတ္ဖို႔အတြက္ setting ထဲကို ၀င္လို႔ မရေသးဘူး။ ရျပန္ေတာ့လည္း save လုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေက်းဇူးရွင္ ultrasurf က error ျပတယ္။ ႏိုင္ငံျခားက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ေယာက္ကို အကူအညီေတာင္းၿပီး ျဖဳတ္ခိုင္းၿပီးတာနဲ႔ ဒီဘေလာဂ့္ကို www.cuttiepinkgold.info နဲ႔လာရင္ ေရာက္ေအာင္ လုပ္ပါမယ္။ အဆင္မေျပတာေလးမ်ား ရွိခဲ့ရင္ေတာ့ သည္းခံၾကေစခ်င္ပါတယ္။</p><br/><br/>ေမးသမွ်ကို စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ရွင္းျပေပးတဲ့ <a href="http://smsy.mmwordpress.com">ကိုသႀကၤန္</a>ကို ေက်းဇူးသိပ္တင္ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-1942534540011616700?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-21509788616993677642009-01-19T09:13:00.000+06:302009-03-01T09:44:49.843+06:30<span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">ဇန္န၀ါရီလ….. </span><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">ခ်မ္းသည္၊ စိမ့္သည္၊ ေဆာင္းေႏွာင္းကာလ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေဆာင္းၾကြင္း ေဆာင္းက်န္မ်ားကို အစြမ္းကုန္ ခါခ်ေသာ အိပ္ရာထဲမယ္ ေကြးစရာ ေကာင္းလွသည့္ ရာသီလည္းျဖစ္သည္။ ေကာင္းကင္တြင္ တိမ္ကင္းစင္သည္။ ရာသီဥတု ၾကည္လင္သည္။ ၾကယ္တာရာမ်ား စံုလင္သည္။ ညိဳျပာညက္ေရာင္ ခြာညိဳပန္းပြင့္သည္။ ေရွးျမန္မာေခတ္က<span> </span>ျမင္းခင္းသဘင္ပြဲ က်င္းပရာလလည္း ျဖစ္သည္။ ဆယ့္ႏွစ္လရာသီ၏ အသာယာဆံုး လတစ္လထဲတြင္ တစ္လအပါအ၀င္ျဖစ္သည္။ </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">လြန္ခဲ့ေသာ (25) ႏွစ္ခန္႔က ထိုကဲ့ေသာ သာယာေသာ၊ ခ်မ္းေအးေသာ၊ ၾကယ္ေတြစံုေသာ ဇန္န၀ါရီလ၏ ညေနခင္းတစ္ခုမွာ ကၽြန္မ လူ႔ေလာကကို စတင္ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ မိန္းမ ျပာသို၊ ေယာက်ၤား၀ါဆိုလုိ႔ အဆိုရွိတဲ့အတိုင္း ျပာသိုလမွာ ေမြးတဲ့ မကာရ ရာသီဖြား ကၽြန္မဟာ နည္းနည္းေတာ့ ထူးသလိုလို ရူးသလိုလို ရွိခဲ့သားရွင္။ ကၽြန္မ ေနာက္သလိုလို၊ အတည္လိုလိုေျပာေနက် စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္။ 19 ရက္ေန႔ဖြားေတြဟာ ထူးျခားတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ (1) ဂဏန္းသမားေတြ မို႔လို႔ေလ။ (ဆိုင္လည္း မဆိုင္ဘူး)။ ေၾသာ္ ကၽြန္မက ဇန္န၀ါရီလ (19) ရက္ေန႔မွာ ေမြးတာကိုးရွင့္… ကိုယ္ေမြးတဲ့ရက္ကိုမွ ကိုယ္မထူးျခားဘူးေျပာရင္ ဘယ္ေန႔ကို ထူးျခားတယ္လို႔ ေျပာမလဲေနာ္။ ထားပါေတာ့.. ထိုကဲ့သို႔ ဇန္န၀ါရီ (ျပာသို) လတြင္ေမြးေသာ၊ မကာရ ရာသီဖြား ၾကာသပေတးသမီး ျဖစ္ေသာ၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတာင္ နားလည္ရခက္ေသာ၊ အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္ေသာ၊ အရြဲ႕တိုက္ျခင္းကို ၀ါသနာပါေသာ၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ လြန္ကဲတတ္ေသာ၊ ဘေလာဂ့္တစ္ကို ပိုင္ဆိုင္ေသာ ကၽြန္မဟာ ဒီေန႔ ဇန္န၀ါရီလ 19 ရက္ေန႔မွာေတာ့ 25 ႏွစ္တင္းတင္းကို ျပည့္သြားေလၿပီ။ ကိုသင္ကာ ေျပာသလို အပ်ိဳႀကီးစာရင္း ၀င္ၿပီေပါ့ေနာ္။ ဖိုးသူေတာ္ ေျပာသလို အပ်ိဳႀကီး ဖားဖားျဖစ္ၿပီ (ဖားဖားဆိုတာ ဘာလဲေတာ့ ကၽြန္မလည္း မေျပာတတ္) မဂ်စ္တို႔ မမီတို႔ ေျခရာနင္းရေတာ့မယ္ ထင္တယ္ရွင့္္….. :P</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">25 ႏွစ္မွာ အလုပ္နည္းနည္းပိုမ်ား လာတာကလြဲလို႔ ဘာမွ မထူးျခားပါဘူး။ 24 နဲ႔ 25 ၾကားဘယ္လို ျဖတ္သန္းခဲ့လဲ ဆိုတာကေတာ့ <a href="http://www.cuttiepinkgold.info/2008/12/reviewing-2008-and-welcoming-2009.html">ဒီပိုစ့္ကို </a>ဖတ္ရင္လည္း သိႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မက ႏွစ္အစမွာ ေမြးတာကိုးရွင့္။ ေၾသာ………. ထူးျခားတာေတာ့ တစ္ခုရွိတယ္….ကိုယ့္ဟာကိုယ္ မခ်စ္တတ္ဘူးလို႔ထင္ခဲ့တာ.. ခုမွ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ခ်စ္တတ္သြားမွန္း သိေတာ့တယ္။ (ေမးခြန္းေတြ လာမေမးနဲ႔ မေျပာဘူး)။</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေတာ့ ပိုေ၀းသြားတယ္… အြန္လိုင္းမွာခ်ည္းပဲ အခ်ိန္ကုန္ျဖစ္လို႔ ထင္တယ္။ မီဒီယာမွာသာ လုပ္ေနတာ… ဂ်ာနယ္ေလး၊ မဂၢဇင္းေလးေတာင္ ေကာက္မကိုင္ျဖစ္ဘူး…. ဒါလည္း အြန္လိုင္းေၾကာင့္ပဲ။ စာေတြ လိုက္ဖတ္ေနရတာထက္စာရင္.. အရင္ကထက္ Google ကိုပိုသံုးျဖစ္လာတယ္..။ ဒါေပမယ့္ စာအုပ္ေတြေတာ့ ပိုပို၀ယ္ျဖစ္တယ္… ဖတ္ၿပီးသားေတြေကာ၊ မဖတ္ရေသးတာေတြေကာ၊ ညီမေတြကို ေပးဖတ္ခ်င္လို႔။ ေသျခင္းတရားကို ဆင္ျခင္မိတယ္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဟုိေန႔ကလည္း ေရေ၀း ေရာက္လိုက္ေသးတာကိုး။ နာေရးတစ္ခုကို လိုက္ပို႔တာေလ။ ကၽြန္မ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေရေ၀းကို ေရာက္ဖူးတာပဲ။ အေလာင္းေတြလည္း ဆက္တိုက္ကို မီးသၿဂိဳဟ္ဖို႔ လာေနၾကတာပဲ။ ကိုယ့္အလွည့္လည္း တစ္ေန႔ေရာက္လာမွာေပါ့။</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">ေမြးေန႔မေရာက္ခင္ကတည္းက 3 ရက္ေလာက္ အလိုကတည္းက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ဖုန္းဆက္တယ္။ အေစာဆံုး Wish လုပ္တဲ့သူ ျဖစ္ခ်င္လို႔တဲ့။ ေနာက္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က Birthday Card ပို႔တယ္.. ငါ အေစာဆံုး မဟုတ္လားတဲ့။ ေနာက္က်သြားၿပီကြယ္ လို႔။ မေန႔ကတည္းက ႀကိဳဆုေတာင္းေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္။ မေန႔ကဆို အိမ္ကလူေတြ ည 12 နာရီေက်ာ္တဲ့အထိ မအိပ္ပဲေစာင့္ၿပီး Happy Birthday လုပ္ၾကတယ္။ ေပ်ာ္လိုက္တာ။ ဖိုးသူေတာ္နဲ႔ ကိုမ်က္စိက ေမြးေန႔အႀကိဳဆိုၿပီး စားေသာက္၀ိုင္းေလး လုပ္ေပးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ရီရေသးတယ္။ ဖိုးသူေတာ္က သူတို႔ေသာက္ေနက် ေျမနီကုန္းက ဆိုင္ကို သိတယ္မဟုတ္လားတဲ့။ အဲဒီကိုပဲ လာခဲ့လိုက္ေျပာေတာ့ ကၽြန္မကလည္း အိုေကဆိုၿပီး ကိုညီလင္းဆက္နဲ႔ တူတူသြားၾကတယ္။ သူကလည္း ရံုးကိုေရာက္ေနေတာ့ အေဖာ္ရသြားတာေပါ့။ ေျမနီကုန္းလည္းေရာက္ေရာ ဆိုင္ကုိ ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ ဒီဆိုင္လားမသိဘူး ဆိုၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ၀င္ထိုင္ၾကပါေရာ။ အဲလိုနဲ႔ ကၽြန္မ Star Cola ေသာက္တယ္၊ သူက ပါ၀ါ ေသာက္ၿပီး စကားမ်ားရင္း ထိုင္ေစာင့္ၾကတာေပါ့။ အရက္ဆိုင္မွာေနာ္.. အေအးေတြ ထိုင္ေသာက္ေနၾကတာ</span><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;" lang="MY">။ အ</span><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">ဲလိုနဲ႔ 15 မိနစ္ေလာက္ ၾကတဲ့အထိ ဘယ္သူမွ ေပၚမလာဘူး။ ညည္းကို ခ်ိန္းထားတာ ေသေကာ ေသခ်ာရဲ႕လားဟာ၊ ဆိုင္မ်ားမွားေနလား ဆိုၿပီး ေျပာေနတုန္းမွာပဲ ဖိုးသူေတာ္ကို လွမ္းေတြ႔လိုက္တယ္။ ဟာ.. ဘာလို႔ဒီမွာထိုင္ေနၾကတာတုန္း.. ထိုင္ေနက်ဆိုင္ပါဆို မသိဘူးလားတဲ့။ ထိုင္ေနက်က ဒီဆိုင္ေလး မဟုတ္ဘူးလားလို႔လည္း ေျပာေရာ ေနအံုးဆိုၿပီး ဖိုးသူေတာ္က ဟိုဘက္ခဏ ထြက္သြားလိုက္တယ္။ ခဏေနေတာ့ ျပန္လာၿပီး ကိုမ်က္စိေတာင္ မွာထားႏွင့္ၿပီး ေရာက္ၿပီးေနလို႔တဲ့ ကၽြန္မတို႔ကို ျပန္လာေခၚတာ။ အဲလိုနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ရွက္ ရွက္နဲ႔ အရက္ဆိုင္မွာ အေအးေသာက္ၿပီး ဖိုးသူေတာ္ေနာက္ကို လိုက္ၾကေလသတည္းေပါ့။ ရီလိုက္ၾကတာ.. အရက္ဆိုင္မွာ အေအးမွာေသာက္တာကို။ ဆိုင္ေလး တစ္ခါပဲ မွားမိပါတယ္.. ေျပာလို႔ကို မၿပီးေတာ့ဘူး။ ကိုညီလင္းဆက္၊ ကိုမ်က္စိ၊ ဖိုးသူေတာ္၊ ေအာင္မ်ိဳးဟန္ တို႔လာၾကတယ္။ သူတို႔က ထိုင္ေသာက္.. ကၽြန္မကေတာ့ ထိုင္စားေပါ့။ ကိုေဂါက္ကလည္း ခါးနာေနတယ္၊ တိုလီကလည္း မအားဘူးတဲ့။ စိုးေဇယ်ကိုလည္း ခ်ိတ္လို႔ မရေတာ့ 5 ေယာက္ထဲနဲ႔ပဲ ပြဲစည္လိုက္ၾကတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ေမြးေန႔မေရာက္ခင္ကတည္းက ေမြးေန႔အေငြ႔ အသက္ေတြလႊမ္းၿခံဳလို႔….။ ကိုေနဘုန္းလတ္ကို သတိရတယ္။ မမီကိုလည္း လြမ္းမိတယ္။ ဘာညာကလည္း ေပၚမလာဘူး။ မႏွစ္တုန္းကဆို ဖိုးခ်မ္းတို႔၊ မ်ိဳးေက်ာ္ထြန္းတို႔လည္း ပါၾကေသးတယ္။</span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;"> </span></p><br/><p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;font-family:Zawgyi-One;">အစတုန္းကေတာ့ ေမြးေန႔ အမွတ္တရ အေနနဲ႔ Feeling 25 ဆိုၿပီး ေတြးမိသမွ်ေလး ခ်ေရးမလို႔ပဲ။ ေတြးမိတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားသြားေတာ့ မွတ္တမ္းတင္လို႔ မလိုက္ႏိုင္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ ဘာရယ္ ညာရယ္ မဟုတ္တဲ့ ကေပါက္တိ ကေပါက္ခ်ာ ဒီလိုဟာေလးပဲ ေရးလိုက္ပါတယ္။ ဒီလိုပါပဲ.. ေမြးေန႔ေရာက္လာေတာ့လည္း အသက္တစ္ႏွစ္ပိုႀကီးသြားတာေပါ့။ ဘ၀အတြက္ေတာ့ ပ်င္းတာေလးကိုေလွ်ာ့ၿပီး ေတာ္ေတာ္ႀကိဳးစားရအံုးမယ္။ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္.. ပိုက္ဆံေတြ၊ အခ်စ္ေတြ၊ အလိုရမၼက္ေတြ ဆိုတာ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ေလာက္ အေရးမႀကီးဘူး။ စိတ္ဆိုတာ ထားတတ္ရင္လည္း ခ်မ္းသာေနတာပဲ။</span></p><br/><br/><div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-2150978861699367764?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-39073429123675373162009-01-19T08:43:00.001+06:302009-01-19T08:43:02.825+06:30<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CUser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><style> &lt;!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:&quot;Arial Unicode MS&quot;; panose-1:2 11 6 4 2 2 2 2 2 4; mso-font-charset:128; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1 -369098753 63 0 4129279 0;} @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} @font-face {font-family:&quot;\@Arial Unicode MS&quot;; panose-1:2 11 6 4 2 2 2 2 2 4; mso-font-charset:128; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1 -369098753 63 0 4129279 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:&quot;&quot;; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:&quot;Times New Roman&quot;; mso-fareast-font-family:&quot;Times New Roman&quot;; mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;; mso-bidi-language:AR-SA;} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --&gt; </style> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt; font-family: Zawgyi-One;">ဇန္န၀ါရီလ….. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt; font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt; font-family: Zawgyi-One;">ခ်မ္းသည္၊ စိမ့္သည္၊ ေဆာင္းေႏွာင္းကာလ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေဆာင္းၾကြင္း ေဆာင္းက်န္မ်ားကို အစြမ္းကုန္ ခါခ်ေသာ အိပ္ရာထဲမယ္ ေကြးစရာ ေကာင္းလွသည့္ ရာသီလည္းျဖစ္သည္။ ေကာင္းကင္တြင္ တိမ္ကင္းစင္သည္။ ရာသီဥတု ၾကည္လင္သည္။ ၾကယ္တာရာမ်ား စံုလင္သည္။ ညိဳျပာညက္ေရာင္ ခြာညိဳပန္းပြင့္သည္။ ေရွးျမန္မာေခတ္က<span style="">&nbsp; </span>ျမင္းခင္းသဘင္ပြဲ က်င္းပရာလလည္း ျဖစ္သည္။ ဆယ့္ႏွစ္လရာသီ၏ အသာယာဆံုး လတစ္လထဲတြင္ တစ္လအပါအ၀င္ျဖစ္သည္။ </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt; font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt; font-family: Zawgyi-One;">လြန္ခဲ့ေသာ (25) ႏွစ္ခန္႔က ထိုကဲ့ေသာ သာယာေသာ၊ ခ်မ္းေအးေသာ၊ ၾကယ္ေတြစံုေသာ ဇန္န၀ါရီလ၏ ညေနခင္းတစ္ခုမွာ ကၽြန္မ လူ႔ေလာကကို စတင္ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ မိန္းမ ျပာသို၊ ေယာက်ၤား၀ါဆိုလုိ႔ အဆိုရွိတဲ့အတိုင္း ျပာသိုလမွာ ေမြးတဲ့ မကာရ ရာသီဖြား ကၽြန္မဟာ နည္းနည္းေတာ့ ထူးသလိုလို ရူးသလိုလို ရွိခဲ့သားရွင္။ ကၽြန္မ ေနာက္သလိုလို၊ အတည္လိုလိုေျပာေနက် စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္။ 19 ရက္ေန႔ဖြားေတြဟာ ထူးျခားတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ (1) ဂဏန္းသမားေတြ မို႔လို႔ေလ။ (ဆိုင္လည္း မဆိုင္ဘူး)။ ေၾသာ္ ကၽြန္မက ဇန္န၀ါရီလ (19) ရက္ေန႔မွာ ေမြးတာကိုးရွင့္… ကိုယ္ေမြးတဲ့ရက္ကိုမွ ကိုယ္မထူးျခားဘူးေျပာရင္ ဘယ္ေန႔ကို ထူးျခားတယ္လို႔ ေျပာမလဲေနာ္။ ထားပါေတာ့.. ထိုကဲ့သို႔ ဇန္န၀ါရီ (ျပာသို) လတြင္ေမြးေသာ၊ မကာရ ရာသီဖြား ၾကာသပေတးသမီး ျဖစ္ေသာ၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတာင္ နားလည္ရခက္ေသာ၊ အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္ေသာ၊ အရြဲ႕တိုက္ျခင္းကို ၀ါသနာပါေသာ၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ လြန္ကဲတတ္ေသာ၊ ဘေလာဂ့္တစ္ကို ပိုင္ဆိုင္ေသာ ကၽြန္မဟာ ဒီေန႔ ဇန္န၀ါရီလ 19 ရက္ေန႔မွာေတာ့ 25 ႏွစ္တင္းတင္းကို ျပည့္သြားေလၿပီ။ ကိုသင္ကာ ေျပာသလို အပ်ိဳႀကီးစာရင္း ၀င္ၿပီေပါ့ေနာ္။ ဖိုးသူေတာ္ ေျပာသလို အပ်ိဳႀကီး ဖားဖားျဖစ္ၿပီ (ဖားဖားဆိုတာ ဘာလဲေတာ့ ကၽြန္မလည္း မေျပာတတ္) မဂ်စ္တို႔ မမီတို႔ ေျခရာနင္းရေတာ့မယ္ ထင္တယ္ရွင့္္….. :P</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt; font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt; font-family: Zawgyi-One;">25 ႏွစ္မွာ အလုပ္နည္းနည္းပိုမ်ား လာတာကလြဲလို႔ ဘာမွ မထူးျခားပါဘူး။ 24 နဲ႔ 25 ၾကားဘယ္လို ျဖတ္သန္းခဲ့လဲ ဆိုတာကေတာ့ <a href="http://www.cuttiepinkgold.info/2008/12/reviewing-2008-and-welcoming-2009.html">ဒီပိုစ့္ကို </a>ဖတ္ရင္လည္း သိႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မက ႏွစ္အစမွာ ေမြးတာကိုးရွင့္။ ေၾသာ………. ထူးျခားတာေတာ့ တစ္ခုရွိတယ္….ကိုယ့္ဟာကိုယ္ မခ်စ္တတ္ဘူးလို႔ထင္ခဲ့တာ.. ခုမွ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ခ်စ္တတ္သြားမွန္း သိေတာ့တယ္။ (ေမးခြန္းေတြ လာမေမးနဲ႔ မေျပာဘူး)။</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt; font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt; font-family: Zawgyi-One;">သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေတာ့ ပိုေ၀းသြားတယ္… အြန္လိုင္းမွာခ်ည္းပဲ အခ်ိန္ကုန္ျဖစ္လို႔ ထင္တယ္။ မီဒီယာမွာသာ လုပ္ေနတာ… ဂ်ာနယ္ေလး၊ မဂၢဇင္းေလးေတာင္ ေကာက္မကိုင္ျဖစ္ဘူး…. ဒါလည္း အြန္လိုင္းေၾကာင့္ပဲ။ စာေတြ လိုက္ဖတ္ေနရတာထက္စာရင္.. အရင္ကထက္ Google ကိုပိုသံုးျဖစ္လာတယ္..။ ဒါေပမယ့္ စာအုပ္ေတြေတာ့ ပိုပို၀ယ္ျဖစ္တယ္… ဖတ္ၿပီးသားေတြေကာ၊ မဖတ္ရေသးတာေတြေကာ၊ ညီမေတြကို ေပးဖတ္ခ်င္လို႔။ ေသျခင္းတရားကို ဆင္ျခင္မိတယ္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဟုိေန႔ကလည္း ေရေ၀း ေရာက္လိုက္ေသးတာကိုး။ နာေရးတစ္ခုကို လိုက္ပို႔တာေလ။ ကၽြန္မ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေရေ၀းကို ေရာက္ဖူးတာပဲ။ အေလာင္းေတြလည္း ဆက္တိုက္ကို မီးသၿဂိဳဟ္ဖို႔ လာေနၾကတာပဲ။ ကိုယ့္အလွည့္လည္း တစ္ေန႔ေရာက္လာမွာေပါ့။</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt; font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt; font-family: Zawgyi-One;">ေမြးေန႔မေရာက္ခင္ကတည္းက 3 ရက္ေလာက္ အလိုကတည္းက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ဖုန္းဆက္တယ္။ အေစာဆံုး Wish လုပ္တဲ့သူ ျဖစ္ခ်င္လို႔တဲ့။ ေနာက္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က Birthday Card ပို႔တယ္.. ငါ အေစာဆံုး မဟုတ္လားတဲ့။ ေနာက္က်သြားၿပီကြယ္ လို႔။ မေန႔ကတည္းက ႀကိဳဆုေတာင္းေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္။ မေန႔ကဆို အိမ္ကလူေတြ ည 12 နာရီေက်ာ္တဲ့အထိ မအိပ္ပဲေစာင့္ၿပီး Happy Birthday လုပ္ၾကတယ္။ ေပ်ာ္လိုက္တာ။ ဖိုးသူေတာ္နဲ႔ ကိုမ်က္စိက ေမြးေန႔အႀကိဳဆိုၿပီး စားေသာက္၀ိုင္းေလး လုပ္ေပးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ရီရေသးတယ္။ ဖိုးသူေတာ္က သူတို႔ေသာက္ေနက် ေျမနီကုန္းက ဆိုင္ကို သိတယ္မဟုတ္လားတဲ့။ အဲဒီကိုပဲ လာခဲ့လိုက္ေျပာေတာ့ ကၽြန္မကလည္း အိုေကဆိုၿပီး ကိုညီလင္းဆက္နဲ႔ တူတူသြားၾကတယ္။ သူကလည္း ရံုးကိုေရာက္ေနေတာ့ အေဖာ္ရသြားတာေပါ့။ ေျမနီကုန္းလည္းေရာက္ေရာ ဆိုင္ကုိ ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ ဒီဆိုင္လားမသိဘူး ဆိုၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ၀င္ထိုင္ၾကပါေရာ။ အဲလိုနဲ႔ ကၽြန္မ Star Cola ေသာက္တယ္၊ သူက ပါ၀ါ ေသာက္ၿပီး စကားမ်ားရင္း ထိုင္ေစာင့္ၾကတာေပါ့။ အရက္ဆိုင္မွာေနာ္.. အေအးေတြ ထိုင္ေသာက္ေနၾကတာ</span><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Arial Unicode MS&quot;;" lang="MY">။ အ</span><span style="font-size: 10pt; font-family: Zawgyi-One;">ဲလိုနဲ႔ 15 မိနစ္ေလာက္ ၾကတဲ့အထိ ဘယ္သူမွ ေပၚမလာဘူး။ ညည္းကို ခ်ိန္းထားတာ ေသေကာ ေသခ်ာရဲ႕လားဟာ၊ ဆိုင္မ်ားမွားေနလား ဆိုၿပီး ေျပာေနတုန္းမွာပဲ ဖိုးသူေတာ္ကို လွမ္းေတြ႔လိုက္တယ္။ ဟာ.. ဘာလို႔ဒီမွာထိုင္ေနၾကတာတုန္း.. ထိုင္ေနက်ဆိုင္ပါဆို မသိဘူးလားတဲ့။ ထိုင္ေနက်က ဒီဆိုင္ေလး မဟုတ္ဘူးလားလို႔လည္း ေျပာေရာ ေနအံုးဆိုၿပီး ဖိုးသူေတာ္က ဟိုဘက္ခဏ ထြက္သြားလိုက္တယ္။ ခဏေနေတာ့ ျပန္လာၿပီး ကိုမ်က္စိေတာင္ မွာထားႏွင့္ၿပီး ေရာက္ၿပီးေနလို႔တဲ့ ကၽြန္မတို႔ကို ျပန္လာေခၚတာ။ အဲလိုနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ရွက္ ရွက္နဲ႔ အရက္ဆိုင္မွာ အေအးေသာက္ၿပီး ဖိုးသူေတာ္ေနာက္ကို လိုက္ၾကေလသတည္းေပါ့။ ရီလိုက္ၾကတာ.. အရက္ဆိုင္မွာ အေအးမွာေသာက္တာကို။ ဆိုင္ေလး တစ္ခါပဲ မွားမိပါတယ္.. ေျပာလို႔ကို မၿပီးေတာ့ဘူး။ ကိုညီလင္းဆက္၊ ကိုမ်က္စိ၊ ဖိုးသူေတာ္၊ ေအာင္မ်ိဳးဟန္ တို႔လာၾကတယ္။ သူတို႔က ထိုင္ေသာက္.. ကၽြန္မကေတာ့ ထိုင္စားေပါ့။ ကိုေဂါက္ကလည္း ခါးနာေနတယ္၊ တိုလီကလည္း မအားဘူးတဲ့။ စိုးေဇယ်ကိုလည္း ခ်ိတ္လို႔ မရေတာ့ 5 ေယာက္ထဲနဲ႔ပဲ ပြဲစည္လိုက္ၾကတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ေမြးေန႔မေရာက္ခင္ကတည္းက ေမြးေန႔အေငြ႔ အသက္ေတြလႊမ္းၿခံဳလို႔….။ ကိုေနဘုန္းလတ္ကို သတိရတယ္။ မမီကိုလည္း လြမ္းမိတယ္။ ဘာညာကလည္း ေပၚမလာဘူး။ မႏွစ္တုန္းကဆို ဖိုးခ်မ္းတို႔၊ မ်ိဳးေက်ာ္ထြန္းတို႔လည္း ပါၾကေသးတယ္။</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt; font-family: Zawgyi-One;">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt; font-family: Zawgyi-One;">အစတုန္းကေတာ့ ေမြးေန႔ အမွတ္တရ အေနနဲ႔ Feeling 25 ဆိုၿပီး ေတြးမိသမွ်ေလး ခ်ေရးမလို႔ပဲ။ ေတြးမိတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားသြားေတာ့ မွတ္တမ္းတင္လို႔ မလိုက္ႏိုင္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ ဘာရယ္ ညာရယ္ မဟုတ္တဲ့ ကေပါက္တိ ကေပါက္ခ်ာ ဒီလိုဟာေလးပဲ ေရးလိုက္ပါတယ္။ ဒီလိုပါပဲ.. ေမြးေန႔ေရာက္လာေတာ့လည္း အသက္တစ္ႏွစ္ပိုႀကီးသြားတာေပါ့။ ဘ၀အတြက္ေတာ့ ပ်င္းတာေလးကိုေလွ်ာ့ၿပီး ေတာ္ေတာ္ႀကိဳးစားရအံုးမယ္။ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္.. ပိုက္ဆံေတြ၊ အခ်စ္ေတြ၊ အလိုရမၼက္ေတြ ဆိုတာ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ေလာက္ အေရးမႀကီးဘူး။ စိတ္ဆိုတာ ထားတတ္ရင္လည္း ခ်မ္းသာေနတာပဲ။</span></p> <div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-3907342912367537316?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-86610856868772320162009-01-15T18:10:00.000+06:302009-03-01T09:44:49.818+06:30<span class="zawgyi">၀မ္းသာ ျဖစ္ရတယ္<br/>Written by ေနဇင္လတ္<br/>Wednesday, 24 December 2008 11:39 </span><br/><br/>နာဂစ္မုန္တိုင္း ဒဏ္ရဲ႔ အ႐ွိန္က မေသေသးေတာ႔ ဒုကၡ ေရာက္ေနတဲ႔ သူေတြကို တတ္ႏိုင္တဲ႔ ဘက္ကေန ဆက္ကူၾကဖို႔ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ သူ႔ရည္႐ြယ္ခ်က္က ေကာင္း တယ္။ အပ်က္ပ်က္ အယြင္းယြင္း ျဖစ္သြားတဲ့ ဧရာ၀တီတိုင္းက လူငယ္ ေက်ာင္းသားေလးေတြကို သူကြၽမ္းက်င္တဲ႔ ပညာေရး လိုင္းဘက္က ျဖည္႔ဆည္းဖို႔၊ သူ ေတာ္ေတာ္ ဒုကၡခံၿပီး အႀကိမ္မ်ားစြာ ေရာက္ခဲ့တယ္နဲ႔ တူတယ္။ ဘေမာင္ေတာင္မွ ၂ ေခါက္ပဲ ေရာက္ျဖစ္တယ္။<br/><br/>ဟိုကလာလည္းထည့္၊ ဒီကလာလည္းထည့္နဲ႔ တဘိုင္းဘိုင္း ထည့္လိုက္ ရလို႔ ဘေမာင္တို႔ ဆရာ ဦးေအးေက်ာ္နဲ႔ ေတြ႔တဲ့ အခ်ိန္က် ေတာ္ေတာ္ပန္းသြားၿပီ။ ေငြအေနနဲ႔ ငါးသိန္းေလာက္ပဲ ထည့္ႏိုင္ေတာ႔တယ္။ ဒါေပမယ့္ ပညာဒါန အေနနဲ႔ ကေတာ႔ လိုတဲ့ေနရာမွာ သံုးဖို႔ လက္ခံလိုက္တယ္။ ခရီးေတာ့ သိပ္ မထြက္ႏိုင္ဘူးေပါ႔။<br/><br/>"ဆရာေရ ဆရာ ေဒါက္တာ ေအာင္ထြန္းသက္နဲ႔ Leadership Skills ေခါင္းစဥ္မွာ တြဲေျပာဖို႔ စီစဥ္လိုက္ၿပီ။ IBC မွာ၊ နာဂစ္ ရန္ပံုေငြေပါ႔"<br/><br/>ဘေမာင္ လက္ခံ လိုက္ပါတယ္။ ဆရာ ေဒါက္တာေအာင္ထြန္းသက္ ဆိုတာ ပါေမာကၡတစ္ဦး၊ စီးပြားေရး တကၠသိုလ္က UN ၀န္ထမ္းေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကို ႏွစ္ေပါင္း ဆယ္နဲ႔ ခ်ီၿပီး ေလ႔က်င္႔ ေပးေနတဲ႔သူ၊ ျမန္မာျပည္ မွာလည္း အဲဒီ အလုပ္႐ံု ေဆြးေႏြးပြဲေတြကို အႀကိမ္ေရ အမ်ားဆံုး ေျပာေနတဲ႔သူ၊ ပညာေရာ၊ သမၻာေရာ ႀကီးသူ တစ္ဦးပါ။ စကား၀ိုင္း ေဆြးေႏြးပြဲ၊ အလုပ္႐ံု ေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာ Speaker အျဖစ္ "ေပါက္" သူတစ္ဦးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ Leadership Skills ဆိုေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ ကြၽမ္းက်င္မႈ။ အရည္ အေသြးေပါ့။ ေျပာရတဲ႔ အပိုင္းက ဘေမာင္ အတြက္ ျပႆနာ သိပ္မ႐ွိဘူး။ သီအိုရီနဲ႔ စီးပြားေရး နယ္ထဲမွာ ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္ လုပ္လာတဲ႔ ႏိုင္ငံတကာ အေတြ႔ အၾကံဳေတြကို ထည့္ေျပာသြားရင္ ကိစၥ ၿပီးတယ္။ စိတ္ပူလိုက္တာက လူတစ္ဦး လက္မွတ္ခ ေလးေသာင္း ဆိုတာပဲ။ ဘေမာင္တို႔ အဲဒီေလာက္ အထိ အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီလား၊ ေလးေသာင္း ေလာက္ေပးၿပီး နားေထာင္ဖို႔ အဆင္သင္႔ ျဖစ္ၿပီလားလို႔ စိတ္ေတာ႔ နည္းနည္း ပူမိတယ္။ အမွတ္မမွားရင္ အျမင္႔ဆံုးေၾကးလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ ဦးေအးေက်ာ္ကိုေတာ႔ ဖြင္႔မေျပာျဖစ္ ပါဘူးေလ။<br/>ဘေမာင္ စိုးရိမ္တာ လြဲသြားတယ္။"တြတ္ပီ" ျဖစ္သြားတယ္ေပါ႔။<br/>ဦးေအးေက်ာ္ သတ္မွတ္တဲ႔ ကန္႔သတ္ အေရအတြက္ထက္ ေတာင္းဆိုမႈက ႏွစ္ဆေလာက္ ျဖစ္ေနတာ အနားနီးေတာ႔ သိလိုက္ရတယ္။<br/><br/>ဘာပဲေျပာေျပာ စီးပြားေရးေတြ တြန္႔ဆုတ္ေနတဲ့ ကာလမွာ အဲဒီ ေတာင္းဆိုမႈဟာ အလားအလာေကာင္း တစ္ခုပါလား ဆိုၿပီး ဘေမာင္ ၀မ္းသာ မိတယ္။ ၀မ္းသာျဖစ္ရတယ္ေပါ့။ ပါေမာကၡေဒါက္တာေအာင္ထြန္းသက္က Leadership Intelligence ဆိုတဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေပၚမွာ ပထမေန႔ နံနက္ပိုင္း ေျပာသြားတယ္။ ဘေမာင္က 24th မနက္ပိုင္းမွာ Leadership in Action ဆိုၿပီး လက္ေတြ႔ ေခါင္းေဆာင္မႈ အပိုင္းကို ေျပာျဖစ္တယ္။ ဦးေအးေက်ာ္က ေခါင္းေဆာင္မႈ အေပၚ သူ႔အျမင္ဘက္က တင္ျပၿပီး Group Actiivity ေတြနဲ႔ အနားသိမ္းေပးရွာတယ္။ အစီအစဥ္ ေကာင္းတယ္။<br/><br/>ေဆြးေႏြးပြဲ အၿပီး ေမးၾကတဲ့ ေမးခြန္းေတြကလည္း စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ အဆင့္အတန္း အျမင့္ႀကီးေတြ မဟုတ္တာေတာင္မွ အဆင့္ မနိမ့္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီ အတြက္လည္း ၀မ္းသာရပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ငါးလုပ္ငန္း အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ဦးလွေမာင္ေ႐ႊ တို႔ရဲ႔ ႏွစ္ပတ္ တစ္ႀကိမ္ ပံုမွန္ စီစဥ္ေနတဲ့ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ ေဆြးေႏြးပြဲေတြရဲ႔ အေထာက္အကူက လူငယ္၊ လူလတ္၊ လူႀကီး တခ်ဳိ႕ကို အျမင္ ဖြင့္ေပးျဖစ္ခဲ့တဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြလည္း ပါတယ္။သူတို႔ ကိုယ္တိုင္က လိုလိုခ်င္ခ်င္ ေလ႔လာ မွတ္သား ထားတတ္ၾကတဲ့ အေျခခံ အရည္အခ်င္းေၾကာင့္လည္း ပါပါတယ္။<br/><br/>ေခါင္းေဆာင္ (Leader) လို႔ေျပာရင္ တခ်ဳိ႔က အျမင့္ႀကီး လွမ္းေတြးေလ႔ ရွိၾကတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ႏွစ္ေယာက္ တစ္ပိုင္းရွိတဲ႔ မိသားစုမွာလည္း ေခါင္း ေဆာင္ရွိတယ္။ ဆယ့္ေလးငါးေယာက္ေလာက္နဲ႔ ကုမၸဏီမွာလည္း ေခါင္းေဆာင္ရွိတယ္။ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး၊ လူမႈေရး၊ ဘာသာေရး က႑စံုမွာလည္း ေခါင္းေဆာင္ေတြ ႐ွိၾကပါတယ္။ ဘေမာင္တို႔ အေလးအနက္ထား ေျပာတာက စီးပြားေရးဘက္က ေခါင္းေဆာင္ေတြ အေၾကာင္း၊ သူတို႔ရဲ႔ အရည္ အေသြး၊ ကြၽမ္းက်င္မႈ ဘယ္ေလာက္ ရွိရမယ္ ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္း။<br/><br/>Globalization အေၾကာင္း ဘေမာင္ ရွင္းျပတယ္။ ကမၻာဆန္မႈက အေနာက္နဲ႔ အေရွ႕၊ ကမၻာ႔အေပၚျခမ္း ေအာက္ျခမ္း ယဥ္ေက်းမႈကအစ အျမင္ အသိေတြ အကူးအလူးေၾကာင့္ မဖြံ႔ၿဖိဳး ေသးတဲ႔ ႏိုင္ငံေတြက စီးပြားေရးေခါင္း ေဆာင္ေတြ ကိုယ္႔ေပတံနဲ႔ ကိုယ္တိုင္းလို႔ မရေတာ႔ဘူး။ အဲဒီ ကမၻာဆန္မႈက အရည္အေသြး နည္းတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ဆြဲတင္ သြားတယ္။<br/><br/>၁၉၂၀ ေလာက္မွာ Globalization သိသာလာတယ္။ ၁၉၅၀ ေလာက္က်ေတာ႔ ႏိုင္ငံ ၂၀ ေလာက္ ပါလာၿပီး ၁၉၇၀ မွာ ႏိုင္ငံေပါင္း ၄၀နဲ႔ အခု ဆိုရင္ ႏိုင္ငံေပါင္း ၁၈၀ နီးပါး ကမၻာဆန္ျခင္းရဲ႕ ေရစီးထဲ ေမ်ာပါ သြားၾကၿပီ။ ကမၻာမွာ စုစုေပါင္း ႏုိင္ငံ ၂၀၀ ေလာက္ပဲ ႐ွိတယ္။ ႏိုင္ငံေပါင္း ၁၈၀ ေလာက္ ကမၻာဆန္တယ္ ဆိုတဲ႔ ေနရာမွာ ႏိုင္ငံတိုင္း အျပည္႔အ၀ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ တခ်ဳိ႕နည္းနည္း၊ တခ်ဳိ႕မ်ားမ်ား သက္ေရာက္မႈေတြကို ျငင္းမရဘဲ လက္ခံ လိုက္ရတယ္။<br/><br/>ကမၻာဆန္တဲ့ ေရစီးေၾကာင္းမွာ Change ဆိုတဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြ အမ်ားႀကီး ပါလာပါတယ္၊ Hamburger ကအစ နည္းပညာ၊ အေတြးအေခၚ၊ အသံုး အေဆာင္ အမ်ားႀကီး ပဲေပါ့။ အားလံုးကိုေတာ႔ ျငင္းဆန္လို႔ မရဘူး။ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ စိတ္အေထြေထြမွာ ယူသင္႔တာယူ၊ ပယ္သင္႔တာပဲ ပယ္လို႔ရမယ္။ ျခံဳငံုၿပီးေတာ႔ ကမၻာဆန္မႈရဲ႔ သက္ေရာက္ျခင္း (Impact) အေပၚ ဘယ္လို မွတ္ခ်က္ေပးၾကသလဲဆိုရင္...<br/><br/>'You learn to change rather than becoming a victim of change' ဆိုတဲ႔ အေျပာင္းအလဲေပၚမွာ သင္ခန္းစာ ယူၿပီး လိုက္ပါမလား။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ အေျပာင္းအလဲရဲ႔ သားေကာင္ အျဖစ္ ခံမလားလို႔ ဆိုလိုတာပါ။ တိုးတက္ဖို႔ ႐ွာၾကံၾကတဲ့ သူေတြကေတာ႔ သားေကာင္အျဖစ္ ဘယ္ခံပါ႔မလဲေလ။<br/><br/>ေခါင္းေဆာင္၊ ေခါင္းေဆာင္မႈ (Leader-Leadership) ကို ခပ္တိုတို နားလည္ေအာင္ သည္လိုလည္း ေျပာၾကေလရဲ႔။<br/><br/>Previous learning, experiences and influence.<br/><br/>အတိတ္က ေလ့လာခဲ့မႈ၊ အေတြ႔ အၾကံဳနဲ႔ တစ္ဖက္ကို လႊမ္းမိုးႏိုင္မႈေပါ႔။ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းေတြက သူတို႔ ေျပာတာကို ျဖစ္ေအာင္လုပ္လို႔ ရွိၾကတယ္။ အေျပာတျခား အလုပ္တျခား မဟုတ္ဘူး။ မုသားမပါ၊ လကၤာ မေခ်ာ နဲ႔ေတာ႔ မေရာေစခ်င္ဘူးေပါ့။ Leaders practice what the preach တဲ့။<br/>ေခါင္းေဆာင္ေတြကို အရင္က သီးျခား လူတန္းစားလို႔ သေဘာထား ခဲ့တဲ့ အယူအဆ ရွိဖူးတယ္။ အခုေခတ္မွာ မဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ Leaders, as members ဆိုတဲ႔ အဖြဲ႔၀င္ေတြနဲ႔ တသားတည္း က်သြားၿပီ။ ေခါင္းေဆာင္ဟာ သီးျခား ျဖစ္ခဲ႔ရင္ အာဏာရွင္ ဆန္သြား ႏိုင္လို႔ပါ။ ၿပီးေတာ႔ Leader ေတြဟာ Responsibility ဆိုတဲ့ တာ၀န္ယူမႈ၊ Accountability ဆိုတဲ့ တာ၀န္ခံမႈေတြ ကိုလည္း မျငင္းဆန္ရပါဘူး။ တခ်ဳိ႕က လုပ္ငန္း အတြက္ တာ၀န္ယူ တတ္ၾက ေပမယ့္ ရလဒ္ အေပၚ တာ၀န္ မခံခ်င္ဘူး။ ဥပမာ ကုမၸဏီက အႀကီးအက်ယ္ ႐ႈံးရင္ တာ၀န္ခံလို႔ ႏုတ္ထြက္ေပးလိုက္ ရတာမ်ဳိးေပါ့။ ကိုယ္႔ကိုယ္က်ိဳးထက္ အမ်ား အက်ိဳးကို ပိုၿပီး ေလးစားတဲ့ သေဘာလည္း ျဖစ္တယ္။<br/><br/>အရင္ ေခါင္းေဆာင္ေတြက တာ၀န္ လႊဲေျပာင္းယူလို႔ ရွိရင္ Commitment ဆိုတဲ့ ကတိစကား သိပ္မေပး ရဲၾကဘူး။ အခုေခတ္ ေခါင္းေဆာင္ေတြက "ဘာျဖစ္ေစ ရပါ႔မယ္" ဆိုတဲ႔ ကတိ စကားကို ရဲရဲႀကီး ေပးေလ႔႐ွိၾကတာ ယဥ္ေက်းမႈ တစ္ခုလို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရၿပီ။ CEO ထဲမွာ ဘေမာင္ သေဘာက်တဲ႔ Carlos Ghson ဆိုရင္ နစ္ဆန္း ေမာ္ေတာ္ကား ကုမၸဏီႀကီးကို လႊဲယူေတာ႔ အေႂကြး ပါလာတဲ႔ (US$ 2.4 bil) ကို ၂ ႏွစ္ အတြင္း ျပန္ဆပ္မယ္ ဆိုတဲ့ ကတိစကား နဲ႔ တာ၀န္ကို လက္ခံခဲ့တယ္။ သူေျပာခဲ့တဲ့ အတိုင္း လုပ္ျပခဲ့တယ္။ ျမန္မာ႔ စီးပြားေရး ေလာကမွာ အဲသလို လူမ်ိဳး အမ်ားႀကီး ရွိေစခ်င္တယ္။<br/>ေနာက္ရွိေသးတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ရွိသင္႔တဲ႔ ေနရာနဲ႔တာ၀န္၊ Position ေပါ့။ အရင္ ပံုစံေဟာင္းမွာ ေခါင္းေဆာင္ ဆိုတာ ဦးေဆာင္သူျဖစ္လို႔ ျမားရဲ႕ထိပ္ မွာ ႐ွိသင့္တယ္ ဆိုတဲ့ အယူအဆနဲ႔ ဘာလုပ္လုပ္ ေခါင္းေဆာင္က ေရွ႕ကသြားတယ္။ ျမားအလယ္ ေနရာမွာ မန္ေနဂ်ာ ေတြေပါ့။ ျမားအၿမီးမွာ သာမန္ ၀န္ထမ္းေတြ၊ အခုေခတ္ ေခါင္းေဆာင္ ေတြက်ေတာ႔ အယူအဆ ေျပာင္းသြား ၾကၿပီ။<br/><br/>ေလးက ထြက္သြားတဲ့ ျမားက ခရီးေတာ႔ ေရာက္ပါရဲ႔။ လိုခ်င္တဲ႔ ေနရာ ေရာက္ဖို႔လိုတယ္ ့ အယူအဆေပၚမွာ အေျခခံတာ၊ အဲဒီျမား လိုရာခရီး လည္းေရာက္၊ သြားခ်င္တဲ့ "လားရာ" လည္း မွန္ေအာင္လို႔ ထိန္းညႇိ တည့္မတ္ ေပးတာက ျမားအၿမီးပိုင္း ဆိုတာ ေတြ႔လာရတယ္။ အဲဒီ အယူအဆနဲ႔ အခုေခတ္ ဖြဲ႔စည္းပံုေတြမွာ မန္ေနဂ်ာေတြ ျမားထိပ္မွာေန၊ အလယ္က ၀န္ထမ္းေတြ၊ ေနာက္ဆံုး ျမားအၿမီးက ပဲ့ထိန္း အေနနဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေနၾကေတာ့တယ္။ အဲဒီ အယူအဆနဲ႔ အလုပ္လုပ္တာ ပိုမွန္တယ္။ ပိုလည္း ထိေရာက္တယ္။ ေခါင္းေဆာင္ ဆိုတာ Guidance ဆိုတဲ႔ ထိန္းသိမ္းမႈ ေပးဖို႔ပဲ။ ေနရာတကာ သူပါလို႔မွ မျဖစ္တာ။<br/>ဘေမာင္တို႔ ဆီက အဖြဲ႔အစည္း ယဥ္ေက်းမႈမွာ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေနရာ တကာ ေရွ႕ကေနတာ ရွိေနတုန္းပဲ။ Old Model ကို စိတ္မကုန္ ေသးလို႔နဲ႔ တူတာပဲ။<br/><br/>ေခါင္းေဆာင္နဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတဲ့ အယူအဆ တစ္ရပ္ ရွိေသးတယ္။<br/>Leaders are born (ေမြးရာပါ)<br/>Leaders are made (ေလ႔က်င္႔ယူျခင္း)<br/><br/>1940s ေခတ္ေတြဆီက ဟစ္တလာတို႔၊ ႐ုစဗဲ႔လ္တို႔၊ စတာလင္တို႔ရဲ႔ အမူအက်င့္ေတြနဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္ၾကတဲ့ သူေတြက ေခါင္းေဆာင္ဆိုတာ မိုးေပၚက က်လာသလိုပဲ ေမြးရာပါ ဇာတာ ပါလာသူေတြလို႔ ဆံုးျဖတ္ၾကတယ္၊ 1960s ေခတ္ေတြ ေရာက္လာေတာ႔ ကမၻာ႔ႏုိင္ငံ အသီးသီး၊ စီမံခန္႔ခြဲမႈ ေက်ာင္းႀကီးေတြက ေမြးထုတ္ လိုက္တဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြ မနည္းမေနာ ႀကီးပြားလာၾကတာ ေတြ႔ရေတာ႔ 'Leaders are made' ဆိုတဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ကို ေလ့က်င့္ ယူလို႔ရတယ္ ဆိုတဲ့ အယူအဆက ေျခဖ်က္လိုက္တယ္။ ခရစ္ႏွစ္ (၂၀၀၀) ေက်ာ္မွာေတာ႔ ေျပာစရာ မလိုေတာ႔ဘူး။ ပညာ ေကာင္းေကာင္း သင္ၿပီး အေတြ႔ အၾကံဳ ေကာင္းေကာင္း ေပးႏိုင္ရင္ ဘယ္သူမဆို ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ခြင္႔ ရွိသြားၾကၿပီ။ စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းတယ္။<br/><br/>ေခါင္းေဆာင္ရဲ႔ စ႐ိုက္၊ အမူအက်င္႔၊ အေလ႔အထနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာလိုက္ရင္ အမ်ဳိးေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္ ေလာက္ ရွိတယ္။ သန္ရာ သန္ရာ အေျခခံ ေခါင္းေဆာင္ေတြေပါ့။ အဲဒီထဲက Autocratic (အာဏာ႐ွင္)နဲ႔ Democratic (ဒီမိုကရက္တစ္) ဆိုတဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ ႏွစ္မ်ဳိးရဲ႔ လုပ္ပံုကိုင္ပံု၊ အက်ိဳးရလဒ္ ေတြက ႏႈိင္းယွဥ္ျပဖို႔ ေကာင္းလာတယ္။ Decision Making ဆိုတဲ႔ အဆံုးအျဖတ္ ေပးမႈအေပၚ အေျခခံၿပီး ေလ႔လာရရင္ Autocratic Leader က အဆံုး အျဖတ္ကို သူတစ္ဦးတည္း လုပ္တယ္။ Democratic Leader က တိုင္ပင္၊ ညႇိႏႈိင္း၊ ေဆြးေႏြးၿပီးမွ အသင္႔ေလ်ာ္ဆံုးလို႔ ထင္တဲ႔ အဆံုးအျဖတ္ကို ေပးတယ္။ Autocratic / Democratic ဆိုလို႔ ႏိုင္ငံေရးမွာ တင္ခ်ည္း ရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ စီးပြားေရးမွာလည္း ရွိတယ္။ လူမႈေရးမွာလည္း ရွိတယ္ေနာ္။ မိသားစုေလး တစ္ခုအတြင္း မွာလည္း ရွိတယ္။<br/><br/>ေနာက္ ဒုတိယအခ်က္က Control of Operation ဆိုတဲ့ စီမံခန္႔ခြဲမႈကို ထိန္းသိမ္းတဲ့ အခ်က္၊ Autocratic က အရာရာကို သူကိုယ္တိုင္ ၫႊန္ၾကားတယ္။ သူမပါရင္မၿပီးဘူး။ Democraticက စနစ္ (System) တစ္ခုကို ထူေထာင္ၿပီး အဲဒီ စနစ္ရဲ႔ အပံ့အပိုးနဲ႔ လုပ္တယ္။<br/><br/>ေနာက္ တတိယအခ်က္က Communication ဆိုတဲ့ အေပၚေအာက္ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ ဆက္သြယ္ေရး လမ္းေၾကာင္း၊ Autocratic ကေတာ႔ လားရာမဲ့ သူအမိန္႔ ေပးလိုတဲ့ သူကို တိုက္႐ိုက္ အမိန္႔ ေပးတဲ့ စနစ္ကို သံုးတယ္။ Democratic ကေတာ့ ျပန္လည္ ေဆြးေႏြးခြင့္၊ တင္ျပခြင့္၊ အၾကံ ဥာဏ္ ဖလွယ္ခြင္႔ စတာေတြကို ေပးတယ္။ စနစ္တစ္ခုရဲ႔ ေအာက္မွာပဲ အလုပ္လုပ္တယ္ေပါ့။ အဲဒီ အေျခခံ မူလ ပင္မ သံုးခ်က္ အေပၚ အကြာအဟကို ႏႈိင္းယွဥ္ လိုက္ေတာ႔ ေနာက္ဆံုး အေျဖ ရလဒ္မွာ Autocratic က စြန္႔စားရမႈ မ်ားၿပီး ရလဒ္ ေကာင္းထက္ ဆန္႔က်င္ ဘက္ကို ရတာမ်ားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီမိုကရက္ေတြကေတာ႔ သင့္တင့္တဲ့ စြန္႔စားမႈ (Moderate Risk) ေလာက္ သာရွိၿပီး ရလဒ္ေကာင္းေတြ ရတတ္တာ သာဓက အမ်ားႀကီးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမိုကရက္၊ ေအာ္တိုကရက္လို႔ ေျပာရင္ ႏိုင္ငံေရး ႐ႈေထာင့္ တစ္ခုတည္းကသာ ၾကည့္လို႔ ရတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ စီးပြားေရးမွာပါ လံုး၀ အက်ဳံး၀င္တယ္လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။<br/><br/>ဆက္ပါအံုးမယ္ရွင္............<br/><div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-8661085686877232016?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-83175345232015734702009-01-15T17:40:00.001+06:302009-01-15T17:40:27.405+06:30<span class="zawgyi">၀မ္းသာ ျဖစ္ရတယ္ <br>Written by ေနဇင္လတ္ <br>Wednesday, 24 December 2008 11:39 <br><br>နာဂစ္မုန္တိုင္း ဒဏ္ရဲ႔ အ႐ွိန္က မေသေသးေတာ႔ ဒုကၡ ေရာက္ေနတဲ႔ သူေတြကို တတ္ႏိုင္တဲ႔ ဘက္ကေန ဆက္ကူၾကဖို႔ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ သူ႔ရည္႐ြယ္ခ်က္က ေကာင္း တယ္။ အပ်က္ပ်က္ အယြင္းယြင္း ျဖစ္သြားတဲ့ ဧရာ၀တီတိုင္းက လူငယ္ ေက်ာင္းသားေလးေတြကို သူကြၽမ္းက်င္တဲ႔ ပညာေရး လိုင္းဘက္က ျဖည္႔ဆည္းဖို႔၊ သူ ေတာ္ေတာ္ ဒုကၡခံၿပီး အႀကိမ္မ်ားစြာ ေရာက္ခဲ့တယ္နဲ႔ တူတယ္။ ဘေမာင္ေတာင္မွ ၂ ေခါက္ပဲ ေရာက္ျဖစ္တယ္။ <br><br>ဟိုကလာလည္းထည့္၊ ဒီကလာလည္းထည့္နဲ႔ တဘိုင္းဘိုင္း ထည့္လိုက္ ရလို႔ ဘေမာင္တို႔ ဆရာ ဦးေအးေက်ာ္နဲ႔ ေတြ႔တဲ့ အခ်ိန္က် ေတာ္ေတာ္ပန္းသြားၿပီ။ ေငြအေနနဲ႔ ငါးသိန္းေလာက္ပဲ ထည့္ႏိုင္ေတာ႔တယ္။ ဒါေပမယ့္ ပညာဒါန အေနနဲ႔ ကေတာ႔ လိုတဲ့ေနရာမွာ သံုးဖို႔ လက္ခံလိုက္တယ္။ ခရီးေတာ့ သိပ္ မထြက္ႏိုင္ဘူးေပါ႔။ <br><br>&quot;ဆရာေရ ဆရာ ေဒါက္တာ ေအာင္ထြန္းသက္နဲ႔ Leadership Skills ေခါင္းစဥ္မွာ တြဲေျပာဖို႔ စီစဥ္လိုက္ၿပီ။ IBC မွာ၊ နာဂစ္ ရန္ပံုေငြေပါ႔&quot; <br><br>ဘေမာင္ လက္ခံ လိုက္ပါတယ္။ ဆရာ ေဒါက္တာေအာင္ထြန္းသက္ ဆိုတာ ပါေမာကၡတစ္ဦး၊ စီးပြားေရး တကၠသိုလ္က UN ၀န္ထမ္းေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကို ႏွစ္ေပါင္း ဆယ္နဲ႔ ခ်ီၿပီး ေလ႔က်င္႔ ေပးေနတဲ႔သူ၊ ျမန္မာျပည္ မွာလည္း အဲဒီ အလုပ္႐ံု ေဆြးေႏြးပြဲေတြကို အႀကိမ္ေရ အမ်ားဆံုး ေျပာေနတဲ႔သူ၊ ပညာေရာ၊ သမၻာေရာ ႀကီးသူ တစ္ဦးပါ။ စကား၀ိုင္း ေဆြးေႏြးပြဲ၊ အလုပ္႐ံု ေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာ Speaker အျဖစ္ &quot;ေပါက္&quot; သူတစ္ဦးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ Leadership Skills ဆိုေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ ကြၽမ္းက်င္မႈ။ အရည္ အေသြးေပါ့။ ေျပာရတဲ႔ အပိုင္းက ဘေမာင္ အတြက္ ျပႆနာ သိပ္မ႐ွိဘူး။ သီအိုရီနဲ႔ စီးပြားေရး နယ္ထဲမွာ ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္ လုပ္လာတဲ႔ ႏိုင္ငံတကာ အေတြ႔ အၾကံဳေတြကို ထည့္ေျပာသြားရင္ ကိစၥ ၿပီးတယ္။ စိတ္ပူလိုက္တာက လူတစ္ဦး လက္မွတ္ခ ေလးေသာင္း ဆိုတာပဲ။ ဘေမာင္တို႔ အဲဒီေလာက္ အထိ အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီလား၊ ေလးေသာင္း ေလာက္ေပးၿပီး နားေထာင္ဖို႔ အဆင္သင္႔ ျဖစ္ၿပီလားလို႔ စိတ္ေတာ႔ နည္းနည္း ပူမိတယ္။ အမွတ္မမွားရင္ အျမင္႔ဆံုးေၾကးလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ ဦးေအးေက်ာ္ကိုေတာ႔ ဖြင္႔မေျပာျဖစ္ ပါဘူးေလ။ <br>ဘေမာင္ စိုးရိမ္တာ လြဲသြားတယ္။&quot;တြတ္ပီ&quot; ျဖစ္သြားတယ္ေပါ႔။ <br>ဦးေအးေက်ာ္ သတ္မွတ္တဲ႔ ကန္႔သတ္ အေရအတြက္ထက္ ေတာင္းဆိုမႈက ႏွစ္ဆေလာက္ ျဖစ္ေနတာ အနားနီးေတာ႔ သိလိုက္ရတယ္။ <br><br>ဘာပဲေျပာေျပာ စီးပြားေရးေတြ တြန္႔ဆုတ္ေနတဲ့ ကာလမွာ အဲဒီ ေတာင္းဆိုမႈဟာ အလားအလာေကာင္း တစ္ခုပါလား ဆိုၿပီး ဘေမာင္ ၀မ္းသာ မိတယ္။ ၀မ္းသာျဖစ္ရတယ္ေပါ့။ ပါေမာကၡေဒါက္တာေအာင္ထြန္းသက္က Leadership Intelligence ဆိုတဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေပၚမွာ ပထမေန႔ နံနက္ပိုင္း ေျပာသြားတယ္။ ဘေမာင္က 24th မနက္ပိုင္းမွာ Leadership in Action ဆိုၿပီး လက္ေတြ႔ ေခါင္းေဆာင္မႈ အပိုင္းကို ေျပာျဖစ္တယ္။ ဦးေအးေက်ာ္က ေခါင္းေဆာင္မႈ အေပၚ သူ႔အျမင္ဘက္က တင္ျပၿပီး Group Actiivity ေတြနဲ႔ အနားသိမ္းေပးရွာတယ္။ အစီအစဥ္ ေကာင္းတယ္။ <br><br>ေဆြးေႏြးပြဲ အၿပီး ေမးၾကတဲ့ ေမးခြန္းေတြကလည္း စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ အဆင့္အတန္း အျမင့္ႀကီးေတြ မဟုတ္တာေတာင္မွ အဆင့္ မနိမ့္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီ အတြက္လည္း ၀မ္းသာရပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ငါးလုပ္ငန္း အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ဦးလွေမာင္ေ႐ႊ တို႔ရဲ႔ ႏွစ္ပတ္ တစ္ႀကိမ္ ပံုမွန္ စီစဥ္ေနတဲ့ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ ေဆြးေႏြးပြဲေတြရဲ႔ အေထာက္အကူက လူငယ္၊ လူလတ္၊ လူႀကီး တခ်ဳိ႕ကို အျမင္ ဖြင့္ေပးျဖစ္ခဲ့တဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြလည္း ပါတယ္။သူတို႔ ကိုယ္တိုင္က လိုလိုခ်င္ခ်င္ ေလ႔လာ မွတ္သား ထားတတ္ၾကတဲ့ အေျခခံ အရည္အခ်င္းေၾကာင့္လည္း ပါပါတယ္။ <br><br>ေခါင္းေဆာင္ (Leader) လို႔ေျပာရင္ တခ်ဳိ႔က အျမင့္ႀကီး လွမ္းေတြးေလ႔ ရွိၾကတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ႏွစ္ေယာက္ တစ္ပိုင္းရွိတဲ႔ မိသားစုမွာလည္း ေခါင္း ေဆာင္ရွိတယ္။ ဆယ့္ေလးငါးေယာက္ေလာက္နဲ႔ ကုမၸဏီမွာလည္း ေခါင္းေဆာင္ရွိတယ္။ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး၊ လူမႈေရး၊ ဘာသာေရး က႑စံုမွာလည္း ေခါင္းေဆာင္ေတြ ႐ွိၾကပါတယ္။ ဘေမာင္တို႔ အေလးအနက္ထား ေျပာတာက စီးပြားေရးဘက္က ေခါင္းေဆာင္ေတြ အေၾကာင္း၊ သူတို႔ရဲ႔ အရည္ အေသြး၊ ကြၽမ္းက်င္မႈ ဘယ္ေလာက္ ရွိရမယ္ ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္း။ <br><br>Globalization အေၾကာင္း ဘေမာင္ ရွင္းျပတယ္။ ကမၻာဆန္မႈက အေနာက္နဲ႔ အေရွ႕၊ ကမၻာ႔အေပၚျခမ္း ေအာက္ျခမ္း ယဥ္ေက်းမႈကအစ အျမင္ အသိေတြ အကူးအလူးေၾကာင့္ မဖြံ႔ၿဖိဳး ေသးတဲ႔ ႏိုင္ငံေတြက စီးပြားေရးေခါင္း ေဆာင္ေတြ ကိုယ္႔ေပတံနဲ႔ ကိုယ္တိုင္းလို႔ မရေတာ႔ဘူး။ အဲဒီ ကမၻာဆန္မႈက အရည္အေသြး နည္းတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ဆြဲတင္ သြားတယ္။ <br><br>၁၉၂၀ ေလာက္မွာ Globalization သိသာလာတယ္။ ၁၉၅၀ ေလာက္က်ေတာ႔ ႏိုင္ငံ ၂၀ ေလာက္ ပါလာၿပီး ၁၉၇၀ မွာ ႏိုင္ငံေပါင္း ၄၀နဲ႔ အခု ဆိုရင္ ႏိုင္ငံေပါင္း ၁၈၀ နီးပါး ကမၻာဆန္ျခင္းရဲ႕ ေရစီးထဲ ေမ်ာပါ သြားၾကၿပီ။ ကမၻာမွာ စုစုေပါင္း ႏုိင္ငံ ၂၀၀ ေလာက္ပဲ ႐ွိတယ္။ ႏိုင္ငံေပါင္း ၁၈၀ ေလာက္ ကမၻာဆန္တယ္ ဆိုတဲ႔ ေနရာမွာ ႏိုင္ငံတိုင္း အျပည္႔အ၀ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ တခ်ဳိ႕နည္းနည္း၊ တခ်ဳိ႕မ်ားမ်ား သက္ေရာက္မႈေတြကို ျငင္းမရဘဲ လက္ခံ လိုက္ရတယ္။ <br><br>ကမၻာဆန္တဲ့ ေရစီးေၾကာင္းမွာ Change ဆိုတဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြ အမ်ားႀကီး ပါလာပါတယ္၊ Hamburger ကအစ နည္းပညာ၊ အေတြးအေခၚ၊ အသံုး အေဆာင္ အမ်ားႀကီး ပဲေပါ့။ အားလံုးကိုေတာ႔ ျငင္းဆန္လို႔ မရဘူး။ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ စိတ္အေထြေထြမွာ ယူသင္႔တာယူ၊ ပယ္သင္႔တာပဲ ပယ္လို႔ရမယ္။ ျခံဳငံုၿပီးေတာ႔ ကမၻာဆန္မႈရဲ႔ သက္ေရာက္ျခင္း (Impact) အေပၚ ဘယ္လို မွတ္ခ်က္ေပးၾကသလဲဆိုရင္... <br><br>&#39;You learn to change rather than becoming a victim of change&#39; ဆိုတဲ႔ အေျပာင္းအလဲေပၚမွာ သင္ခန္းစာ ယူၿပီး လိုက္ပါမလား။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ အေျပာင္းအလဲရဲ႔ သားေကာင္ အျဖစ္ ခံမလားလို႔ ဆိုလိုတာပါ။ တိုးတက္ဖို႔ ႐ွာၾကံၾကတဲ့ သူေတြကေတာ႔ သားေကာင္အျဖစ္ ဘယ္ခံပါ႔မလဲေလ။ <br><br>ေခါင္းေဆာင္၊ ေခါင္းေဆာင္မႈ (Leader-Leadership) ကို ခပ္တိုတို နားလည္ေအာင္ သည္လိုလည္း ေျပာၾကေလရဲ႔။ <br><br>Previous learning, experiences and influence. <br><br>အတိတ္က ေလ့လာခဲ့မႈ၊ အေတြ႔ အၾကံဳနဲ႔ တစ္ဖက္ကို လႊမ္းမိုးႏိုင္မႈေပါ႔။ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းေတြက သူတို႔ ေျပာတာကို ျဖစ္ေအာင္လုပ္လို႔ ရွိၾကတယ္။ အေျပာတျခား အလုပ္တျခား မဟုတ္ဘူး။ မုသားမပါ၊ လကၤာ မေခ်ာ နဲ႔ေတာ႔ မေရာေစခ်င္ဘူးေပါ့။ Leaders practice what the preach တဲ့။ <br>ေခါင္းေဆာင္ေတြကို အရင္က သီးျခား လူတန္းစားလို႔ သေဘာထား ခဲ့တဲ့ အယူအဆ ရွိဖူးတယ္။ အခုေခတ္မွာ မဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ Leaders, as members ဆိုတဲ႔ အဖြဲ႔၀င္ေတြနဲ႔ တသားတည္း က်သြားၿပီ။ ေခါင္းေဆာင္ဟာ သီးျခား ျဖစ္ခဲ႔ရင္ အာဏာရွင္ ဆန္သြား ႏိုင္လို႔ပါ။ ၿပီးေတာ႔ Leader ေတြဟာ Responsibility ဆိုတဲ့ တာ၀န္ယူမႈ၊ Accountability ဆိုတဲ့ တာ၀န္ခံမႈေတြ ကိုလည္း မျငင္းဆန္ရပါဘူး။ တခ်ဳိ႕က လုပ္ငန္း အတြက္ တာ၀န္ယူ တတ္ၾက ေပမယ့္ ရလဒ္ အေပၚ တာ၀န္ မခံခ်င္ဘူး။ ဥပမာ ကုမၸဏီက အႀကီးအက်ယ္ ႐ႈံးရင္ တာ၀န္ခံလို႔ ႏုတ္ထြက္ေပးလိုက္ ရတာမ်ဳိးေပါ့။ ကိုယ္႔ကိုယ္က်ိဳးထက္ အမ်ား အက်ိဳးကို ပိုၿပီး ေလးစားတဲ့ သေဘာလည္း ျဖစ္တယ္။ <br><br>အရင္ ေခါင္းေဆာင္ေတြက တာ၀န္ လႊဲေျပာင္းယူလို႔ ရွိရင္ Commitment ဆိုတဲ့ ကတိစကား သိပ္မေပး ရဲၾကဘူး။ အခုေခတ္ ေခါင္းေဆာင္ေတြက &quot;ဘာျဖစ္ေစ ရပါ႔မယ္&quot; ဆိုတဲ႔ ကတိ စကားကို ရဲရဲႀကီး ေပးေလ႔႐ွိၾကတာ ယဥ္ေက်းမႈ တစ္ခုလို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရၿပီ။ CEO ထဲမွာ ဘေမာင္ သေဘာက်တဲ႔ Carlos Ghson ဆိုရင္ နစ္ဆန္း ေမာ္ေတာ္ကား ကုမၸဏီႀကီးကို လႊဲယူေတာ႔ အေႂကြး ပါလာတဲ႔ (US$ 2.4 bil) ကို ၂ ႏွစ္ အတြင္း ျပန္ဆပ္မယ္ ဆိုတဲ့ ကတိစကား နဲ႔ တာ၀န္ကို လက္ခံခဲ့တယ္။ သူေျပာခဲ့တဲ့ အတိုင္း လုပ္ျပခဲ့တယ္။ ျမန္မာ႔ စီးပြားေရး ေလာကမွာ အဲသလို လူမ်ိဳး အမ်ားႀကီး ရွိေစခ်င္တယ္။ <br>ေနာက္ရွိေသးတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ရွိသင္႔တဲ႔ ေနရာနဲ႔တာ၀န္၊ Position ေပါ့။ အရင္ ပံုစံေဟာင္းမွာ ေခါင္းေဆာင္ ဆိုတာ ဦးေဆာင္သူျဖစ္လို႔ ျမားရဲ႕ထိပ္ မွာ ႐ွိသင့္တယ္ ဆိုတဲ့ အယူအဆနဲ႔ ဘာလုပ္လုပ္ ေခါင္းေဆာင္က ေရွ႕ကသြားတယ္။ ျမားအလယ္ ေနရာမွာ မန္ေနဂ်ာ ေတြေပါ့။ ျမားအၿမီးမွာ သာမန္ ၀န္ထမ္းေတြ၊ အခုေခတ္ ေခါင္းေဆာင္ ေတြက်ေတာ႔ အယူအဆ ေျပာင္းသြား ၾကၿပီ။ <br><br>ေလးက ထြက္သြားတဲ့ ျမားက ခရီးေတာ႔ ေရာက္ပါရဲ႔။ လိုခ်င္တဲ႔ ေနရာ ေရာက္ဖို႔လိုတယ္ ့ အယူအဆေပၚမွာ အေျခခံတာ၊ အဲဒီျမား လိုရာခရီး လည္းေရာက္၊ သြားခ်င္တဲ့ &quot;လားရာ&quot; လည္း မွန္ေအာင္လို႔ ထိန္းညႇိ တည့္မတ္ ေပးတာက ျမားအၿမီးပိုင္း ဆိုတာ ေတြ႔လာရတယ္။ အဲဒီ အယူအဆနဲ႔ အခုေခတ္ ဖြဲ႔စည္းပံုေတြမွာ မန္ေနဂ်ာေတြ ျမားထိပ္မွာေန၊ အလယ္က ၀န္ထမ္းေတြ၊ ေနာက္ဆံုး ျမားအၿမီးက ပဲ့ထိန္း အေနနဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေနၾကေတာ့တယ္။ အဲဒီ အယူအဆနဲ႔ အလုပ္လုပ္တာ ပိုမွန္တယ္။ ပိုလည္း ထိေရာက္တယ္။ ေခါင္းေဆာင္ ဆိုတာ Guidance ဆိုတဲ႔ ထိန္းသိမ္းမႈ ေပးဖို႔ပဲ။ ေနရာတကာ သူပါလို႔မွ မျဖစ္တာ။ <br>ဘေမာင္တို႔ ဆီက အဖြဲ႔အစည္း ယဥ္ေက်းမႈမွာ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေနရာ တကာ ေရွ႕ကေနတာ ရွိေနတုန္းပဲ။ Old Model ကို စိတ္မကုန္ ေသးလို႔နဲ႔ တူတာပဲ။ <br><br>ေခါင္းေဆာင္နဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတဲ့ အယူအဆ တစ္ရပ္ ရွိေသးတယ္။ <br>Leaders are born (ေမြးရာပါ) <br>Leaders are made (ေလ႔က်င္႔ယူျခင္း) <br><br>1940s ေခတ္ေတြဆီက ဟစ္တလာတို႔၊ ႐ုစဗဲ႔လ္တို႔၊ စတာလင္တို႔ရဲ႔ အမူအက်င့္ေတြနဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္ၾကတဲ့ သူေတြက ေခါင္းေဆာင္ဆိုတာ မိုးေပၚက က်လာသလိုပဲ ေမြးရာပါ ဇာတာ ပါလာသူေတြလို႔ ဆံုးျဖတ္ၾကတယ္၊ 1960s ေခတ္ေတြ ေရာက္လာေတာ႔ ကမၻာ႔ႏုိင္ငံ အသီးသီး၊ စီမံခန္႔ခြဲမႈ ေက်ာင္းႀကီးေတြက ေမြးထုတ္ လိုက္တဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြ မနည္းမေနာ ႀကီးပြားလာၾကတာ ေတြ႔ရေတာ႔ &#39;Leaders are made&#39; ဆိုတဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ကို ေလ့က်င့္ ယူလို႔ရတယ္ ဆိုတဲ့ အယူအဆက ေျခဖ်က္လိုက္တယ္။ ခရစ္ႏွစ္ (၂၀၀၀) ေက်ာ္မွာေတာ႔ ေျပာစရာ မလိုေတာ႔ဘူး။ ပညာ ေကာင္းေကာင္း သင္ၿပီး အေတြ႔ အၾကံဳ ေကာင္းေကာင္း ေပးႏိုင္ရင္ ဘယ္သူမဆို ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ခြင္႔ ရွိသြားၾကၿပီ။ စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းတယ္။ <br><br>ေခါင္းေဆာင္ရဲ႔ စ႐ိုက္၊ အမူအက်င္႔၊ အေလ႔အထနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာလိုက္ရင္ အမ်ဳိးေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္ ေလာက္ ရွိတယ္။ သန္ရာ သန္ရာ အေျခခံ ေခါင္းေဆာင္ေတြေပါ့။ အဲဒီထဲက Autocratic (အာဏာ႐ွင္)နဲ႔ Democratic (ဒီမိုကရက္တစ္) ဆိုတဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ ႏွစ္မ်ဳိးရဲ႔ လုပ္ပံုကိုင္ပံု၊ အက်ိဳးရလဒ္ ေတြက ႏႈိင္းယွဥ္ျပဖို႔ ေကာင္းလာတယ္။ Decision Making ဆိုတဲ႔ အဆံုးအျဖတ္ ေပးမႈအေပၚ အေျခခံၿပီး ေလ႔လာရရင္ Autocratic Leader က အဆံုး အျဖတ္ကို သူတစ္ဦးတည္း လုပ္တယ္။ Democratic Leader က တိုင္ပင္၊ ညႇိႏႈိင္း၊ ေဆြးေႏြးၿပီးမွ အသင္႔ေလ်ာ္ဆံုးလို႔ ထင္တဲ႔ အဆံုးအျဖတ္ကို ေပးတယ္။ Autocratic / Democratic ဆိုလို႔ ႏိုင္ငံေရးမွာ တင္ခ်ည္း ရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ စီးပြားေရးမွာလည္း ရွိတယ္။ လူမႈေရးမွာလည္း ရွိတယ္ေနာ္။ မိသားစုေလး တစ္ခုအတြင္း မွာလည္း ရွိတယ္။ <br><br>ေနာက္ ဒုတိယအခ်က္က Control of Operation ဆိုတဲ့ စီမံခန္႔ခြဲမႈကို ထိန္းသိမ္းတဲ့ အခ်က္၊ Autocratic က အရာရာကို သူကိုယ္တိုင္ ၫႊန္ၾကားတယ္။ သူမပါရင္မၿပီးဘူး။ Democraticက စနစ္ (System) တစ္ခုကို ထူေထာင္ၿပီး အဲဒီ စနစ္ရဲ႔ အပံ့အပိုးနဲ႔ လုပ္တယ္။ <br><br>ေနာက္ တတိယအခ်က္က Communication ဆိုတဲ့ အေပၚေအာက္ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ ဆက္သြယ္ေရး လမ္းေၾကာင္း၊ Autocratic ကေတာ႔ လားရာမဲ့ သူအမိန္႔ ေပးလိုတဲ့ သူကို တိုက္႐ိုက္ အမိန္႔ ေပးတဲ့ စနစ္ကို သံုးတယ္။ Democratic ကေတာ့ ျပန္လည္ ေဆြးေႏြးခြင့္၊ တင္ျပခြင့္၊ အၾကံ ဥာဏ္ ဖလွယ္ခြင္႔ စတာေတြကို ေပးတယ္။ စနစ္တစ္ခုရဲ႔ ေအာက္မွာပဲ အလုပ္လုပ္တယ္ေပါ့။ အဲဒီ အေျခခံ မူလ ပင္မ သံုးခ်က္ အေပၚ အကြာအဟကို ႏႈိင္းယွဥ္ လိုက္ေတာ႔ ေနာက္ဆံုး အေျဖ ရလဒ္မွာ Autocratic က စြန္႔စားရမႈ မ်ားၿပီး ရလဒ္ ေကာင္းထက္ ဆန္႔က်င္ ဘက္ကို ရတာမ်ားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီမိုကရက္ေတြကေတာ႔ သင့္တင့္တဲ့ စြန္႔စားမႈ (Moderate Risk) ေလာက္ သာရွိၿပီး ရလဒ္ေကာင္းေတြ ရတတ္တာ သာဓက အမ်ားႀကီးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမိုကရက္၊ ေအာ္တိုကရက္လို႔ ေျပာရင္ ႏိုင္ငံေရး ႐ႈေထာင့္ တစ္ခုတည္းကသာ ၾကည့္လို႔ ရတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ စီးပြားေရးမွာပါ လံုး၀ အက်ဳံး၀င္တယ္လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ <br><br>ဆက္ပါအံုးမယ္ရွင္............ <br></span> <div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-8317534523201573470?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-78403556517646586732009-01-14T18:42:00.000+06:302009-03-01T09:44:49.777+06:30<div align="justify"><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img242.imageshack.us/img242/6004/gapjeans1ut8.jpg" border="0" /></a><br /><br />ေရြးစရာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြ တစ္ေလွႀကီးရွိေနတဲ့ ဒီလိုေခတ္မ်ိဳးႀကီးထဲမွာ ဂ်င္းေကာင္းေကာင္းေလးနဲ႔ လွလွေလး တစ္ထည္ရဖို႔ ေစ်း၀ယ္ထြက္ရတာဟာ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ရႈပ္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ ကၽြန္မဆိုလည္း ဂ်င္းေဘာင္းဘီကို အေသႀကိဳက္တာ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ကယ္တမ္း ဂ်င္း၀ယ္ထြက္တဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာဆို ဘယ္ဟာကို ေရြးလို႔ ေရြးရမယ္မွန္း မသိပဲ complicated ျဖစ္တတ္တယ္ရွင့္။ အမ်ိဳးသမီး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အ၀တ္ဗီဒိုေတြထဲမွာလည္း ဂ်င္းေတြဟာ ေနရာယူတတ္ၾကပါေသးတယ္။ ေဒါက္ဖိနပ္ ခၽြန္ခၽြန္ေသးေသးေလးေတြနဲ႔ ဂ်င္းက်ပ္က်ပ္ကေလးေတြသာ ၀တ္မယ္ဆိုရင္.. WOW!! လံုး၀ လန္းသြားၿပီေပါ့ရွင္။ ဂ်င္းတစ္ထည္ကို ၀ယ္ဖို႔အတြက္ အဓိက စဥ္းစားရမယ့္ အခ်က္ေတြထဲမွာ အေရာင္၊ အရည္အေသြး၊ cutting နဲ႔ brand ေတြကို မျဖစ္မေန ထည့္သြင္းစဥ္းစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။ ဂ်င္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ စုစည္းလို႔ ရမိသေလာက္ေလးကို တင္ျပေပးလိုက္တယ္ေနာ္။<br /></div><div align="justify">THE RIGHT FIT<br /><br />ကိုယ္နဲ႔ Fit ျဖစ္တဲ့ ေဘာင္ဘီမ်ိဳးကို ေရြးခ်ယ္၀တ္ဆင္တတ္ဖို႔က လူတိုင္းအတြက္ အေရးႀကီးပါတယ္ရွင္။ အမ်ိဳးသားေတြကေတာ့ ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ ကြက္တိႀကီးကို Fit ျဖစ္ေနတဲ့ ေဘာင္းဘီမ်ိဳးကို ေရွာင္သင့္ပါတယ္။ သာမန္ ခႏၶာကိုယ္မ်ိဳးကို ပိုင္ဆိုင္တဲ့သူေတြကေတာ့ သမရိုးက် ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ပံုစံမ်ိဳးေတြနဲ႔ ပိုလိုက္ဖက္ပါလိမ့္မယ္။ အရမ္းကို ေခတ္ေရ့ွေျပးေနတဲ့ ေဘာင္ဘီမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးေပါ့ေနာ္။ ေတာင့္တင္းတဲ့ ခႏၶာကုိယ္ကို ပိုင္ဆိုင္တဲ့ သူမ်ိဳးေတြ က်ျပန္ေတာ့ boot – cut Style မ်ိဳးကို ၀တ္ဆင္သင့္ပါတယ္တဲ့။ တင္ပါးအရမ္းႀကီးကို ႀကီးေနတဲ့ သူမ်ိဳးေတြကေတာ့ ေအာက္ရွဴးတဲ့ ေဘာင္းဘီမ်ိဳးကို ၀တ္ဆင္သင့္ပါတယ္။ ခုေခတ္အေခၚ ခ်က္ျပဳတ္လို႔ ေခၚတဲ့ Skinny Jeans မ်ိဳးေတြမဟုတ္ပဲ high – Waist ျဖစ္တဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီမ်ိဳးေပါ့။ ခႏၶာကိုယ္ ေအာက္ပိုင္းပုတဲ့ သူမ်ိဳးေတြကေတာ့ အစင္းေတြပါတဲ့ ေဘာင္းဘီမ်ိဳးနဲ႔ သင့္ေတာ္မွာ ျဖစ္ၿပီး ေပါင္လံုးႀကီးတဲ့သူေတြကေတာ့ အရမ္းကိုက်ပ္ထုပ္ေနတဲ့ ေဘာင္းဘီမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ အေနေတာ္ကိုသာ ၀တ္ဆင္သင့္ပါတယ္။ Low Waist ေဘာင္းဘီမ်ိဳးကလည္း သင့္ေတာ္မွာပါ။ ေဘာင္းဘီေအာက္ဖ်ားေတြက သိပ္မရွည္ပဲ ဖိနပ္အလယ္နားေလာက္မွာ က်ေနတာမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့ရွင္။ </div><div align="justify"><br />အဲေတာ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြ ၀ယ္တဲ့အခါ ဘယ္လိုမ်ိဳးအခ်က္ေတြကို ေရြး၀ယ္ရမလဲ ဆိုတာကိုလည္း တစ္ခ်က္ေလာက္ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။</div><ul><li><div align="justify">Lycra 2% ေလာက္ပါ၀င္တဲ့ ဂ်င္းသားကို ေရြးခ်ယ္၀ယ္ယူပါ။ ဒါမွ ေဘာင္းဘီေတြဟာ ျပန္႔ေနမွာျဖစ္ၿပီး၊ ခႏၶာကိုယ္ပံုစံကိုလည္း ေပၚလြင္ေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီကို ဘယ္လို cut လုပ္ထားလဲဆိုတဲ့ အခ်က္လည္း ေပၚလြင္ေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။</div></li><li><div align="justify"> အညႊန္းေတြဟာ price tap ရဲ႕ ေနာက္ဘက္မွာ ရွိေနတယ္ဆိုတာ မေမ့ၾကပါနဲ႔ </div></li><li><div align="justify">ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြကို try ၾကည့္တဲ့အခါ ထိုင္ၾကည့္ဖို႔ကိုလည္း လိုပါလိမ့္မယ္။ ဒါမွ ဒီေဘာင္းဘီဟာ comfort ျဖစ္လား မျဖစ္လားဆိုတာ သိရမွာေပါ့။ </div></li><li><div align="justify">ေဘာင္းဘီေတြရဲ႕ Size သတ္မွတ္ခ်က္ဟာ Brand တစ္မ်ိဳးနဲ႔ တစ္မ်ိဳးၾကား ကြဲလြဲခ်က္ေတြ ရွိပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ Size တစ္မ်ိဳးတည္းကိုပဲ ပံုေသမွတ္ထားတာမ်ိဳးထက္ ကိုယ္နဲ႔အဆင္ေျပရာကို ေရြးခ်ယ္တာက ပိုေကာင္းပါလိမ့္မယ္ရွင္။</div></li><li><div align="justify"> ၿပီးေတာ့ နည္းနည္းက်ပ္တဲ့ ေဘာင္းဘီမ်ိဳးကို ၀ယ္ပါ။ ဂ်င္းေတြက ေနာက္ပိုင္းမွာ ပိုပိုေခ်ာင္လာတတ္တဲ့အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ </div></li></ul><p align="justify">SHADES OF BLUE<br /><br />ဂ်င္းေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အျပာေရာင္ ဆိုေပမယ့္ တစ္ကယ့္စံနဲ႔ကိုက္ညီတဲ့ အေရာင္မ်ိဳးကို ေရြးရတာက်ေတာ့ မလြယ္ျပန္ပါဘူးရွင္။ အဓိက ကေတာ့ အေရာင္ၾကာရွည္ခံၿပီး ကိုယ္သြားလာခ်င္တဲ့ ေနရာမ်ိဳးနဲ႔ အံကိုက္ျဖစ္ဖို႔ပဲ မဟုတ္လား။ အေရာင္လြင္လြင္ေလးေတြကေတာ့ ပိုၿပီး casual ဆန္ပါတယ္။ အျပာရင့္ရင့္က်ျပန္ေတာ့ ညဘက္လမ္းေလွ်ာက္ထြက္တဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာ ၀တ္ဆင္သင့္ပါတယ္တဲ့။ အနက္ေရာင္ေဘာင္းဘီေတြ ရွိတယ္ဆိုေပမယ့္ သိပ္ၿပီးေတာ့ popular ျဖစ္တာကို မေတြ႔ရပါဘူးရွင္။</p><p align="justify"><br />MATERIAL</p><p align="justify"><br />ဂ်င္းထည္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ခ်ည္နဲ႔ လုပ္ထားတယ္လုိ႔ ေျပာလို႔ရေပမယ့္ ဆြဲသားပါတဲ့ ဂ်င္းမ်ိဳးေတြက ပိုေကာင္းပါတယ္။ ဆြဲသားပါတဲ့အတြက္ ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ ကပ္ေနၿပီး သြားရ လာရတာလည္း ပိုမိုေပါ့ပါး သက္ေတာင့္ သက္သာ ရွိေစပါတယ္။ ဒါမ်ိဳးေဘာင္းဘီေတြဟာ အရမ္းႀကီး က်ပ္တဲ့ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ သက္ေတာင့္သက္သာလည္း ျဖစ္ေစတယ္ေလ။ ဆြဲသားျဖစ္တဲ့အတြက္ အထိုင္အထ လုပ္တဲ့အခါမွာလည္း အဆင္ေျပေစပါတယ္။<br /></p><p align="justify">TAKING CARE<br /><br />ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြကို အေကာင္းဆံုး ထိမ္းသိမ္းဖို႔ နည္းကေတာ့ ေျပာင္းျပန္လွန္ၿပီး ေရေအးေအးနဲ႔ ေလွ်ာ္ဖို႔ပါပဲ။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဂ်င္းေဘာင္းဘီကို ေလွ်ာ္တဲ့အခါ ဆပ္ျပာမႈန္႔ေတြ မ်ားမ်ားသံုးတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါ မလုပ္သင့္ပါဘူးရွင္။ ဆားတစ္ဇြန္းေလာက္ ထည့္ေလွ်ာ္တာမ်ိဳးက အေရာင္မလြင့္ဖို႔ အေထာက္အကူ ျပဳပါလိမ့္မယ္။<br /></p><p align="justify">STYLES AND TRENDS<br /><br />ဒီေန႔ေခတ္ရဲ႕ ဂ်င္းစတိုင္ေတြကေတာ့ တစ္ျဖည္းျဖည္း အေနာက္ကို ျပန္သြားေနတဲ့ သေဘာမွာ ရွိေနပါတယ္။ ဒူးနဲ႔ ေဘာင္းဘီအိတ္ေအာက္နားမွာ အတြန္႔ရာေတြပါတဲ့ ေဘာင္းဘီမ်ိဳးေတြ၊ ေပါင္တစ္ေလွ်ာက္မွာ အေရာင္ခပ္မြဲမြဲ လုပ္ထားတာမ်ိဳးေတြ စတဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြဟာ ထင္သေလာက္ေတာ့ စတိုင္လ္မမိုက္ဘူးရွင့္။ ကဲ ေတြ႔ရေလ့ရွိတဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီမ်ိဳးေတြကို တစ္ခ်က္ေလာက္ ၾကည့္ရေအာင္ေနာ္။<br />Skinny အမ်ိဳးအစားေတြ၊ ေအာက္၀ က်ယ္တဲ့ ေဘာင္းဘီေတြ၊ အေရာင္ပါတဲ့ ဂ်င္းေတြ၊ အကုန္လံုးကေတာ့ မိုက္ေနတာ ခ်ည္းပါပဲ။ </p><p align="justify"><br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img525.imageshack.us/img525/5158/jeanscollection02cs3.jpg" border="0" /></a><br /></p><p align="justify">Skinny Jeans ကိုေတာ့ ကၽြန္မလည္း ေတာ္ေတာ္ႀကိဳက္ပါတယ္။ 2008 မွာေခတ္စားလာသလို မိန္းကေလး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ၀တ္လာၾကပါတယ္။ ခုတစ္ေလာ ကၽြန္မ၀ယ္ျဖစ္တဲ့ ဂ်င္းေတြကလည္း Skinny ေတြခ်ည္းပဲ။<br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img352.imageshack.us/img352/3433/skinnyjeanpg9.jpg" border="0" /></a><br /></p><p align="justify">High-waist Jeans ေတြကေတာ့ ေခတ္သိပ္မစားေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မလည္း လံုးလံုးကို မႀကိဳက္ပါဘူးရွင္။ ဒါေပမယ့္ Celebrity ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ၀တ္ၾကပါတယ္။ Gwen Stefani, Gwyneth Paltrow နဲ႔ Kate Moss တို႔ေတြေပါ့။<br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img510.imageshack.us/img510/2300/widelegjeansna9.jpg" border="0" /></a><br /></p><p align="justify">Wide-leg jeans မ်ိဳးေတြက်ေတာ့ ၀တ္ရတာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႔ အရမ္းကို classic ျဖစ္တာေပါ့။</p><p align="justify"><br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img82.imageshack.us/img82/8365/picture1eg4.jpg" border="0" /></a><br /></p><p align="justify">Colored Jeans ေတြကေတာ့ ခုခ်ိန္မွာ အရမ္းကို ေခတ္စားေနၿပီေပါ့။ </p><p align="justify"><br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img72.imageshack.us/img72/8479/picture2mw0.jpg" border="0" /></a><br /></p><p align="justify">BRANDS </p><p align="justify"><br />ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အမ်ိဳးအစားေတြသာမက တံဆိပ္ေတြလည္း စံုလင္လွတဲ့အတြက္ ကိုယ္နဲ႔ Fit ျဖစ္တဲ့ လိုက္ဖက္တဲ့ ေဘာင္းဘီတစ္ထည္ကိုရဖို႔ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ ရွာ၀ယ္ရမွာေပါ့။ ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ တံဆိပ္ကိုပဲ စြဲၿပီး ၀တ္ေနတာမ်ိဳးထက္ Design ကိုဦးစားေပးသင့္တယ္လို႔ ကၽြန္မက ထင္ပါတယ္ရွင္။ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ Fashion ေရစီးေၾကာင္းနဲ႔အညီ အေျပာင္းအလဲေလးေတြ ၀တ္ဆင္ပါမွ ကိုယ့္စတိုင္လ္ကို ထိမ္းရာလည္း ေရာက္တယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ Brand စံု Design စံု ၀တ္ဖို႔ကို တိုက္တြန္းလိုက္ရပါတယ္ရွင္။ </p><p align="justify"><br />HISTORY </p><p align="justify"><br />19 ရာစုႏွစ္ေလာက္က ျဖစ္ခဲ့တဲ့ California Gold Rush သတၱဳတြင္း တူးသမားေတြက စုတ္လြယ္၊ ၿပဲလြယ္တဲ့ အ၀တ္အထည္မ်ိဳးထက္ ခိုင္ခန္႔တဲ့ အထည္မ်ိဳးကိုသာ ၀တ္ဆင္ခ်င္ၾကပါသတဲ့။ အဲဒီေတာ့ Jacob Davis ဆိုတဲ့ အ၀တ္ခ်ဳပ္သမားတစ္ေယာက္က မစုတ္နၿပဲေစတဲ့ ဖ်င္ၾကမ္းတစ္မ်ိဳးကို ခ်ဳပ္လုပ္တီထြင္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒါေတြက ဒီေန႔မွာ ဂ်င္းရယ္လို႔ ျဖစ္လာတဲ့ အရာေတြေပါ့ရွင္။ သူက သူ႔ရဲ႕ အိုင္ဒီယာကို ဆက္ထိန္းထားခ်င္ၿပီး ေစ်းကြက္ကိုလည္း ခ်ဲ႕ထြင္ခ်င္တာေပါ့။ ခက္တာက သူ႔မွာ ေငြးေၾကးကလည္း အဆင္မေျပျပန္ဘူးေလ။ အဲဒီေတာ့ 1872 ခုႏွစ္ေလာက္မွာ Levi Strauss ဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္န႔ဲ ဆက္သြယ္မိၿပီး ဂ်င္းေတြကို အႀကီးအက်ယ္ ထုတ္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ 1930 အေစာပိုင္းကာလေလာက္ထိေတာ့ ရုပ္ရွင္ေတြမွာ မင္းသမီး၊ မင္းသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဂ်င္းေတြမ၀တ္ၾကေသးေတာ့ ေခတ္စားသင့္သေလာက္ ေခတ္မစားခဲ့ေသးပါဘူး။ ဒီေန႔ေခတ္မွာေတာ့ လူတိုင္း လူတိုင္းဟာ ဂ်င္းမွဂ်င္းပါပဲရွင္။ အေရာင္စံု၊ ဒီဇိုင္းစံုနဲ႔ brand မ်ိဳးစံုေတြၾကားမွာ ကၽြန္မတို႔ အိပ္ကပ္ေတြထဲက ပိုက္ဆံေတြလည္း ထြက္မွန္းမသိ ထြက္က်ေနေလရဲ႕။ </p><div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-7840355651764658673?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-21272064911395022942009-01-14T18:12:00.000+06:302009-01-14T18:17:34.999+06:30<div align="justify"><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img242.imageshack.us/img242/6004/gapjeans1ut8.jpg" border="0" /></a><br /><br />ေရြးစရာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြ တစ္ေလွႀကီးရွိေနတဲ့ ဒီလိုေခတ္မ်ိဳးႀကီးထဲမွာ ဂ်င္းေကာင္းေကာင္းေလးနဲ႔ လွလွေလး တစ္ထည္ရဖို႔ ေစ်း၀ယ္ထြက္ရတာဟာ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ရႈပ္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ ကၽြန္မဆိုလည္း ဂ်င္းေဘာင္းဘီကို အေသႀကိဳက္တာ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ကယ္တမ္း ဂ်င္း၀ယ္ထြက္တဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာဆို ဘယ္ဟာကို ေရြးလို႔ ေရြးရမယ္မွန္း မသိပဲ complicated ျဖစ္တတ္တယ္ရွင့္။ အမ်ိဳးသမီး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အ၀တ္ဗီဒိုေတြထဲမွာလည္း ဂ်င္းေတြဟာ ေနရာယူတတ္ၾကပါေသးတယ္။ ေဒါက္ဖိနပ္ ခၽြန္ခၽြန္ေသးေသးေလးေတြနဲ႔ ဂ်င္းက်ပ္က်ပ္ကေလးေတြသာ ၀တ္မယ္ဆိုရင္.. WOW!! လံုး၀ လန္းသြားၿပီေပါ့ရွင္။ ဂ်င္းတစ္ထည္ကို ၀ယ္ဖို႔အတြက္ အဓိက စဥ္းစားရမယ့္ အခ်က္ေတြထဲမွာ အေရာင္၊ အရည္အေသြး၊ cutting နဲ႔ brand ေတြကို မျဖစ္မေန ထည့္သြင္းစဥ္းစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။ ဂ်င္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ စုစည္းလို႔ ရမိသေလာက္ေလးကို တင္ျပေပးလိုက္တယ္ေနာ္။<br /></div><div align="justify">THE RIGHT FIT<br /><br />ကိုယ္နဲ႔ Fit ျဖစ္တဲ့ ေဘာင္ဘီမ်ိဳးကို ေရြးခ်ယ္၀တ္ဆင္တတ္ဖို႔က လူတိုင္းအတြက္ အေရးႀကီးပါတယ္ရွင္။ အမ်ိဳးသားေတြကေတာ့ ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ ကြက္တိႀကီးကို Fit ျဖစ္ေနတဲ့ ေဘာင္းဘီမ်ိဳးကို ေရွာင္သင့္ပါတယ္။ သာမန္ ခႏၶာကိုယ္မ်ိဳးကို ပိုင္ဆိုင္တဲ့သူေတြကေတာ့ သမရိုးက် ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ပံုစံမ်ိဳးေတြနဲ႔ ပိုလိုက္ဖက္ပါလိမ့္မယ္။ အရမ္းကို ေခတ္ေရ့ွေျပးေနတဲ့ ေဘာင္ဘီမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးေပါ့ေနာ္။ ေတာင့္တင္းတဲ့ ခႏၶာကုိယ္ကို ပိုင္ဆိုင္တဲ့ သူမ်ိဳးေတြ က်ျပန္ေတာ့ boot – cut Style မ်ိဳးကို ၀တ္ဆင္သင့္ပါတယ္တဲ့။ တင္ပါးအရမ္းႀကီးကို ႀကီးေနတဲ့ သူမ်ိဳးေတြကေတာ့ ေအာက္ရွဴးတဲ့ ေဘာင္းဘီမ်ိဳးကို ၀တ္ဆင္သင့္ပါတယ္။ ခုေခတ္အေခၚ ခ်က္ျပဳတ္လို႔ ေခၚတဲ့ Skinny Jeans မ်ိဳးေတြမဟုတ္ပဲ high – Waist ျဖစ္တဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီမ်ိဳးေပါ့။ ခႏၶာကိုယ္ ေအာက္ပိုင္းပုတဲ့ သူမ်ိဳးေတြကေတာ့ အစင္းေတြပါတဲ့ ေဘာင္းဘီမ်ိဳးနဲ႔ သင့္ေတာ္မွာ ျဖစ္ၿပီး ေပါင္လံုးႀကီးတဲ့သူေတြကေတာ့ အရမ္းကိုက်ပ္ထုပ္ေနတဲ့ ေဘာင္းဘီမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ အေနေတာ္ကိုသာ ၀တ္ဆင္သင့္ပါတယ္။ Low Waist ေဘာင္းဘီမ်ိဳးကလည္း သင့္ေတာ္မွာပါ။ ေဘာင္းဘီေအာက္ဖ်ားေတြက သိပ္မရွည္ပဲ ဖိနပ္အလယ္နားေလာက္မွာ က်ေနတာမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့ရွင္။ </div><div align="justify"><br />အဲေတာ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြ ၀ယ္တဲ့အခါ ဘယ္လိုမ်ိဳးအခ်က္ေတြကို ေရြး၀ယ္ရမလဲ ဆိုတာကိုလည္း တစ္ခ်က္ေလာက္ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။</div><ul><li><div align="justify">Lycra 2% ေလာက္ပါ၀င္တဲ့ ဂ်င္းသားကို ေရြးခ်ယ္၀ယ္ယူပါ။ ဒါမွ ေဘာင္းဘီေတြဟာ ျပန္႔ေနမွာျဖစ္ၿပီး၊ ခႏၶာကိုယ္ပံုစံကိုလည္း ေပၚလြင္ေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီကို ဘယ္လို cut လုပ္ထားလဲဆိုတဲ့ အခ်က္လည္း ေပၚလြင္ေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။</div></li><li><div align="justify"> အညႊန္းေတြဟာ price tap ရဲ႕ ေနာက္ဘက္မွာ ရွိေနတယ္ဆိုတာ မေမ့ၾကပါနဲ႔ </div></li><li><div align="justify">ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြကို try ၾကည့္တဲ့အခါ ထိုင္ၾကည့္ဖို႔ကိုလည္း လိုပါလိမ့္မယ္။ ဒါမွ ဒီေဘာင္းဘီဟာ comfort ျဖစ္လား မျဖစ္လားဆိုတာ သိရမွာေပါ့။ </div></li><li><div align="justify">ေဘာင္းဘီေတြရဲ႕ Size သတ္မွတ္ခ်က္ဟာ Brand တစ္မ်ိဳးနဲ႔ တစ္မ်ိဳးၾကား ကြဲလြဲခ်က္ေတြ ရွိပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ Size တစ္မ်ိဳးတည္းကိုပဲ ပံုေသမွတ္ထားတာမ်ိဳးထက္ ကိုယ္နဲ႔အဆင္ေျပရာကို ေရြးခ်ယ္တာက ပိုေကာင္းပါလိမ့္မယ္ရွင္။</div></li><li><div align="justify"> ၿပီးေတာ့ နည္းနည္းက်ပ္တဲ့ ေဘာင္းဘီမ်ိဳးကို ၀ယ္ပါ။ ဂ်င္းေတြက ေနာက္ပိုင္းမွာ ပိုပိုေခ်ာင္လာတတ္တဲ့အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ </div></li></ul><p align="justify">SHADES OF BLUE<br /><br />ဂ်င္းေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အျပာေရာင္ ဆိုေပမယ့္ တစ္ကယ့္စံနဲ႔ကိုက္ညီတဲ့ အေရာင္မ်ိဳးကို ေရြးရတာက်ေတာ့ မလြယ္ျပန္ပါဘူးရွင္။ အဓိက ကေတာ့ အေရာင္ၾကာရွည္ခံၿပီး ကိုယ္သြားလာခ်င္တဲ့ ေနရာမ်ိဳးနဲ႔ အံကိုက္ျဖစ္ဖို႔ပဲ မဟုတ္လား။ အေရာင္လြင္လြင္ေလးေတြကေတာ့ ပိုၿပီး casual ဆန္ပါတယ္။ အျပာရင့္ရင့္က်ျပန္ေတာ့ ညဘက္လမ္းေလွ်ာက္ထြက္တဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာ ၀တ္ဆင္သင့္ပါတယ္တဲ့။ အနက္ေရာင္ေဘာင္းဘီေတြ ရွိတယ္ဆိုေပမယ့္ သိပ္ၿပီးေတာ့ popular ျဖစ္တာကို မေတြ႔ရပါဘူးရွင္။</p><p align="justify"><br />MATERIAL</p><p align="justify"><br />ဂ်င္းထည္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ခ်ည္နဲ႔ လုပ္ထားတယ္လုိ႔ ေျပာလို႔ရေပမယ့္ ဆြဲသားပါတဲ့ ဂ်င္းမ်ိဳးေတြက ပိုေကာင္းပါတယ္။ ဆြဲသားပါတဲ့အတြက္ ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ ကပ္ေနၿပီး သြားရ လာရတာလည္း ပိုမိုေပါ့ပါး သက္ေတာင့္ သက္သာ ရွိေစပါတယ္။ ဒါမ်ိဳးေဘာင္းဘီေတြဟာ အရမ္းႀကီး က်ပ္တဲ့ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ သက္ေတာင့္သက္သာလည္း ျဖစ္ေစတယ္ေလ။ ဆြဲသားျဖစ္တဲ့အတြက္ အထိုင္အထ လုပ္တဲ့အခါမွာလည္း အဆင္ေျပေစပါတယ္။<br /></p><p align="justify">TAKING CARE<br /><br />ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြကို အေကာင္းဆံုး ထိမ္းသိမ္းဖို႔ နည္းကေတာ့ ေျပာင္းျပန္လွန္ၿပီး ေရေအးေအးနဲ႔ ေလွ်ာ္ဖို႔ပါပဲ။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဂ်င္းေဘာင္းဘီကို ေလွ်ာ္တဲ့အခါ ဆပ္ျပာမႈန္႔ေတြ မ်ားမ်ားသံုးတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါ မလုပ္သင့္ပါဘူးရွင္။ ဆားတစ္ဇြန္းေလာက္ ထည့္ေလွ်ာ္တာမ်ိဳးက အေရာင္မလြင့္ဖို႔ အေထာက္အကူ ျပဳပါလိမ့္မယ္။<br /></p><p align="justify">STYLES AND TRENDS<br /><br />ဒီေန႔ေခတ္ရဲ႕ ဂ်င္းစတိုင္ေတြကေတာ့ တစ္ျဖည္းျဖည္း အေနာက္ကို ျပန္သြားေနတဲ့ သေဘာမွာ ရွိေနပါတယ္။ ဒူးနဲ႔ ေဘာင္းဘီအိတ္ေအာက္နားမွာ အတြန္႔ရာေတြပါတဲ့ ေဘာင္းဘီမ်ိဳးေတြ၊ ေပါင္တစ္ေလွ်ာက္မွာ အေရာင္ခပ္မြဲမြဲ လုပ္ထားတာမ်ိဳးေတြ စတဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြဟာ ထင္သေလာက္ေတာ့ စတိုင္လ္မမိုက္ဘူးရွင့္။ ကဲ ေတြ႔ရေလ့ရွိတဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီမ်ိဳးေတြကို တစ္ခ်က္ေလာက္ ၾကည့္ရေအာင္ေနာ္။<br />Skinny အမ်ိဳးအစားေတြ၊ ေအာက္၀ က်ယ္တဲ့ ေဘာင္းဘီေတြ၊ အေရာင္ပါတဲ့ ဂ်င္းေတြ၊ အကုန္လံုးကေတာ့ မိုက္ေနတာ ခ်ည္းပါပဲ။ </p><p align="justify"><br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img525.imageshack.us/img525/5158/jeanscollection02cs3.jpg" border="0" /></a><br /></p><p align="justify">Skinny Jeans ကိုေတာ့ ကၽြန္မလည္း ေတာ္ေတာ္ႀကိဳက္ပါတယ္။ 2008 မွာေခတ္စားလာသလို မိန္းကေလး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ၀တ္လာၾကပါတယ္။ ခုတစ္ေလာ ကၽြန္မ၀ယ္ျဖစ္တဲ့ ဂ်င္းေတြကလည္း Skinny ေတြခ်ည္းပဲ။<br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img352.imageshack.us/img352/3433/skinnyjeanpg9.jpg" border="0" /></a><br /></p><p align="justify">High-waist Jeans ေတြကေတာ့ ေခတ္သိပ္မစားေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မလည္း လံုးလံုးကို မႀကိဳက္ပါဘူးရွင္။ ဒါေပမယ့္ Celebrity ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ၀တ္ၾကပါတယ္။ Gwen Stefani, Gwyneth Paltrow နဲ႔ Kate Moss တို႔ေတြေပါ့။<br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img510.imageshack.us/img510/2300/widelegjeansna9.jpg" border="0" /></a><br /></p><p align="justify">Wide-leg jeans မ်ိဳးေတြက်ေတာ့ ၀တ္ရတာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႔ အရမ္းကို classic ျဖစ္တာေပါ့။</p><p align="justify"><br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img82.imageshack.us/img82/8365/picture1eg4.jpg" border="0" /></a><br /></p><p align="justify">Colored Jeans ေတြကေတာ့ ခုခ်ိန္မွာ အရမ္းကို ေခတ္စားေနၿပီေပါ့။ </p><p align="justify"><br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img72.imageshack.us/img72/8479/picture2mw0.jpg" border="0" /></a><br /></p><p align="justify">BRANDS </p><p align="justify"><br />ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အမ်ိဳးအစားေတြသာမက တံဆိပ္ေတြလည္း စံုလင္လွတဲ့အတြက္ ကိုယ္နဲ႔ Fit ျဖစ္တဲ့ လိုက္ဖက္တဲ့ ေဘာင္းဘီတစ္ထည္ကိုရဖို႔ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ ရွာ၀ယ္ရမွာေပါ့။ ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ တံဆိပ္ကိုပဲ စြဲၿပီး ၀တ္ေနတာမ်ိဳးထက္ Design ကိုဦးစားေပးသင့္တယ္လို႔ ကၽြန္မက ထင္ပါတယ္ရွင္။ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ Fashion ေရစီးေၾကာင္းနဲ႔အညီ အေျပာင္းအလဲေလးေတြ ၀တ္ဆင္ပါမွ ကိုယ့္စတိုင္လ္ကို ထိမ္းရာလည္း ေရာက္တယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ Brand စံု Design စံု ၀တ္ဖို႔ကို တိုက္တြန္းလိုက္ရပါတယ္ရွင္။ </p><p align="justify"><br />HISTORY </p><p align="justify"><br />19 ရာစုႏွစ္ေလာက္က ျဖစ္ခဲ့တဲ့ California Gold Rush သတၱဳတြင္း တူးသမားေတြက စုတ္လြယ္၊ ၿပဲလြယ္တဲ့ အ၀တ္အထည္မ်ိဳးထက္ ခိုင္ခန္႔တဲ့ အထည္မ်ိဳးကိုသာ ၀တ္ဆင္ခ်င္ၾကပါသတဲ့။ အဲဒီေတာ့ Jacob Davis ဆိုတဲ့ အ၀တ္ခ်ဳပ္သမားတစ္ေယာက္က မစုတ္နၿပဲေစတဲ့ ဖ်င္ၾကမ္းတစ္မ်ိဳးကို ခ်ဳပ္လုပ္တီထြင္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒါေတြက ဒီေန႔မွာ ဂ်င္းရယ္လို႔ ျဖစ္လာတဲ့ အရာေတြေပါ့ရွင္။ သူက သူ႔ရဲ႕ အိုင္ဒီယာကို ဆက္ထိန္းထားခ်င္ၿပီး ေစ်းကြက္ကိုလည္း ခ်ဲ႕ထြင္ခ်င္တာေပါ့။ ခက္တာက သူ႔မွာ ေငြးေၾကးကလည္း အဆင္မေျပျပန္ဘူးေလ။ အဲဒီေတာ့ 1872 ခုႏွစ္ေလာက္မွာ Levi Strauss ဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္န႔ဲ ဆက္သြယ္မိၿပီး ဂ်င္းေတြကို အႀကီးအက်ယ္ ထုတ္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ 1930 အေစာပိုင္းကာလေလာက္ထိေတာ့ ရုပ္ရွင္ေတြမွာ မင္းသမီး၊ မင္းသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဂ်င္းေတြမ၀တ္ၾကေသးေတာ့ ေခတ္စားသင့္သေလာက္ ေခတ္မစားခဲ့ေသးပါဘူး။ ဒီေန႔ေခတ္မွာေတာ့ လူတိုင္း လူတိုင္းဟာ ဂ်င္းမွဂ်င္းပါပဲရွင္။ အေရာင္စံု၊ ဒီဇိုင္းစံုနဲ႔ brand မ်ိဳးစံုေတြၾကားမွာ ကၽြန္မတို႔ အိပ္ကပ္ေတြထဲက ပိုက္ဆံေတြလည္း ထြက္မွန္းမသိ ထြက္က်ေနေလရဲ႕။ </p><div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-2127206491139502294?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-33219659873994375962009-01-10T20:31:00.000+06:302009-03-01T09:44:49.751+06:30စစ္ကိုင္းပညာဒါနသင္တန္း အတြက္ အလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္<br /><br />စစ္ကုိင္းၿမိဳ႕ ၊စစ္ကို္င္းေတာင္ရိုး၊ သာသနေ၀ပုလႅေက်ာင္းတုိက္တြင္ စစ္ကိုင္းေတာင္ရိုးတြင္ သီတင္းသံုး ေနထိုင္ေသာ၊ ရဟန္း၊ သာမေဏ ၊ သီလရွင္မ်ားႏွင့္ ၊ေငြေၾကးခ်ိဳ႕ တဲ့ေသာ လူပုဂၢိဳလ္မ်ား အား ကြန္ပ်ဴတာနည္းပညာႏွင့္ပတ္္သက္၍ ဦးဇင္းဦးေကာ၀ိဒမွ အခမဲ့ သင္တန္းမ်ားပို႕ ခ်ေပးလွ်က္ရွိပါတယ္။ အဲဒီလိုပို႕ ခ်ေပးတဲ့ေနရာမွာ ေနာက္ပိုင္း သံဃာအင္အား လူအင္အားမ်ားျပားလာတာနဲ႕ အမွ် စက္အင္အား၊ အေဆာက္အဦးေတြ လိုအပ္လာပါတယ္။<br /> <br />အခုေလာေလာဆယ္ သင္တန္းေက်ာင္း အတြက္ လိုအပ္ေနတာက ကြန္ျပဴတာမ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဦးဇင္းဦးေကာ၀ိဒ အေနနဲ႕ တတ္ႏိုင္တဲ့ အင္အားနဲ႕ ၾကိဳးစားျပီး ဖြင့္ထားရေပမယ့္ စက္အင္အားက ေလာေလာဆယ္ ၆လံုးပဲ ရွိပါေသးတယ္။ (အခုလက္ရွိ ပညာဒါန သင္တန္းကို ေလွ်ာက္လႊာတင္သူ သင္တန္းသား ဦးေရက ၅၀ ေလာက္ရွိေနျပီလို႔ ၾကားသိရပါတယ္)။ ထို႔ေၾကာင့္ လိုအပ္ေသာ ကြန္ျပဴတာမ်ား အတြက္ အလွဴရွင္မ်ားလိုအပ္ေနပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။<br /> <br />ေနာက္တခု လိုအပ္ခ်က္ကေတာ့ စစ္ကိုင္းမွာ လွ်ပ္စစ္မီး ပံုမွန္ မရရွာပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သင္တန္းပံုမွန္ လည္ပတ္ႏိုင္ေရး အတြက္ မီးစက္လဲ အေရးတၾကီး လိုအပ္ေနပါတယ္။ မီးစက္ရဲ႕ တန္ဖိုးကေတာ့ ျမန္မာက်ပ္ေငြ ၁၇၀၀၀၀၀ ေလာက္ က်သင့္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သို႔ပါ၍့ ရပ္ေ၀း ရပ္နီးမွ အလွဴရွင္မ်ား အေနနဲ႕ ပညာဒါန အလွဴ အတြက္ လွဴဒါန္းေပးေစလိုပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။<br /> <br />ျပည္တြင္းမွ လွဴဒါန္းလိုသူမ်ား အေနနဲ႕<br />မႏၱေလး ရိုးမဘဏ္ (ရတနာပံု)၊<br />ဦးေကာ၀ိဒ -၉/ပဥလ(သ)၀၀၀၅၂၆<br />ဦးရဲ၀င္းေနာင္ 09-2028917 ကိုဆက္သြယ္လွဴဒါန္းႏိုင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။<br /><br />ျပည္ပမွ လွဴဒါန္းလိုသူမ်ား အေနနဲ႕ေတာ့.. ကၽြန္ေတာ့္ အီးေမးလ္<br /> <a href="mailto:minnyoonthit@gmail.com">minnyoonthit@gmail.com</a> ကို ဆက္သြယ္ျပီး လႊဲရမယ့္ နာမည္နဲ႕ မွတ္ပံုတင္ ေပးပါ့မယ္။<br /><br />Source: <a href="http://www.minnyoonthit.net">www.minnyoonthit.net</a><br /> <div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-3321965987399437596?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-62707777214237090752009-01-10T20:01:00.001+06:302009-01-10T20:01:50.158+06:30စစ္ကိုင္းပညာဒါနသင္တန္း အတြက္ အလွဴရွင္မ်ား လုိအပ္<br><br>စစ္ကုိင္းၿမိဳ႕ ၊စစ္ကို္င္းေတာင္ရိုး၊ သာသနေ၀ပုလႅေက်ာင္းတုိက္တြင္ စစ္ကိုင္းေတာင္ရိုးတြင္ သီတင္းသံုး ေနထိုင္ေသာ၊ ရဟန္း၊ သာမေဏ ၊ သီလရွင္မ်ားႏွင့္ ၊ေငြေၾကးခ်ိဳ႕ တဲ့ေသာ လူပုဂၢိဳလ္မ်ား အား ကြန္ပ်ဴတာနည္းပညာႏွင့္ပတ္္သက္၍ ဦးဇင္းဦးေကာ၀ိဒမွ အခမဲ့ သင္တန္းမ်ားပို႕ ခ်ေပးလွ်က္ရွိပါတယ္။ အဲဒီလိုပို႕ ခ်ေပးတဲ့ေနရာမွာ ေနာက္ပိုင္း သံဃာအင္အား လူအင္အားမ်ားျပားလာတာနဲ႕ အမွ် စက္အင္အား၊ အေဆာက္အဦးေတြ လိုအပ္လာပါတယ္။<br> <br>အခုေလာေလာဆယ္ သင္တန္းေက်ာင္း အတြက္ လိုအပ္ေနတာက ကြန္ျပဴတာမ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဦးဇင္းဦးေကာ၀ိဒ အေနနဲ႕ တတ္ႏိုင္တဲ့ အင္အားနဲ႕ ၾကိဳးစားျပီး ဖြင့္ထားရေပမယ့္ စက္အင္အားက ေလာေလာဆယ္ ၆လံုးပဲ ရွိပါေသးတယ္။ (အခုလက္ရွိ ပညာဒါန သင္တန္းကို ေလွ်ာက္လႊာတင္သူ သင္တန္းသား ဦးေရက ၅၀ ေလာက္ရွိေနျပီလို႔ ၾကားသိရပါတယ္)။ ထို႔ေၾကာင့္ လိုအပ္ေသာ ကြန္ျပဴတာမ်ား အတြက္ အလွဴရွင္မ်ားလိုအပ္ေနပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။<br> <br>ေနာက္တခု လိုအပ္ခ်က္ကေတာ့ စစ္ကိုင္းမွာ လွ်ပ္စစ္မီး ပံုမွန္ မရရွာပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သင္တန္းပံုမွန္ လည္ပတ္ႏိုင္ေရး အတြက္ မီးစက္လဲ အေရးတၾကီး လိုအပ္ေနပါတယ္။ မီးစက္ရဲ႕ တန္ဖိုးကေတာ့ ျမန္မာက်ပ္ေငြ ၁၇၀၀၀၀၀ ေလာက္ က်သင့္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သို႔ပါ၍့ ရပ္ေ၀း ရပ္နီးမွ အလွဴရွင္မ်ား အေနနဲ႕ ပညာဒါန အလွဴ အတြက္ လွဴဒါန္းေပးေစလိုပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။<br> <br>ျပည္တြင္းမွ လွဴဒါန္းလိုသူမ်ား အေနနဲ႕<br>မႏၱေလး ရိုးမဘဏ္ (ရတနာပံု)၊<br>ဦးေကာ၀ိဒ -၉/ပဥလ(သ)၀၀၀၅၂၆<br>ဦးရဲ၀င္းေနာင္ 09-2028917 ကိုဆက္သြယ္လွဴဒါန္းႏိုင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။<br><br>ျပည္ပမွ လွဴဒါန္းလိုသူမ်ား အေနနဲ႕ေတာ့.. ကၽြန္ေတာ့္ အီးေမးလ္<br> <a href="mailto:minnyoonthit@gmail.com">minnyoonthit@gmail.com</a> ကို ဆက္သြယ္ျပီး လႊဲရမယ့္ နာမည္နဲ႕ မွတ္ပံုတင္ ေပးပါ့မယ္။<br><br>Source: <a href="http://www.minnyoonthit.net">www.minnyoonthit.net</a><br> <div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-6270777721423709075?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-74889607673182722412009-01-08T18:36:00.000+06:302009-03-01T09:44:49.687+06:30<!--[if gte mso 9]&gt; Normal 0 false false false EN-US X-NONE X-NONE &lt;![endif]--><!--[if gte mso 9]&gt; &lt;![endif]--> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627400839 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0in; margin-right:0in; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} .MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.0in 1.0in 1.0in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> <!--[if gte mso 10]&gt; /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin-top:0in; mso-para-margin-right:0in; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} &lt;![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:normal;"><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;">မိန္းကေလး စုမိၿပီဆိုလွ်င္ ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္ စကားမ်ားတတ္တာ သဘာ၀။ ဖက္ရွင္အေၾကာင္း၊ အစားအေသာက္ေတြအေၾကာင္းကေန သမီးရည္းစားေတြ အေၾကာင္းထိ ေျပာတတ္ၾကသလို၊ မိန္းမခ်င္းခ်င္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေတြလည္း ေဆြးေႏြးတတ္ၾကတာေပါ့။ ဒီလိုပါပဲ.. ဟိုေန႔က သူငယ္ခ်င္းေတြ စုမိၿပီး ေထြရာေလးပါ စကားမ်ားျဖစ္ၾကတယ္။ စလိုက္တာကေတာ့ ငါအခု ဘာေက်ာင္းတက္ေနတယ္၊ ဒါၿပီးရင္ ဘာဆက္လုပ္မယ္ ဆုိတာကိုေတာ့ စေျပာၾကတာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ဘယ္သူက ဘယ္လိုစၿပီး ေျပာလိုက္တယ္ မသိဘူး.. အခ်စ္အေၾကာင္း ေရာက္သြားေလရဲ႕။ </span><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;"></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:normal;"><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;">ေယာက်ၤားေတြက မေကာင္းဘူးလို႔ ေျပာၿပီး အဲဒီ ေယာက်ၤားေတြနဲ႔ ကင္းကင္းမေနႏိုင္ၾကတာဟာလည္း မိန္းမေတြပါပဲရွင္။ ေၾသာ္ အလုပ္ထဲမွာ၊ ေက်ာင္းမွာ၊ စီးပြားေရး လုပ္တဲ့ေနရာမွာလည္း ေယာက်ၤားေတြနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္းရတယ္ မဟုတ္လားရွင့္။ အိမ္မွာေတာင္ အေဖေတြ ေမာင္ေလးေတြ ရွိတတ္ၾကေသးတယ္ေလ.. ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။ အဲလို အဲလိုနဲ႔ ေျပာေနၾက ဆိုေနၾကတုန္း ေမးခြန္းေလး တစ္ခုထြက္လာလို႔ ကၽြန္မ အားလံုးေသာ သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလးမ်ားကို ေမးလိုက္မိတယ္။</span><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;"></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:normal;"><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;">"ကိုယ့္ ခ်စ္သူကို ေနာက္ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ လမ္းမွာ တြဲလာေနတာကို ေတြ႔ရင္ ဘာလုပ္မွာလဲ" လို႔! ကၽြန္မေျပာတဲ့ ေနာက္ေကာင္မေလးက သူတို႔ရဲ႕ ေနာက္ရည္းစား တစ္ေယာက္ကို ေျပာတာပါ။</span><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;"></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:normal;"><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;">အေျဖေတြကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးပါပဲ…..</span><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;"></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:normal;"><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;">"ငါ သာဆိုရင္ေတာ့ အဲေနရာမွာတင္ ပြဲက ျပတ္သြားမွာ"</span><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;"></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:normal;"><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;">"ေတြ႔ၾကည့္လိုက္ေလ.. ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ၾကည့္ေပးလိုက္မယ္.. ေနႏွင့္အံုးေပါ့ကြာ ဆိုတဲ့ ပံုစံနဲ႔"</span><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;"></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:normal;"><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;">"အမေလးေလး ငါးေလာင္းၿပိဳင္ လူသတ္မႈထက္ကို ဆိုးသြားမွာ ဘာမွတ္တုန္း"</span><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;"></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:normal;"><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;">"ငါသာဆိုရင္ သြားႏုတ္ဆက္ၿပီး မိတ္ဆက္ေပးအံုးေလလို႔ ေျပာမိမွာပဲ"</span><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;"></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:normal;"><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;">"ကိုယ့္ရည္းစားကိုေတာ့ ဘာမွ မလုပ္ပါဘူးေအ.. အဲဒီမိန္းမကို ပါးသြားခ်လိုက္မယ္" (ဘုရား၊ ဘုရား)</span><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;"></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:normal;"><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;">ကိုယ္စတဲ့ ေမးခြန္းက ေနာက္ေတာ့လည္း ကိုယ့္ဘက္ျပန္လွည့္လာေရာ…."ေနပါအံုး နင္ဆိုရင္ေကာ ဘာလုပ္မွာတုန္း"</span><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;"></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:normal;"><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;">ကၽြန္မဆိုရင္ေကာ ဘာလုပ္မွာလဲ… ????????? တစ္ကယ္လို႕မ်ား ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္က ကြယ္ရာမွာ ေနာက္ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ ရႈပ္ေနတာကို သိခဲ့ရင္၊ မေတာ္တဆ လမ္းမွာ သူတို႔နဲ႔ တြဲသြားတာနဲ႔ ဆံုခဲ့ရရင္ ကၽြန္မ ဘာလုပ္မိမွာလဲ။ ကၽြန္မသူတို႔ကို တစ္ကယ့္စိတ္ခံစားခ်က္အတိုင္း အေျဖေပးလိုက္ပါတယ္။</span><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;"></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:normal;"><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;">"ငါ သာဆိုရင္ ေျပးပုန္းမွာ..၊ ငါ ခ်စ္တဲ့လူ ေပ်ာ္ဖို႔အတြက္ ငါ ဘာေတြပဲ သိထား သိထား၊ မသိသလိုပဲ ေနေပးမွာေပါ့။ ထားခဲ့ရင္ေတာင္ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ေနခဲ့လိုက္အံုးမယ္"</span><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;"></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:normal;"><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;">ကၽြန္မလို မိန္းမမ်ိဳးလည္း ေလာကႀကီးမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိၾကမွာပါ။ ရွိမယ္လို႔ ယံုၾကည္တယ္။ မိန္းမေတြကို နားလည္ရခက္တယ္လို႔ ေယာက်ၤားေတြက ေျပာၾကတယ္။ ဒါဆိုရင္ သူတို႔ေတြရဲ႕ နားလည္မႈ စြမ္းရည္ေတြ နည္းေနလို႔ေပါ့ရွင္။</span><span style="font-size:10pt;font-family:&quot;"></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify;"><span style="font-size:10pt;line-height:115%;"> </span></p> <div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-7488960767318272241?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-64878114038987690932009-01-08T18:06:00.003+06:302009-01-08T18:52:42.329+06:30<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 12"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 12"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CAdmin%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><link rel="themeData" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CAdmin%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx"><link rel="colorSchemeMapping" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CAdmin%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EN-US</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> <w:usefelayout/> </w:Compatibility> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="--"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627400839 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0in; margin-right:0in; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} .MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.0in 1.0in 1.0in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin-top:0in; mso-para-margin-right:0in; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">မိန္းကေလး စုမိၿပီဆိုလွ်င္ ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္ စကားမ်ားတတ္တာ သဘာ၀။ ဖက္ရွင္အေၾကာင္း၊ အစားအေသာက္ေတြအေၾကာင္းကေန သမီးရည္းစားေတြ အေၾကာင္းထိ ေျပာတတ္ၾကသလို၊ မိန္းမခ်င္းခ်င္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေတြလည္း ေဆြးေႏြးတတ္ၾကတာေပါ့။ ဒီလိုပါပဲ.. ဟိုေန႔က သူငယ္ခ်င္းေတြ စုမိၿပီး ေထြရာေလးပါ စကားမ်ားျဖစ္ၾကတယ္။ စလိုက္တာကေတာ့ ငါအခု ဘာေက်ာင္းတက္ေနတယ္၊ ဒါၿပီးရင္ ဘာဆက္လုပ္မယ္ ဆုိတာကိုေတာ့ စေျပာၾကတာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ဘယ္သူက ဘယ္လိုစၿပီး ေျပာလိုက္တယ္ မသိဘူး.. အခ်စ္အေၾကာင္း ေရာက္သြားေလရဲ႕။ </span><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေယာက်ၤားေတြက မေကာင္းဘူးလို႔ ေျပာၿပီး အဲဒီ ေယာက်ၤားေတြနဲ႔ ကင္းကင္းမေနႏိုင္ၾကတာဟာလည္း မိန္းမေတြပါပဲရွင္။ ေၾသာ္ အလုပ္ထဲမွာ၊ ေက်ာင္းမွာ၊ စီးပြားေရး လုပ္တဲ့ေနရာမွာလည္း ေယာက်ၤားေတြနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္းရတယ္ မဟုတ္လားရွင့္။ အိမ္မွာေတာင္ အေဖေတြ ေမာင္ေလးေတြ ရွိတတ္ၾကေသးတယ္ေလ.. ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။ အဲလို အဲလိုနဲ႔ ေျပာေနၾက ဆိုေနၾကတုန္း ေမးခြန္းေလး တစ္ခုထြက္လာလို႔ ကၽြန္မ အားလံုးေသာ သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလးမ်ားကို ေမးလိုက္မိတယ္။</span><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">"ကိုယ့္ ခ်စ္သူကို ေနာက္ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ လမ္းမွာ တြဲလာေနတာကို ေတြ႔ရင္ ဘာလုပ္မွာလဲ" လို႔! ကၽြန္မေျပာတဲ့ ေနာက္ေကာင္မေလးက သူတို႔ရဲ႕ ေနာက္ရည္းစား တစ္ေယာက္ကို ေျပာတာပါ။</span><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အေျဖေတြကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးပါပဲ…..</span><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">"ငါ သာဆိုရင္ေတာ့ အဲေနရာမွာတင္ ပြဲက ျပတ္သြားမွာ"</span><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">"ေတြ႔ၾကည့္လိုက္ေလ.. ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ၾကည့္ေပးလိုက္မယ္.. ေနႏွင့္အံုးေပါ့ကြာ ဆိုတဲ့ ပံုစံနဲ႔"</span><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">"အမေလးေလး ငါးေလာင္းၿပိဳင္ လူသတ္မႈထက္ကို ဆိုးသြားမွာ ဘာမွတ္တုန္း"</span><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">"ငါသာဆိုရင္ သြားႏုတ္ဆက္ၿပီး မိတ္ဆက္ေပးအံုးေလလို႔ ေျပာမိမွာပဲ"</span><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">"ကိုယ့္ရည္းစားကိုေတာ့ ဘာမွ မလုပ္ပါဘူးေအ.. အဲဒီမိန္းမကို ပါးသြားခ်လိုက္မယ္" (ဘုရား၊ ဘုရား)</span><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကိုယ္စတဲ့ ေမးခြန္းက ေနာက္ေတာ့လည္း ကိုယ့္ဘက္ျပန္လွည့္လာေရာ…."ေနပါအံုး နင္ဆိုရင္ေကာ ဘာလုပ္မွာတုန္း"</span><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကၽြန္မဆိုရင္ေကာ ဘာလုပ္မွာလဲ… ????????? တစ္ကယ္လို႕မ်ား ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္က ကြယ္ရာမွာ ေနာက္ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ ရႈပ္ေနတာကို သိခဲ့ရင္၊ မေတာ္တဆ လမ္းမွာ သူတို႔နဲ႔ တြဲသြားတာနဲ႔ ဆံုခဲ့ရရင္ ကၽြန္မ ဘာလုပ္မိမွာလဲ။ ကၽြန္မသူတို႔ကို တစ္ကယ့္စိတ္ခံစားခ်က္အတိုင္း အေျဖေပးလိုက္ပါတယ္။</span><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">"ငါ သာဆိုရင္ ေျပးပုန္းမွာ..၊ ငါ ခ်စ္တဲ့လူ ေပ်ာ္ဖို႔အတြက္ ငါ ဘာေတြပဲ သိထား သိထား၊ မသိသလိုပဲ ေနေပးမွာေပါ့။ ထားခဲ့ရင္ေတာင္ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ေနခဲ့လိုက္အံုးမယ္"</span><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal;"><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကၽြန္မလို မိန္းမမ်ိဳးလည္း ေလာကႀကီးမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိၾကမွာပါ။ ရွိမယ္လို႔ ယံုၾကည္တယ္။ မိန္းမေတြကို နားလည္ရခက္တယ္လို႔ ေယာက်ၤားေတြက ေျပာၾကတယ္။ ဒါဆိုရင္ သူတို႔ေတြရဲ႕ နားလည္မႈ စြမ္းရည္ေတြ နည္းေနလို႔ေပါ့ရွင္။</span><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 115%;"><o:p> </o:p></span></p> <div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-6487811403898769093?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-37810778151001093902009-01-06T18:39:00.000+06:302009-03-01T09:44:49.656+06:30<a href="http://rhythm-of-thoughts.myanmarbloggers.org/2007/11/blog-post.html">သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ေရးတာေလး</a>ကို သေဘာက်လို႔ ကၽြန္မဆီမွာ ျပန္ကူးၿပီး တင္လိုက္ပါတယ္ရွင္။<br /><br /><span style="color:rgb(0,128,0);">ေပ်ာ္ရႊင္ရတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ စိတ္ဓာတ္က် ၀မ္းနည္းရတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. သိပ္မႀကာလွဘူး.. သူ ့ျဖစ္စဥ္ကိုက သေဘာေလာက္ပဲ..။ <br /> လူေတြက အဲဒီ အေပၚမွာ ဘယ္လုိ စိတ္ထားလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ အာရုံ စူးစိုက္မႈ ရွိလဲဆုိတာေပၚမူတည္ျပီး outcome အမ်ိဳးမ်ိဳး ထြက္လာႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />ပ်က္တာ အထင္ရွားဆံုးကေတာ့ ေသဆံုးျခင္းပါပဲ။ အခုေလာေလာဆယ္ အေရးႀကီးတယ္ထင္ျပီး ေပ်ာ္ေနတာ၊ ၀မ္းနည္း စိတ္ပ်က္ေနတာေတြက.. ေသေတာ့လည္း ဘာမွ မဆုိင္သလုိပါပဲလား၊ ဘာမွလည္း မဟုတ္ပါလား။<br /> <br />ေနတတ္ရင္ အေနသာႀကီးပါ.. <br /><br />ကိုယ္နဲ ့ အလြတ္ႀကီး.. ေနတတ္ဖုိ ့သာ အေရးႀကီးတာပါ။</span><br /> <div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-3781077815100109390?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-35080082748841100712009-01-06T18:09:00.001+06:302009-01-06T18:09:35.035+06:30<a href="http://rhythm-of-thoughts.myanmarbloggers.org/2007/11/blog-post.html">သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ေရးတာေလး</a>ကို သေဘာက်လို႔ ကၽြန္မဆီမွာ ျပန္ကူးၿပီး တင္လိုက္ပါတယ္ရွင္။<br><br><span style="color: rgb(0, 128, 0);">ေပ်ာ္ရႊင္ရတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ စိတ္ဓာတ္က် ၀မ္းနည္းရတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. သိပ္မႀကာလွဘူး.. သူ ့ျဖစ္စဥ္ကိုက သေဘာေလာက္ပဲ..။ <br> လူေတြက အဲဒီ အေပၚမွာ ဘယ္လုိ စိတ္ထားလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ အာရုံ စူးစိုက္မႈ ရွိလဲဆုိတာေပၚမူတည္ျပီး outcome အမ်ိဳးမ်ိဳး ထြက္လာႏုိင္ပါတယ္။<br><br>ပ်က္တာ အထင္ရွားဆံုးကေတာ့ ေသဆံုးျခင္းပါပဲ။ အခုေလာေလာဆယ္ အေရးႀကီးတယ္ထင္ျပီး ေပ်ာ္ေနတာ၊ ၀မ္းနည္း စိတ္ပ်က္ေနတာေတြက.. ေသေတာ့လည္း ဘာမွ မဆုိင္သလုိပါပဲလား၊ ဘာမွလည္း မဟုတ္ပါလား။<br> <br>ေနတတ္ရင္ အေနသာႀကီးပါ.. <br><br>ကိုယ္နဲ ့ အလြတ္ႀကီး.. ေနတတ္ဖုိ ့သာ အေရးႀကီးတာပါ။</span><br> <div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-3508008274884110071?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-60305547972023216192009-01-03T21:29:00.000+06:302009-03-01T09:44:49.573+06:30<div align="justify">"ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေလဆိပ္မွ ႀကိဳဆိုပါ၏" ဆိုသည့့္္စာတန္းကို ျမင္ရံုနဲ႔ ကၽြန္မ ရင္ဖိုမိသည္။ ဒီေန႔ကို ေစာင့္ခဲ့ရတာ ကာလအေတာ္ပင္ ၾကာခဲ့ပါသည္။ ရင္ခုန္ရင္း၊ ေပ်ာ္ရႊင္ရင္း ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ရသည့္ေန႔ကို တစ္ကယ္ေရာက္လာျပန္ေတာ့ ကၽြန္မ၏ ရင္ခုန္မႈက ေျပာျပမတတ္ႏိုင္ေအာင္ပင္။ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ 12 နာရီ အတိ။ အင္း ေလယာဥ္ေတာင္ဆိုက္ေလာက္ၿပီထင္တယ္။ ဒါေတာင္ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ လာရလို႔ ေနာက္က်ၿပီထင္ေနတာ.. အခ်ိန္မီေလး ေရာက္လာလို႔ ေတာ္ေသးသည္။ ေလယာဥ္ေပၚမွ ဆင္းလာၾကသည့္ လူမ်ားကို တိုးေ၀ွ့ရင္ မျမင္ရတာ ၾကာၿပီျဖစ္ေသာ မ်က္ႏွာတစ္ခုကို ကၽြန္မ အသဲအသန္လိုက္ရွာမိေတာ့သည္။ ေဟာ…. ကၽြန္မကို လက္လွမ္းျပလိုက္သည့္ သူ႔ကို ကၽြန္မ လက္ျပန္ျပရင္ သူ႔အနားကို အေျပးေလး သြားႀကိဳလိုက္သည္။<br /><br />"သဲ .. ေနေကာင္းတယ္ေနာ္"<br /><br />"ေကာင့္ပါ့ရွင္.. အခ်စ္ကို လြမ္းလိုက္တာ.. နည္းနည္းေတာင္ ပို၀လာသလိုပဲ"<br /><br />"ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ..ဘီယာတန္ခိုးေတြေနမွာေပါ့ သဲရဲ႕.. ကို႔ အိမ္ကို လိုက္ပို႔မယ္ မဟုတ္လား"<br /><br />"ပို႔မွာေပါ့.. ၿပီးမွ ဆက္ရန္ေတြ လာမယ္ေလ ဟဲဟဲ"<br /><br />"အိုေကပါဗ်ာ.. ဆက္ရန္မ်ားကို ဆက္ရန္ အသင့္"<br /><br />ကၽြန္မ သူနဲ႔ မေတြ႔ရတာ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ရွိေပေရာ့မည္။ ႏိုင္ငံျခားတြင္ ပညာသင္ရင္း အလုပ္သြားလုပ္ေသာ ခ်စ္သူကို စိတ္မခ်ေသာ္လည္း သူ႔ဘ၀တိုးတက္လမ္းကို ကၽြန္မ ပိတ္ပင္တားဆီးျခင္း မျပဳလုပ္လိုပါ။ ကၽြန္မကိုပါ သူရွိေသာ ေနရာသို႔ လိုက္လာရန္ တစ္ဖြဖြနဲ႔ေျပာေနေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္မွန္းကိုမသိပါပဲ ကၽြန္မ ျမန္မာျပည္ကို မခြဲႏိုင္ မခြာရက္ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ ဒီေန႔ေတာ့ အလုပ္မွ ခြင့္ယူၿပီးခဏ ျပန္လာသည့္ ခ်စ္သူနဲ႔ ကၽြန္မ တစ္၀ႀကီး အတူေနလိုက္ပါအံုးမည္။<br /><br />သူ႔အိမ္ကို လိုက္ပို႔ၿပီးေတာ့ အဲဒီအိမ္ကလူေတြနဲ႔ စကားခဏေျပာၿပီး ေန႔လည္စာစားရန္ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေအးေအးေဆးေဆးျဖစ္မည့္ စိန္းလန္းစိုေျပသို႔ ထြက္လာခဲ့လိုက္ေတာ့သည္။ အဲဒီမွာ ေန႔လည္စာစားရင္း စကားေတြ တစ္ေလွႀကီး ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ အလုပ္အေၾကာင္း၊ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း၊ မိသားစုေတြအေၾကာင္း.. အို စံုလို႔ပါပဲ။ စကားေျပာေနရင္း ကၽြန္မေခါင္းေတြ တစ္ဆစ္ဆစ္နဲ႔ ကိုက္ခဲလာသည္။ မနက္ကလည္း အေကာင္းပါ။ ခုမွ ဘာေၾကာင့္ ေခါင္းေတြဒီေလာက္ ကိုက္လာမွန္းကို မသိေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ္ခံစားရတာကို ဖံုးကြယ္တတ္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ အက်င့္အတိုင္း ေခါင္းကိုက္တာကို ဖံုးကြယ္ၿပီး သူေျပာေနသည့္စကားမ်ားကို ႀကိဳးစားၿပီး နားေထာင္ပါေသးသည္။ အစပိုင္းေတာ့ ဟုတ္သလိုလိုနဲ႔ ေနာက္ နည္းနည္းၾကာလာေတာ့ ကၽြန္မဘယ္လိုမွ ဟန္ေဆာင္၍ မရေတာ့။ မ်က္ႏွာ ပ်က္သထက္ ပ်က္လာေသာ ကၽြန္မကို သူသတိျပဳမိသြားသည္ထင္သည္။<br /><br />"သဲ.. ေနမေကာင္းဘူးလား"<br /><br />"ဟုတ္တယ္.. ေခါင္းေတြကိုက္လာလို႔.. ေကာင္းသြားမွာပါ.. စိတ္မပူပါနဲ႔"<br /><br />"ဖ်ားေနတာလား…ကိုယ္လည္း မပူပါဘူး"<br /><br />"ကၽြန္မ အေကာင္းႀကီးပါ ကိုရဲ႕.. ဒီလိုပဲ ေခါင္း ခဏ ခဏ ကိုက္တတ္လို႔ေလ.. ၿပီးေတာ့လည္း ေပ်ာက္သြားတာပဲ"<br /><br />"အင္း ေဆးေသာက္လိုက္ေလ. ၿပီးရင္ ကိုယ့္ကိစၥေတြ လိုက္လုပ္ေပးအံုး.. ေနာ္"<br /><br />"ဟုတ္ကဲ့ပါရွင့္.. ကၽြန္မမွာ ေဆးပါလာပါတယ္.. ေကာင္းသြားမွာပါ စိတ္မပူနဲ႔ေနာ္.. ကို႔ ကိစၥေတြၿပီးမွ အိမ္ျပန္မယ္ ဟုတ္ၿပီလား"<br /><br />ေန႔လည္စာစားၿပီး ကၽြန္မတို႔ထြက္လာေတာ့ ေန႔လည္ 2 နာရီေက်ာ္ၿပီ။ ကားငွားကာ သူ႔အလုပ္ကိစၥမ်ားရွိရာ ေနရာသို႔ ထြက္လာခဲ့လိုက္ေတာ့သည္။ ထီးေဆာင္းရမွာ ပ်င္းသည့္ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကိစၥေတြ မၿပီးမခ်င္း လမ္းေလွ်ာက္သြားလိုက္၊ ဟိုေနရာနဲ႔ ဒီေနရာကို ကူးလိုက္နဲ႔ အလုပ္ေတြ အကုန္ျပတ္သြားေတာ့ ညေန ၆ နာရီေက်ာ္။ ကၽြန္မ ေခါင္းကိုက္တာ ဘယ္လိုမွ မသက္သာသြားပါ။ ေခါင္းေတြ တစ္စစ္စစ္နဲ႔ ကိုက္ကသထက္ ကိုက္လာလို႔ ဘယ္မွ ေလွ်ာက္မသြားေတာ့ပဲ ကၽြန္မအိမ္ကို ေစာေစာ လိုက္ပို႔ခိုင္းလိုက္သည္။<br /><br />"သဲ ေဆးေသာက္လိုက္အံုး.. ဒီေန႔ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းသြားတယ္ ထင္တယ္.. ကို ကလည္း ဒီေန႔ခ်ိန္းထားၿပီးသား ျဖစ္ေနလို႔ကြ.. မနက္ျဖန္ဆို ဒီေကာင္ေတြအကုန္ ခရီးထြက္ၾကေတာ့မွာေလ.. ဒါေၾကာင့္ ခရီးေရာက္မဆိုက္ သြားလိုက္ရတာ"<br /><br />"ကိစၥမရွိပါဘူးရွင္.. အခု အလုပ္ေတြၿပီးသြားေတာ့ ေနာက္ေန႔ေတြမွာ ကၽြန္မနဲ႔ အခ်ိန္မ်ားမ်ားေနႏိုင္တာေပါ့ မဟုတ္ဘူးလား"<br /><br />"အိုေကပါဗ်ာ.. မနက္က်ရင္ ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္.. အနားယူေနာ္.. ေဆးလည္းေသာက္အံုး"<br /><br />ကၽြန္မကို ႏုတ္ဆက္ၿပီး သူျပန္သြားေတာ့ ကၽြန္မ ဘယ္လိုမွ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ပဲ အိပ္ရာထဲ ဘိုင္းကနဲ႔လဲေတာ့သည္။ ေခါင္းကိုက္တယ္.. ေတာ္ေတာ္ေလးကို ကိုက္တယ္.. တစ္ခါမွ မခံစားဖူးေလာက္ေအာင္ကို ကိုက္တယ္။ ဦးေႏွာက္တစ္ခုလံုး ပြင့္ထြက္ သြားေတာ့ မတတ္၊ အာရံုေၾကာေတြ ျပတ္ထြက္ သြားေတာ့မတတ္ ကိုက္ခဲလွပါသည္။ ေဆးေသာက္ေသာ္လည္း ေပ်ာက္မသြားသည့္အျပင္ ဇက္ေၾကာမ်ားပါ တက္လာေသးသည္။ ဘယ္လိုမွ မခံႏိုင္ေတာ့သည့္အဆံုး ေဆးခန္းသြားဖို႔ ကၽြန္မျပင္ဆင္ရသည္။ နီးနီးနားနား SSC ကိုပဲ သြားလိုက္ပါတယ္။ ေစ်းႀကီးေပမယ့္ စက္ေတြစံုေတာ့ တစ္ခါတည္း စစ္ခ်င္တာစစ္၊ ကုခ်င္တာကု လုပ္လို႔ရတာေပါ့။ ေဆးရံုေဆးခန္းႀကီးတို႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း သြားျပၿပီဆိုတာနဲ႔ မၿပီးေတာ့ပါဘူး။ ဟိုနားေလး စစ္လိုက္ပါအံုး၊ ဒီနားေလး စစ္လိုက္ပါအံုးနဲ႔ ကြၽန္မလည္း မထူးေတာ့ဘူးေလဆိုၿပီး အကုန္ေလွ်ာက္လုပ္လိုက္ေတာ့တယ္။ မနက္ျဖန္ေတြ၊ ေနာက္ေန႔ေတြဆိုတာ အားေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ကြၽန္မမွာ အေပါဆံုးက ပိုက္ဆံ၊ အရွားဆံုးက အခ်ိန္ျဖစ္ေနတာ မဟုတ္လား။ ေခါင္းကိုက္တယ္ေျပာေတာ့ ဦးေႏွာက္ကို CT Scan ေတြလည္းဖတ္၊ ဟိုရိုက္ ဒီရို္က္နဲ႔ အဲဒီေန႔ ညက ကြၽန္မအိတ္ကပ္ထဲက ပိုက္ဆံ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ ထြက္သြားေလရဲ႕ရွင္။ ေဆးစစ္တဲ့ အေျဖကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း တစ္ရက္ေစာင့္ရပါေသးတယ္။ ေနာက္ေန႔ကို ထပ္လာဖို႔ ဆရာ၀န္က ခ်ိန္းၿပီး ေသာက္ေဆးေတြ ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေန႔ညကေတာ့ ကြၽန္မ ေခါင္းကိုက္ကိုက္နဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္မွန္းမသိ ေပ်ာ္သြားခဲ့ေတာ့သည္း အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ ခ်စ္သူကို အၿပံဳးေတြေ၀လို႔ ေတြ႔လိုက္ရေသးသည္။<br /><br />မနက္ေရာက္ေတာ့ ကြၽန္မ သူ႔ဆီဖုန္းဆက္ၿပီး ညေနမွ လာရန္ေျပာလိုက္ရေသးသည္။ ကြၽန္မဒီေန႔ ဆရာ၀န္နဲ႔ သြားေတြ႔မည့္အေၾကာင္းကိုေတာ့ သူ႔ကို မေျပာျဖစ္လိုက္ပါ။ ဒီလုိနဲ႔ ေဆးစစ္ခ်က္ အေျဖထြက္လာေတာ့ ကြၽန္မ လိပ္ျပာလြင့္မတတ္ခံစားလိုက္ရသည္။ ဘာတဲ့ ကြၽန္မ ဦးေႏွာက္အေျမွးပါးေရာင္ေနတယ္ ဆိုပါလား။ ဘုရားေရ.. ကြၽန္မ ဘာေၾကာင့္ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီလိုျဖစ္သြားရတာလဲ။ ဆရာ၀န္ကေတာ့ ငယ္ငယ္က ခရုေတြနဲ႔ ေဆာ့ဖူးလားလို႔ ေမးေသးသည္။ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ.. ကြၽန္မက ခရုေတြကို ရြံတတ္တယ္ေလ။ မေဆာ့ဖူးပါဘူး ေျပာေတာ့.. ေခါင္းမ်ားမ်ားေလွ်ာ္ရင္လည္း ျဖစ္တတ္တယ္တဲ့။ ေသၿပီဆရာပဲ။ ကြၽန္မေလာက္ ေခါင္းေလွ်ာ္တာ ကြၽန္မပဲရွိသည္။ ေႏြရာသီတြင္လည္း ပူအိုက္လြန္းသည္ဟုဆိုကာ ေန႔တိုင္းနီးပါး ေခါင္းေလွ်ာ္သည္၊ မိုးရာသီတြင္လည္း ဖုန္းကပ္သည္ဟုဆိုကာ တစ္ပတ္ကို သံုး ေလးႀကိမ္ေတာ့ အနည္းဆံုးေလွ်ာ္သည္၊ ေဆာင္းရာသီမွာလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ။ ႏွစ္ေတြ ၾကာလာေတာ့ ကြၽန္မ ဦးေႏွာက္အေျမွးပါးေတြ ေရာင္လာတာ ထင္ပါရဲ႕။ ကြၽန္မ ပထမဆံုးေတြး မိတာက ကြၽန္မေရာဂါက ေသေလာက္ေအာင္ ျပင္းထန္လား ဆိုတာပါပဲ။ ဆရာ၀န္ကေတာ့ ေျပာပါတယ္.. အခုမွ အစဆိုေတာ့ ေဆးေသာက္ၾကည့္ပါအံုးတဲ့.. ကုသမႈေတြ မွန္မွန္ ခံယူၾကည့္ပါအံုးတဲ့.. အဆိုးဆံုးအေနနဲ႔ေတာ့ ကြၽန္မ အေတာ္ေလးကို ေမ့တတ္လာမယ္.. ေခါင္းေတြ ခဏ ခဏ အျပင္းအထန္ကိုက္မယ္.. ေနာက္ဆံုးမွာ ရူးသြားႏိုင္တယ္တဲ့.။<br /><br />ဘုရားေရ… ဒါေတြ… ဒါေတြဟာ တစ္ကယ္ပဲလား။ ကြၽန္မ မဆင္မျခင္လုပ္မိတာေတြ အတြက္ တစ္ကယ္ပဲ ခံရေတာ့မွာလား။ ကြၽန္မ မရူးခ်င္ေသးပါ.. ကြၽန္မ အရာရာကို ေမ့မသြားခ်င္ေသးပါ။ ကြၽန္မ ေသသြားတာကမွ ပိုေကာင္းပါလိမ့္မည္။ အို ျမတ္စြာဘုရား ကြၽန္မကို ဒီအျဖစ္ဆိုးေတြက လြတ္ေအာင္ ကူညီေစာင္မေတာ္ မူပါ။ ကြၽန္မေလ ကြၽန္မ လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါေသးတယ္။ ကြၽန္မ ၀ါသနာပါတဲ့ ပရဟိတ အလုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး လုပ္ခ်င္ပါေသးတယ္။ ကြၽန္မ မိဘေတြကို လုပ္ေကြၽးခ်င္ပါေသးတယ္။ ကြၽန္မ ပညာေတြဆက္သင္ခ်င္ပါေသးတယ္။ ခရီးေတြ ထြက္ခ်င္ေသးတယ္၊ မေရာက္ဖူးတဲ့ ေနရာေတြ သြားခ်င္ေသးတယ္။ ကြၽန္မမွာ လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါေသးတယ္။ ကြၽန္မခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ အတူတူ ေနသြားခ်င္ပါေသးတယ္။ ကြၽန္မ တစ္ကယ္ပဲ ဒီအျဖစ္ဆိုးကို လက္ခံလိုက္ရေတာ့မွာလား။ ကြၽန္မ အျပစ္ေတြပါ.. ကြၽန္မ စိတ္အလို လုိက္မိခဲ့တဲ့ အျပစ္ေတြပါ။ ကြၽန္မကို ေနျမန္ျမန္ေကာင္းေအာင္ ကယ္ေတာ္မူၾကပါ၊ ဆုေတာင္းေပးၾကပါ။ ကြၽန္မ မရူးခ်င္ေသးလို႔ပါ။</div><div class="blogger-post-footer">ကၽြန္မရဲ႕ Blog Post ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ရွင္။<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3943339078902637625-6030554797202321619?l=cuttiepinkgold.blogspot.com' alt='' /></div>Pinkgoldhttp://www.blogger.com/profile/01420232762766214116noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3943339078902637625.post-39449587987876920032009-01-03T20:59:00.002+06:302009-01-03T21:37:32.712+06:30<div align="justify">"ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေလဆိပ္မွ ႀကိဳဆိုပါ၏" ဆိုသည့့္္စာတန္းကို ျမင္ရံုနဲ႔ ကၽြန္မ ရင္ဖိုမိသည္။ ဒီေန႔ကို ေစာင့္ခဲ့ရတာ ကာလအေတာ္ပင္ ၾကာခဲ့ပါသည္။ ရင္ခုန္ရင္း၊ ေပ်ာ္ရႊင္ရင္း ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ရသည့္ေန႔ကို တစ္ကယ္ေရာက္လာျပန္ေတာ့ ကၽြန္မ၏ ရင္ခုန္မႈက ေျပာျပမတတ္ႏိုင္ေအာင္ပင္။ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ 12 နာရီ အတိ။ အင္း ေလယာဥ္ေတာင္ဆိုက္ေလာက္ၿပီထင္တယ္။ ဒါေတာင္ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ လာရလို႔ ေနာက္က်ၿပီထင္ေနတာ.. အခ်ိန္မီေလး ေရာက္လာလို႔ ေတာ္ေသးသည္။ ေလယာဥ္ေပၚမွ ဆင္းလာၾကသည့္ လူမ်ားကို တိုးေ၀ွ့ရင္ မျမင္ရတာ ၾကာၿပီျဖစ္ေသာ မ်က္ႏွာတစ္ခုကို ကၽြန္မ အသဲအသန္လိုက္ရွာမိေတာ့သည္။ ေဟာ…. ကၽြန္မကို လက္လွမ္းျပလိုက္သည့္ သူ႔ကို ကၽြန္မ လက္ျပန္ျပရင္ သူ႔အနားကို အေျပးေလး သြားႀကိဳလိုက္သည္။<br /><br />"သဲ .. ေနေကာင္းတယ္ေနာ္"<br /><br />"ေကာင့္ပါ့ရွင္.. အခ်စ္ကို လြမ္းလိုက္တာ.. နည္းနည္းေတာင္ ပို၀လာသလိုပဲ"<br /><br />"ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ..ဘီယာတန္ခိုးေတြေနမွာေပါ့ သဲရဲ႕.. ကို႔ အိမ္ကို လိုက္ပို႔မယ္ မဟုတ္လား"<br /><br />"ပို႔မွာေပါ့.. ၿပီးမွ ဆက္ရန္ေတြ လာမယ္ေလ ဟဲဟဲ"<br /><br />"အိုေကပါဗ်ာ.. ဆက္ရန္မ်ားကို ဆက္ရန္ အသင့္"<br /><br />ကၽြန္မ သူနဲ႔ မေတြ႔ရတာ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ရွိေပေရာ့မည္။ ႏိုင္ငံျခားတြင္ ပညာသင္ရင္း အလုပ္သြားလုပ္ေသာ ခ်စ္သူကို စိတ္မခ်ေသာ္လည္း သူ႔ဘ၀တိုးတက္လမ္းကို ကၽြန္မ ပိတ္ပင္တားဆီးျခင္း မျပဳလုပ္လိုပါ။ ကၽြန္မကိုပါ သူရွိေသာ ေနရာသို႔ လိုက္လာရန္ တစ္ဖြဖြနဲ႔ေျပာေနေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္မွန္းကိုမသိပါပဲ ကၽြန္မ ျမန္မာျပည္ကို မခြဲႏိုင္ မခြာရက္ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ ဒီေန႔ေတာ့ အလုပ္မွ ခြင့္ယူၿပီးခဏ ျပန္လာသည့္ ခ်စ္သူနဲ႔ ကၽြန္မ တစ္၀ႀကီး အတူေနလိုက္ပါအံုးမည္။<br /><br />သူ႔အိမ္ကို လိုက္ပို႔ၿပီးေတာ့ အဲဒီအိမ္ကလူေတြနဲ႔ စကားခဏေျပာၿပီး ေန႔လည္စာစားရန္ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေအးေအးေဆးေဆးျဖစ္မည့္ စိန္းလန္းစိုေျပသို႔ ထြက္လာခဲ့လိုက္ေတာ့သည္။ အဲဒီမွာ ေန႔လည္စာစားရင္း စကားေတြ တစ္ေလွႀကီး ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ အလုပ္အေၾကာင္း၊ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း၊ မိသားစုေတြအေၾကာင္း.. အို စံုလို႔ပါပဲ။ စကားေျပာေနရင္း ကၽြန္မေခါင္းေတြ တစ္ဆစ္ဆစ္နဲ႔ ကိုက္ခဲလာသည္။ မနက္ကလည္း အေကာင္းပါ။ ခုမွ ဘာေၾကာင့္ ေခါင္းေတြဒီေလာက္ ကိုက္လာမွန္းကို မသိေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ္ခံစားရတာကို ဖံုးကြယ္တတ္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ အက်င့္အတိုင္း ေခါင္းကိုက္တာကို ဖံုးကြယ္ၿပီး သူေျပာေနသည့္စကားမ်ားကို ႀကိဳးစားၿပီး နားေထာင္ပါေသးသည္။ အစပိုင္းေတာ့ ဟုတ္သလိုလိုနဲ႔ ေနာက္ နည္းနည္းၾကာလာေတာ့ ကၽြန္မဘယ္လိုမွ ဟန္ေဆာင္၍ မရေတာ့။ မ်က္ႏွာ ပ်က္သထက္ ပ်က္လာေသာ ကၽြန္မကို သူသတိျပဳမိသြားသည္ထင္သည္။<br /><br />"သဲ.. ေနမေကာင္းဘူးလား"<br /><br />"ဟုတ္တယ္.. ေခါင္းေတြကိုက္လာလို႔.. ေကာင္းသြားမွာပါ.. စိတ္မပူပါနဲ႔"<br /><br />"ဖ်ားေနတာလား…ကိုယ္လည္း မပူပါဘူး"<br /><br />"ကၽြန္မ အေကာင္းႀကီးပါ ကိုရဲ႕.. ဒီလိုပဲ ေခါင္း ခဏ ခဏ ကိုက္တတ္လို႔ေလ.. ၿပီးေတာ့လည္း ေပ်ာက္သြားတာပဲ"<br /><br />"အင္း ေဆးေသာက္လိုက္ေလ. ၿပီးရင္ ကိုယ့္ကိစၥေတြ လိုက္လုပ္ေပးအံုး.. ေနာ္"<br /><br />"ဟုတ္ကဲ့ပါရွင့္.. ကၽြန္မမွာ ေဆးပါလာပါတယ္.. ေကာင္းသြားမွာပါ စိတ္မပူနဲ႔ေနာ္.. ကို႔ ကိစၥေတြၿပီးမွ အိမ္ျပန္မယ္ ဟုတ္ၿပီလား"<br /><br />ေန႔လည္စာစားၿပီး ကၽြန္မတို႔ထြက္လာေတာ့ ေန႔လည္ 2 နာရီေက်ာ္ၿပီ။ ကားငွားကာ သူ႔အလုပ္ကိစၥမ်ားရွိရာ ေနရာသို႔ ထြက္လာခဲ့လိုက္ေတာ့သည္။ ထီးေဆာင္းရမွာ ပ်င္းသည့္ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကိစၥေတြ မၿပီးမခ်င္း လမ္းေလွ်ာက္သြားလိုက္၊ ဟိုေနရာနဲ႔ ဒီေနရာကို ကူးလိုက္နဲ႔ အလုပ္ေတြ အကုန္ျပတ္သြားေတာ့ ညေန ၆ နာရီေက်ာ္။ ကၽြန္မ ေခါင္းကိုက္တာ ဘယ္လိုမွ မသက္သာသြားပါ။ ေခါင္းေတြ တစ္စစ္စစ္နဲ႔ ကိုက္ကသထက္ ကိုက္လာလို႔ ဘယ္မွ ေလွ်ာက္မသြားေတာ့ပဲ ကၽြန္မအိမ္ကို ေစာေစာ လိုက္ပို႔ခိုင္းလိုက္သည္။<br /><br />"သဲ ေဆးေသာက္လိုက္အံုး.. ဒီေန႔ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းသြားတယ္ ထင္တယ္.. ကို ကလည္း ဒီေန႔ခ်ိန္းထားၿပီးသား ျဖစ္ေနလို႔ကြ.. မနက္ျဖန္ဆို ဒီေကာင္ေတြအကုန္ ခရီးထြက္ၾကေတာ့မွာေလ.. ဒါေၾကာင့္ ခရီးေရာက္မဆိုက္ သြားလိုက္ရတာ"<br /><br />"ကိစၥမရွိပါဘူးရွင္.. အခု အလုပ္ေတြၿပီးသြားေတာ့ ေနာက္ေန႔ေတြမွာ ကၽြန္မနဲ႔ အခ်ိန္မ်ားမ်ားေနႏိုင္တာေပါ့ မဟုတ္ဘူးလား"<br /><br />"အိုေကပါဗ်ာ.. မနက္က်ရင္ ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္.. အနားယူေနာ္.. ေဆးလည္းေသာက္အံုး"<br /><br />ကၽြန္မကို ႏုတ္ဆက္ၿပီး သူျပန္သြားေတာ့ ကၽြန္မ ဘယ္လိုမွ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ပဲ အိပ္ရာထဲ ဘိုင္းကနဲ႔လဲေတာ့သည္။ ေခါင္းကိုက္တယ္.. ေတာ္ေတာ္ေလးကို ကိုက္တယ္.. တစ္ခါမွ မခံစားဖူးေလာက္ေအာင္ကို ကိုက္တယ္။ ဦးေႏွာက္တစ္ခုလံုး ပြင့္ထြက္ သြားေတာ့ မတတ္၊ အာရံုေၾကာေတြ ျပတ္ထြက္ သြားေတာ့မတတ္ ကိုက္ခဲလွပါသည္။ ေဆးေသာက္ေသာ္လည္း ေပ်ာက္မသြားသည့္အျပင္ ဇက္ေၾကာမ်ားပါ တက္လာေသးသည္။ ဘယ္လိုမွ မခံႏိုင္ေတာ့သည့္အဆံုး ေဆးခန္းသြားဖို႔ ကၽြန္မျပင္ဆင္ရသည္။ နီးနီးနားနား SSC ကိုပဲ သြားလိုက္ပါတယ္။ ေစ်းႀကီးေပမယ့္ စက္ေတြစံုေတာ့ တစ္ခါတည္း စစ္ခ်င္တာစစ္၊ ကုခ်င္တာကု လုပ္လို႔ရတာေပါ့။ ေဆးရံုေဆးခန္းႀကီးတို႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း သြားျပၿပီဆိုတာနဲ႔ မၿပီးေတာ့ပါဘူး။ ဟိုနားေလး စစ္လိုက္ပါအံုး၊ ဒီနားေလး စစ္လိုက္ပါအံုးနဲ႔ ကြၽန္မလည္း မထူးေတာ့ဘူးေလဆိုၿပီး အကုန္ေလွ်ာက္လုပ္လိုက္ေတာ့တယ္။ မနက္ျဖန္ေတြ၊ ေနာက္ေန႔ေတြဆိုတာ အားေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ကြၽန္မမွာ အေပါဆံုးက ပိုက္ဆံ၊ အရွားဆံုးက အခ်ိန္ျဖစ္ေနတာ မဟုတ္လား။ ေခါင္းကိုက္တယ္ေျပာေတာ့ ဦးေႏွာက္ကို CT Scan ေတြလည္းဖတ္၊ ဟိုရိုက္ ဒီရို္က္နဲ႔ အဲဒီေန႔ ညက ကြၽန္မအိတ္ကပ္ထဲက ပိုက္ဆံ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ ထြက္သြားေလရဲ႕ရွင္။ ေဆးစစ္တဲ့ အေျဖကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း တစ္ရက္ေစာင့္ရပါေသးတယ္။ ေနာက္ေန႔ကို ထပ္လာဖို႔ ဆရာ၀န္က ခ်ိန္းၿပီး ေသာက္ေဆးေတြ ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေန႔ညကေတာ့ ကြၽန္မ ေခါင္းကိုက္ကိုက္နဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္မွန္းမသိ ေပ်ာ္သြားခဲ့ေတာ့သည္း အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ ခ်စ္သူကို အၿပံဳးေတြေ၀လို႔ ေတြ႔လိုက္ရေသးသည္။<br /><br />မနက္ေရာက္ေတာ့ ကြၽန္မ သူ႔ဆီဖုန္းဆက္ၿပီး ညေနမွ လာရန္ေျပာလိုက္ရေသးသည္။ ကြၽန္မဒီေန႔ ဆရာ၀န္နဲ႔ သြားေတြ႔မည့္အေၾကာင္းကိုေတာ့ သူ႔ကို မေျပာျဖစ္လိုက္ပါ။ ဒီလုိနဲ႔ ေဆးစစ္ခ်က္ အေျဖထြက္လာေတာ့ ကြၽန္မ လိပ္ျပာလြင့္မတတ္ခံစားလိုက္ရသည္။ ဘာတဲ့ ကြၽန္မ ဦးေႏွာက္အေျမွးပါးေရာင္ေနတယ္ ဆိုပါလား။ ဘုရားေရ.. ကြၽန္မ ဘာေၾကာင့္ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီလိုျဖစ္သြားရတာလဲ။ ဆရာ၀န္ကေတာ့ ငယ္ငယ္က ခရုေတြနဲ႔ ေဆာ့ဖူးလားလို႔ ေမးေသးသည္။ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ.. ကြၽန္မက ခရုေတြကို ရြံတတ္တယ္ေလ။ မေဆာ့ဖူးပါဘူး ေျပာေတာ့.. ေခါင္းမ်ားမ်ားေလွ်ာ္ရင္လည္း ျဖစ္တတ္တယ္တဲ့။ ေသၿပီဆရာပဲ။ ကြၽန္မေလာက္ ေခါင္းေလွ်ာ္တာ ကြၽန္မပဲရွိသည္။ ေႏြရာသီတြင္လည္း ပူအိုက္လြန္းသည္ဟုဆိုကာ ေန႔တိုင္းနီးပါး ေခါင္းေလွ်ာ္သည္၊ မိုးရာ